سرم داشت از درد میترکید واصلا حوصله جر وبحث نداشتم برای همین چیزی ناظهار کردم!
مدت زیادی نگذشت که اون دکتره هممسیر یک خانوم دیگه از اتاقی که تابان داخلش بود بیرون اومدن وباهم چیزی میگفتن که بلند شدم وخودمو بهشون رسوندم وپشت سرم خاله وبرایان اومدن
با قلبواپستی واسترس خواستم چیزی بگم اما خاله اجازه نداد واظهار کرد
-حال دخترم چطوره خانوم خواهشا یه چیزی بگین وخاموشی نکنین بگین خوبه…
دکتر متوجه حرفای خاله نشد چون خاله به ایرانی حرف میزد برای همین اظهار کرد
-خانوم محترم من به تابان گفتم نباید به خودش استرس وارد کنه وگریه اصلا نباید بکنه ولی کو گوش شنوا وحالا هم انتظار دارین بگم تا دوساعت دیگه مرخصه
نگاهامو روی هم گذاشتم وسکوت…
خاله هم متوجه نشد که این خانوم چی میگه
-عایشه یکم اروم باش ایشون همجاده مریض ما هستن
کلافه هوفی کشیدم وباصوتی نسبتا قد بلندی گفتم
-نصیحت کردنو فراموش کن الان فقط بگو حالش چطوره
-باید منتظر باشین حداقل تا دوروزگار دیگه تا جواب ازمایش هاشون بیاد.
خاله روبه من کرد وبا گریه اضافه کرد
-این چی میگه اترین د بگو دیگه مردم از نگرانی… یا ابلفضل
راهی شدم عقب که برایان بازوم رو گرفت واضافه کرد
-اروم باش اترین تو مرد شجاع وقوی هستی،تابان هیچیش نمیشه
ایندفعه خاله زجه کنان اضافه کرد
-چرا هیچی نمیگین دخترم چشه اترین چرا حرف نمیزنی باهام این لعنتیا چی میگن؟
چشمامو روی هم گذاشتم که یقه ام رو گرفت وقد بلند گریه میکرد… اخه چی بهش میگفتم
میبیان کردم حال دخترت اصلا خوب نیست ومقصر منم؟
-اروم لطفا اینجا بیمارستانه
-اترین جواب مادر تابان رو بده دق کرد بیچاره
کف دستای خاله رو گحرکت کردم واضافه کردم
-هیچی معلوم نیست فقط باید منتظر بمونیم تا ازمایش های تابان بیاد
-چی؟
کف دستاش شل شد وبا ناباوری نگاهم میکرد وعقب عقب راهی شد
-حاجی بلند شو ببین چه بلایی به سر دخترت داره میاد اونجا داره با مرگ کف دست وپنجه نرم میکنه آه حاجی همش تقصیر ماست از ریشه اشتباه کردیم اگر تابان رو مجبور به ازدواج با اون پسره علیرضا نمیکردیم الان این اتفاقات برای دخترمون نمیوفتاد
هی گریه میکرد وحرف میزد منم نمیتونستم تحمل کنم وراهی شدم سمت در تا یکم هوا به سرم بخوره وبهتر شم
-کجا میری تو داری فرار میکنی؟ تو این بلا رو به سر تابان اوردی… تو مغزم رو شستشو دادی تو باعث همه ی این اتفاقاتی من هرگز تورو نمیخشم فکر کردی زیرا توی این شهر یه شخصی هستی برای خودت میتونی غرور و شخصیت دخترمو زیر پاهات له کنی توهم لنگه اون داداش عوضیت هستی…
کف دستامو مشت کردم وسعی میکردم اروم بشم
هرچی میاظهار کرد عین حقیقت بود ومن الان هیچ جوابی نداشتم که بهش بدم
-ببخشید اینجا بیمارستانه یواش تر وگرنه مجبور میشیم بیرونتون کنیم خانوم.
برگشتم سمت پرستار وبا جدیت وصدای قد بلند گفتم
-برو به رئیست بگو همه ی این بیمارستان باهر قیمتی که باشه میخرم اما تابان باید نگاهاشو باز کنه حتی اگر شده جون خودمو بهش میدم هرچقدر پول بخواد میدم فقط باید چشاشو باز کنه متوجه شدی درضمن بار اخرت باشه به این خانوم چیزی میگی نه فقط تو همه ی پرستارا ودکترای این بیمارستان..
سری از روی ترس تکون داد وبدو بدو حرکت کرد منم روبه برایان کردم وگفتم
-برو خونه فردا هم برای بچه ها کلاس داری باید اونجا باشی
سری به معنای نه تکون داد که بهش اجازه حرف زدن ندادم واظهار کردم:
-باید استراحت کنی تا بتونی با بچه ها کار کنی درضمن خاله رو هم ببر
-باشه اما فردا میام!
سری تکون دادم که راهی شد سمت خاله وتبسمی زد وبیان کرد:
-خاله جان بیاین بریم خونه فردا میاین مجدداً.
خاله فین فین کنان اول نگاهی به برایان کرد وبعد نگاهی به من…منتظر ترجمه بود
-شما برین خونه یکم استراحت کنین به هرحال اجازه نمیدن بیشتر اینجا بمونین فردا بازم بیاین پیش تابان
-من جایی نمیرم اگر دلخوری خودت برو
-برایان دوست صمیمی منه خیالتون راحت درضمن شما باید برین استراحت کنین بلاخره
مسن تر از من هستی اگر نرین مجبورم به زور بفرستمتون
نتونست مخالفت کنه زیرا دید بسیار مقاوم هستم.
روبه برایان گفتم که خاله رو ببره خونه
-شما برو خونه مطمئن باشید من از تابان خوب مواظبت میکنم.
پوزخندی زد وبا درد کیفشو برداشت وگفت:
-تو اگر میخواستی مواظبت کنی دلشو نمیشکوندی البته همش تو مقصر نیستی منم گناه کارم واگر تابان طوریش بشه…نمیدونم باید چیکار کنم.
بدون اینکه به من اجازه حرف زدن بده حرکت کرد سمت در خروجی
برایان کنجکاو اومد سمت وکف دستشو روی شونه ام گذاشت واظهار کرد:
-مواظب خودت باش!
-برو…
سری تکون داد ورفت سمت در خروجی
پاهام سست شد ودستمو روی دیوار گذاشتم وبا عذاب شمشاهده کردی که داشتم نگاهامو بستم
تازه درک کردم همه قدرتم به خاطر وجود وحمایت اون بوده…
باصدای پرستار به خودم اومدم وتند اشکامو پاک کردم
-حالتون خوبه میخواین دکتر رو صدا کنم؟
-خوبم!
نشستم روی صنقلبی ومنتظر به در اتاقی که تابان دراز کشیده بود روی تختش شدم
هرچقدر هم خیانت کنه بهم بازم نمیتونم اینطوری ولش کنم هیچگاه هرکاری کنه بازم دل لعنتی من واسه اون میتپه…
انگار کوه غمی قرار گرفته روی کمرم بغض گلومو گراهی شده بود با این حرف که مرد گریه نمیکنه خودمو اروم میکردم
نمیدونم چقدر گذشت که حس کردم یکی داره نگاهم میکنه وسرمو بلند کردم که با مشاهده کردن اون امیر بیشرف کارد میزدی خونم در نمیومد
به خاطر تابان هم بهشدت عصبانی بودم وبا مشاهده کردن اون بیشرف عصبانیتم دوبرابر شده بود وبا تمام توانم راهی شدم سمتش ویقشو گرفتم وبا صوتی بلند بیان کردم:
-عوضی بیشرف تو اینجا جه غلطی میکنی گمشو از اینجا
قطره اشکی از دیدهش چکید که با تعجب به صورت بهم ریختش نگاه میکردم
-حال تابان خوبه؟
بیشتر عصبی شدم وکف دستمو فرود اوردم روی صورتش وپشت سرهم…
همه جمع شده بودن هیچ کسی نمیتونست این بیشرفو نجات بده از کف دست من!
چهار تا مرد اومدن ومنو از امیر جدا کردن
با مشاهده کردن صورت کبود واشکی امیر تعجب کرده بودم که داد زد
-بزارین بزنه ولش کنین حقمه بخاطر من اون دختر بی گناه داره با مرگ کف دست وپنجه نرم میکنه
حالت تعجب به خودم گراهی شدم ونگاهش میکردم که با همون لحن صدا اضافه کرد:
-تقصیر منه…اگر من اون شب نمیومدم وبه دروغ نمیاظهار کردم اون حرفارو تابان الان روی تخت خوابیده نبود
اشکاشو پاک کرد وکمی عقب رفت…
شک بزرگی بهم وارد شد واشک توی نگاهام حلقه بست
تازه فهمیدم چی شده واین بیشرف چیکار کرده
خودمو از اون مردا جدا کردم نگاهمو دوختم به در خروجی
دلم تیکه تیکه شد…
یاد حرفای تابان افتادم که میگفت داری اشتباه میکنی اما من…
نگاهامو با درد بستم که صحنه ای که اومده بود استادیو ومن با بی رحمی پرتش کردم اومد جلوی چشمم ونتونستم تحمل کنم
حمله کردم به امیر وتا میتونستم میزدمش وبا صوتی کشیده میاضافه کردم
-چیکار کردی تو کثافت… بیشرف تو با زیستن ما چیکار کردی
نفسش بند اومده بود وخون از سر ولبش میریخت
هیچ کسی نمیتونست جلومو بگیره وخون جلوی نگاهامو گراهی شده بود
باصوتی افتادن چیزی سرمو قد بلند کردم ومادر تابان که دیدهاش خیس شده بود خیره شدم
از روی امیر عوضی قد بلند شدم واضافه کردم
-نابودت میکنم کاری میکنم هر روز ارزو مرگ کنی
-هرکاری میخوای بکنی بکن من با جون وقلب میپذیرم اومدم اینجا که بگم تابان گناهی نداره…رابطه منو تابان قبل اینکه عاشق تو بشه وتوعاشقش بشی شروع شده بود و،وقتی درک کرد تورو میخواد ازم جدا شد همه ی اینا تقصیر مری بود اون بهم اظهار کرد چنین کاری کنم اون گفت اترین مال من میشه وتابان مال تو من…
نتونست ادامه بده ودستشو روی لبش گذاشت
هیچ کسی ازحرفامون چیزی نمیدرک کرد زیرا منو امیر فارسی حرف میزدیم
مادر تابان که شاهد این اتفاقا بود نتونست این حجم از حرفارو تحمل کنه و بی جون روی زمین افتاد و شروع کرد حرف زدن و گریه کردن..
-تو چیکار کردی پسر…وای من به تابان بیگناهم چیا گفتم خدایا منو ببخش…دختر بی گناهم دختر نازم دختر پاک ومعصومم روچیکار کردم آه خدایا چیکار کردم…همش تقصیر توعه..
دوتا پرستار اومدن دستاشو گرفتن اما مادر تابان حالش بهشدت بدبود وپشت سرهم گریه میکرد هی تابان تابان میکرد
حالم بسیار بد بود برای همین بهسرعت از بیمارستان بیرون اومدم وسوار ماشین شدم وبا سرعت از بیمارستان دور شدم
به کارهایی که با تابان کردم فکر میکردم ودلم بیشتر درد میگراهی شد
به خودم اومدم متوجه شدم چشمام خیس شده ولی برام مهم نبود…
باید به حرفاش گوش میدادم ولی من چیکار کردم
تابانم بسیار عذاب کشید…
وقتی داشت کف دستمو پانسمان میکرد یک بار دیگه هم بهم بیان کرد داری اشتباه میکنی ولی من نذاشتم حرفشو ادامه بده…
به سختی نفسمو بیرون دادم
حس میکردم تموم جهان برام تیره وتار شده
ضربه محکمی به فرمون زدم
نابودشون میکنم تاوان قطره قطره اشکی که از دیدهای تابان من اومده رو باید پس بدن هم اون امیر بی شرف همم…مری!
ماشینو نگه داشتم وسرمو روی فرمون گذاشتم وبه اون شامگاه که قرار بود بهترین وبه یاد موندنی ترین شامگاه زندگیم باشه فکر میکردم
اهی از درد کشیدم واز ماشین بیرون اومدم
جاده بسیار خلوت بود وتقریبا هیچ کسی نبود
به اسمون خیره شدم وشتابزده تند نفس عمیق میکشیدم
بهشدت پشیمون بودم بسیار زیاد…
دستمو فرو کردم داخل موهامو وبه کار هام فکر میکردم
تابانم بهوش بیا تا جبران کنم تموم کارهای بدمو تموم بد راهی شداری هامو جبران میکنم برات فقط دیدهاتو باز کن…
اگر نگاهاتو باز نکنی آترین میمیره تابان…
به ماشین تکیه دادم وقد بلند داد زدم جوری که گلوم درد گحرکت کرد
کاشکی مدت به عقب برگرده من بتونم بار دیگر…
چیکار کردی اترین چیکار کردی…
قلبم برای به آغوش کشیدنت ریز خندیدنات غیرتی شدنات بهشدت تنگ شده
حتی قلبم برای طعم لبات…
بار دیگر دیدهاتو باز کن..
دلیل زیستنم…دلیل نفس کشیدنم…
مجدداً نگاهاتو باز کن…
سوار ماشین شدم وبا سرعت روندم سمت بیمارستان
بعد بیست دقیقه رسیدم دم در بیمارستان
از ماشین پایین اومدم که نگهبان اومد سمتم وگفت
-اقا اترین شما…
نذاشتم حرفشو تموم کنه وسویچ رو توی کف دستش گذاشتم واظهار کردم
-ماشینو پارک کن
-دیده
حرکت کردم داخل وسمت اتاقی که تابان داخلش بود
دیدهم به مادرش خورد که داشت گریه میکرد،سعی کردم قوی باشم وبغضم رو قورت دادم وراهی شدم سمتش
-خوبید؟
سرشو کشیده کرد وبهم خیره شد واضافه کرد
-اشتباه کردم منی که فکر کردم دخترمو بیشتر از همه میشناسم…کف دستم بشکنه من با این کف دست به دخترم سیلی زدم آه خدایا
نگاهامو بستم ودستمو روی کف دستش گذاشتم وگفتم
-شما بی گناهی من نباید باور میکردم تابانی که اینهمه وقت باهاش هم خونه بودم و…
-اروم باش پسرم تابان بهوش میاد اون نمیتونه دوباره مادرشو تنها بزاره نمیتونه…دخترم دل پاکی داره اون بهشدت معصوم ومهربونه قلبش نمیاد
تبسم تلخی زدم وسرمو به معنای اره تکون دادم وبعد کشیده شدم وسمت اتاقی که تابان داخلش بود رفتم وبا هزار بدبختی و رشوه به پرستار تونستم برم داخل
با متوجه شدن صورت معصوم وچشمای بستش دوباره یاد حرفایی که بهش زدم ورفتارم افتادم ودیدهام خیس شد…
با هرقدمی که برمیداشتم قطره اشکی از دیدهام میچکید
قرار گرفتم کنارش وکف دستاشو گحرکت کردم وبوسه ی کحکمی به کف دستای ظریفش زدم
-منو ببخش خوشگلم…تابان نمیخوای چشماتو باز کنی ببین تو زیستن اترین شدی من فهمیدم چیکار کردم من درک کردم مرتکب چه اشتباهی شدم..اون نگاهای خوشگلتو باز کن نمیزارم هیچ کسی میونمون بیاد هرکاری میکنم حتی از شغلمم میگذرم فقط یه فرصت بهم بده میشنوی چی میگم؟
سرمو روی کف دستش گذاشتم وتکرار میکردم:
-ازشون نمیگذرم…
قد بلند شدم وبه صورت قشنگش چشم دوختم واشکامو پاک کردم وپیشونیش رو بوسیدم
-هرکاری میکنم برای خوب شدنت تو دختر شجاع وقوی هستی از پس چه چیزایی که برنیومدی،زود برمیگردم…
اینو گفتم ودستشو ول کردم وراهی شدم بیرون وروبه مادر تابان گفتم
-مواظبش باشید من زودمیام
سری با نا امیدی تکون داد
رفتم سمت پذیرش وبیان کردم
-میخوام رئیس بیمارستانتون رو ببینم همین الان
-بله؟
-یک حرفو دوبار تکرار نمیکنن
-اقا اترین ولی این امکان نداره…
ابرو بالا بردم ومقدار پولی گذاشتم روی میزش
-فکر نمیکنم دیگه مشکلی داشته باشه زود هماهنگ کن
پوزخندی زد واظهار کرد
-آم…بهشون اطلاع میدم
عصبانی شدم ومقدار دیگه ای پول از کتم در اوردم وگذاشتم روی میزش که تبسمی از سر ذوق زد ونگاهی به اطراف کرد که کسی نبینه وتند پول رو برداشت
-الان بهش میگم
بعد چند دقیقه حرف زدن با تلفن بلاخره گوشیو گذاشت وبیان کرد
-بفرمایید توی اتاق اقا عمر
راهی شدم سمت اتاق همین عمر رئیس بیمارستان
درو برام باز کرد و وارد اتاق شدم که مردی تقریبا چهل ساله روبه روم توقف کرد واضافه کرد
-به به ببین کی اینجاست خواننده مشهور که باصداش قلب همرو برده باعث افتخاره که شمارو میبینم
بی توجه به تعریفش نشستم روی صندلی وپاهامو روی پاهام گذاشتم وگفتم
-بهترین دکترا رو برای مریضم میخوام..هرچقدر پول بخوای بهت میدم بهترین اتاق بهترین خدمات وحتی…گرون ترین دارو ولباس همه چیز میخوام بهترین باشه میفهمی که منظورمو نه؟؟
لبخندی زد وسری به معنای اره تکون داد وبیان کرد
-حتما مگه میشه به شما نه بگم فقط…یه مقداری خرج داره ها
کارتم رو از جیبم در اوردم وگذاشتم جلوش وگفتم
-با این کارت هرکاری لازکه رو براش میکنی وبهترین امکانات رو برای مریض من فمسیرم میکنی ویه سودی هم برای خودت برمیداری
تبسمی زد وکارت رو برداشت واظهار کرد
-باکمال میل
-هرچه بهسرعت تر
سری تکون داد،بلند شدم واز اتاق بیرون رفتم که بادیدن برایان ابرو بالا انداختم وبهش خیره شدم
-چیکار کردی پسر با امیر؟
-تو از کجا درک کردی؟
گوشیشو سمتم گحرکت کرد وگفت
-فیلمت همه جا پخش شده ابروت داره میره باید یه جوابی به مردم بدیم
به فیلمی ک داشتم امیر رو کتک میزدم وبه ایرانی صحبت میکردم رو متوجه شدم وبیان کردم
-وقتشه…
-وقت چی؟
-یه حالی به مری وامیر بدیم همه باید بفهمن که تابان چه نسبتی باهام داره.
-چی میگی اترین موقعیتت چی میشه شهرتت؟
-واسم مهم نیست ایندفعه میخوام از راه دیگه ای وارد بشم یه درسی به تموم بد خواهان تابان بدم
کنجکاو نگاهم میکرد که تموم نقشه ای که توی سرم بود رو براش تعریف کردم
-پایتم…
راهی شدم پیش تابان قرار شد عمر همه ی کارارو بکنه وفردا تابان رو بفرستن به یه اتاق دیگه وکارای لازم رو شروع کنن
مادر تابان رو فرستادم خونه تایکم استراحت کنه بیچاره از وقتی حقیقت رو درک کرده یک ریز گریه میکنه
اما من همه چیز رو درست میکنم نمیزارم اینطوری بمونه
فقط کافیه تابان به هوش بیاد اونوقت…
نمیدونم چقدر گذشت که چشمام بسته شد وبه خواب عمیقی فرو حرکت کردم…
باصوتی اشنایی چشمام رو باز کردم وبه پرستار خیره شدم وبعد به جای خالی تابان وبا ترس بیان کردم
-تابان کجاست؟
-منتقلشون کردیم اقا عمر گفتن بیام شمارو صوت بزنم
کف دستی به موهام کشیدم وهمراهش راهی شدم
فردا کنفرانس داشتم وقرار بود بسیار چیزارو معلوم کنم
کنار تابان نشستم وبه چشمای زیبا ودرشتش خیره شدم وگفتم
-همه چیز رو درست میکنم همینطوری که همه چیزو خراب کردم…
در اتاق باز شد وپرستار وارد شد واظهار کرد
-خب اقا اترین میخوایم و وضعیت تابان و چک کنیم
سری تکون دادم وقد بلند شدم
-شماهم بفرمایید بیرون ناهار بخورین یه خانومی هم اونجاست که به فارسی حرف میزنه وما نمتوجه شدیم چی میگه
متوجه شدم مادر تابان هست سری تکون دادم وبیان کردم
-مواظبش باش
از اتاق خارج شدم ودیدهای مادر تابان که قرمز شده چشم دوختم
با مشاهده کردنم اومد سمتم ودستاشو روی بازوم گذاشت واظهار کرد
-خیلی ترسیدم وقتی مشاهده کردم تابان نیست در ذهنش گذراندم میخوان عملش کنن
-دلواپس نباشین امروزگار دکتر معاینش میکنه والان منتقلش کردیم به یک اتاق تمیز تر وبهتری
-خدا خیرت بده پسرم
-من وظیفمو انجام میدم
تبسمی زد وحرکت کرد سمت اتاقی که من ازش بیرون اومدم که صداش زدم..
-دارن وضعیتشو چک میکنن بیاید بریم یه چیزی بخورید رنگ به رو ندارید قول میدم حال تابان خوب میشه
سری تکون داد وباهام اومد
قرار گرفتیم سرمیز وناهار میخوردیم
یک لقمه هم از گلوم پایین نمیراهی شد ولی به اجبار چند لقمه خوردم
مثل سنگ توی گلوم گیر میکرد وبا یک لیوان اب قورتش میدادم
-مضطرب نباشین تابان سریع بهوش میاد بهترین دکترا تا دوروزگار دیگه از فرانسه میان
تبسمی زد وقاشق رو گذاشت وروبه من بیان کرد
-ممنونم اگر تو نبودی ما چیکار میکردیم خداتورو برامون فرستاد
-خواهش میکنم،ناهارتون رو بخورین سرد نشه
سری تکون داد وبه خوردنش ادامه داد
امروزگار هم گذشت
منم تمام روزگار پیش تابان بودم وبرایان تجهیزات کنفرانس روانجام میداد
کت وشلوار مشکی پوشیدم وموهامو حالت دادم ونفس عمیقی کشیدم واز خونه خارج شدم
برایان همجادهم سوار ماشین شد وباهم به سمت محل کنفرانس رفتیم
-مطمئنی میخوای چنین کاری کنی اترین؟
-مطمئنم
سری تکون داد وپاهاشو بیشتر روی پدال فشار داد
نیم ساعت بعد رسیدیم که با جمعیت زیادی روبه رو شدم وخبرنگارا که برای مصاحبه بامن به سرو کله هم میزدن
دوتا محافظ درو برام باز کردن منم عینک افتابی ام رو از دیدهام بیرون اوردم وبا ابهت روبه روشون قرار گرفتم
-اترین اومد بچه ها بدویین
همه هجوم اوردن سمتم که نگهبانا بهشون اجازه نمیدادن مردم هی اسممو آوا میزدن وخبرنگارا سوال میسؤال کردن
-اترین شما با امیر خان صاحب شرکت ماکسیرا چه نسبتی دارین چرا کتکش میزدین چرا ایشون گریه میکردن؟
-درسته شما به فارسی چی بهشون میگفتین دلیل اینهمه خشونت اونم توی بیمارستان چی بود؟
تبسمی با خونسردی زدم وحرکت کردم بالای سکو وقرار گرفتم که فیلم بردارا پخش زنده میگرفتن وهمه عکس وفیلم میگرفتن
-خب اترین نمیخوای بگی به خاطر چی امیر صاحب شرکت ماکسیرا رو کتک میزدی؟
روبه برایان کردم که نشسته بود روی صنقلبی وبهم نگاه میکرد وبعد به جمعیت که نگاهم به مری خورد
ابرویی بالا دادم وبعد روبه مردی که باهاش مصاحبه داشتم اظهار کردم:
-بهتره بگیم به خاطر چه کسی…من به خاطر همسر آیندم با ایشون دعوا گرفتم.
کسی که تا الان نخواستم کسی متوجه نسبتم بهش بشه ولی حالا دارم اعلام میکنم من آترین کوچیک شما قراره با کسی ازدواج کنم که بخاطر اون مرد الان گوشه بیمارستان افتاده.
خاموشی بین جمع حاکم شد مری از حسادت سرخ شده بود واین منو بدجوری خوشحال میکرد
-ازتون میخوام براش دعا کنین که خوب بشه چون اون دلیل من برای زندگی وحتی معنی تمام شعر هامه
انگار شک بزرگی به همه وارد شده بود وهیچ کسی هیچی نبیان کرد که ادامه دادم
-سوال دیگه ای نداری؟
-نبیان کردین قلبیل خشونتتون چی بوده؟
-فکر کنین دعوای ناموسی بوده ومقصر صد درصد طرف مقابلم بوده
سری تکون داد وگفت
-امیدوارم نامزدتون زودتر خوب بشه
-ممنونم
متوجه حضور سارا شدم ولی بی محلی کردم وبلند شدم
-یعنی اون دختر خوش شانس کیه؟
-نمیدونم به خدا یعنی کی میتونه قلب اترین رو ببره
-وای ما تموم شانسی که فکر میکردیم داریم رو از کف دست دادیم اه
-درسته
هرکسی یک چیزی میگفت ولی من با قدرتی که از تابانم گراهی شده بودم اونجارو ترک کردم وتمایل داشتم سوار ماشین بشم که صدای مری به گوشم خورد
-یک لحظه وایستا
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن