-باشه عزیزم الان میام
باشه ای اظهار کردم و قطع کردم
چند لحظه طول کشید که بالاخره پیداش شد
با هم به سمت ماشین رفتیم ، وسط های راه ایستاد و من با تعجب خیره شدم بهش
-چیزی شده؟
-چی باید بشه ؟ بالاخره باید یه چیزی بخوریم یا نه ، پیاده شو تا کمی خرید کنیم
تایید کردم و پیاده شدیم
هر چیزی که نیاز بود را داخل سبد مینداختم
لبخند تلخی زدم ، من حتیالان هم به فکر ایلهان بودم و اون ….
حتما در حال عشق بازی با زنش
دیگر میلم به اینجا ماندن نمی کشید
دیگه حتی حوصله ی خرید کردنم نداشتم
-بسه دیگه
ماهان کمی با تعجب نگام کرد و چیزی ناظهار کرد :
-خیلی خوب برم حساب کنم
-من میرم توی ماشین
-باشه
سری تکون دادم و از فروشگاه بیرون زدم
ایلهان ……..
فکرم به شدت درگیر بود
ناراحت بودم ، بسیار هم آزرده بودم
تحقیر شدن ماهرو اصلا واسم جالب بود
– ایلهان عزیزم
با صوتی فرشته حواسم جمع شد
به طرفش خیره شدم و چیزی نبیان کردم
دوستش داشتم ، خیلی هم دوستش داشتم و بهش بسیار بهشدت هم حق میدادم اما حرکت کردارش داشت فراتر از حد میرفت
من بار ها بهش ثابت کرده بودم که هیچ علاقه ای و حتی هیچ ارتباط خاصی با ماهرو نداشتم
اما اون برعکس همواره سعی داشت من و عذاب بده و من هیچ کاری نمیتونستم بکنم چراکه دوستش داشتم
_جانم؟
منتظر جوابش شدم.
کنارم روی کاناپه قرار گرفت و کف دستم و گحرکت کرد.
_ممنونم…
بدون هیچ حرفی، سوالی بهش دیده دوختم.
انگار سوالم را از دیدهام متوجه شد که خودش گفت:
_واسه اینکه اون دختر و فرستادی پی کارش…
اون تا وقتی اینجا بود، احساس خفگی میکردم!
نفس عمیقی کشیدم.
بازم از کاری که کرده بود، پشیمان نشده بود.
همین کارش ، اعصابم را داغون میکرد.
فرستادن ماهرو روح و روانم و درگیر کرده بود.
توی بد مخمصه ای گیر کرده بودم!
اینکه دوستش نداشتم درست بود، اما باز هم مسئامات هایی در برابر او داشتم.
از یک طرف فرشته، از طرف دیگر ماهرو…
بد درمانده شده بودم.
بدون جواب دادن به فرشته، کشیده شدم و به اتاقمان راهی شدم.
روی تخت دراز کشیدم و ساعدم را روی پیشانی ام گذاشتم.
ذهنم درگیر اتفاقات اخیر بود.
که چطور زندگی ارامم از هم پاشید و حالا به دنبال ثانیه ای ارامشم!
کلافه افکارم را از ذهنم بیرون کردم.
هر چقدر هم فکر میکردم به جوابی نمیرسیدم.
باید برای مدتی هم که شده تحمل میکردم.
هر چه زودتر هم از ماهرو طلاق میگراهی شدم.
این بهترین مسیر بود!
هر چه شانه به شانه شدم، خوابم نبرد.
قد بلند شدم و بدون توجه به فرشته ای که بیخیال مشغول لاک زدن به ناخن های کاشته اش بود، از منزل بیرون زدم.
خیابان ها رو به هدف دور میزدم.
انقدر بی حواس بودم که درک زیادی از اطرافم نداشتم.
به خودم اومدم و دیدم نزدیک خونه ایم که ماهرو اونجاست!
بدون هیچ فکری، به طرف خانه راهی شدم و ماشین و جلوی در پارک کردم.
با دیدن ماشین ماهان، خیالم راحت شد که هسشتابزده.
پیاده به طرف خانه رفتم و خواستم در بزنم که به یادم امد خودم کلید دارم!
با چرخاندن کلید در قفل متوجه شدم کلید به قفل نمیخورد.
با تعجب بار دیگر امتحان کردم.
باز هم فایده ای نداشت.
متعجب، زنگ در و فشردم و منتظر شدم تا در و باز کنن…
بالاخره در باز شد.
_سلام، خوش اومدی
همانطور که وارد حیاط می شدم، جوابش و دادم:
_سلام،ممنون…
ماهان خونه اس؟!
_اره داخله…
تو چرا اون موقع اونقد با عجله راهی شدی؟!
_هیچی یه کار مهم پیش اومده بود.
دیگر نموندم و وارد منزل شدم.
حوصله بازخواست شدن و سوال نداشتم!
شاید امدنم به اینجا کمی مسخره به نظر می رسید، اما نمیدونم چرا اینجا احساس ارامش بیشتری میکردم!
کنار ماهانی که روی کاناپه خوابش برده بود نشستم.
ماهرو هنوز نیامده بود.
سرم و به پشتی مبل تکیه دادم.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن