با حرف هایش حال ماهرخ را بدتر کرد که ناله ای از لبانش خارح شد و پر احساس و پر از خواهش نام شهریار را زمزمه کرد: شهر…. یار…!
چشمان شهریار سرخ شده و پر نیاز به صورت ماهرخ خیره شد که از شدت نیاز چشمانش را بسته و در آغوش شهریار وا حرکت کرده بود.
-جون قلب شهریار… نفس شهریار… عمر من… میمیرم برات ماهی… میمیرم برات…!
ماهرخ موهایش را چنگ زد و نالید: شهریار ببوسم… ببوسم…!
شهریار خمار ریز خندید.
این حجم از میل داشتن برای بار دوم آنقدر در نظرش لذت بخش امد که بدون آنکه ملاحظه ای در حق تن بی رمق و بیمار دخترک کند… با خشونت لبانش را به یغما برد و کم کم عقب رفت که دخترک روی تخت افتاد و او هم روی او…
آنقدر بوسید و تنش را ستایش کرد تا بار دیگر طعم لذت را به جان یکدیگر هدیه دادند.
***
-خب اینم چیزایی که می خواستی…!
شهریار خم شد و پوشه را برداشت.
با مشاهده کردن محتویات داخلش تبسمش عمیق شد…
– ازت ممنونم بهزاد… حالا کنترل کردن مهراد بسیار راحت تره…!
بهزاد پا روی پا انداخت.
-خودمم خیلی دوست دارم واکنشش ببینم وقتی کف دستش پیش اون شیخ شکم گنده رو میشه…!
دیدهان شهریار طوفانی شد.
– ادم کفتار صفت و زالویی عین مهراد هیچ وقت ساکت نمیشینه تا من کاری بر علیه اش انجام بدم ولی خب هوشش هم اونقدرا بالا نیست که با برنامه پیش بره و همیشه بیچاره هوسشه…!!!
-اون محموله ها بهشدت مهم هستن ولی خب لو رفتنشون به اسم مهراد می تونه براش سنگین باشه…!
شهریار سری تکان داد.
-فعلا اولشه… اون اول باید جلوی پاما رو که درمیاره رو گراهی شد و بعد بی آبرو و اعتبارش کرد و همینطور به ترتیب توی باتلاقی که خودش درست کرده فرو میره…!
– من پشتت هستم اما فراموش نکن که مهراد هم آدمای خودش و داره…
– نمیزارم متوجه بشه…!
بهزاد نفسش را بیرون داد.
حق با شهریار بود باید مهراد را باید گیر انداخت تا کثافت کاری نکند که بیشتر کاری که می کردند به خاطر ماهرخ بود.
-ماهرخ بهتره…؟!
شهریار با یادآوری دیشامگاه و ماهرخ و رابطه هایی که تا دم دمای صبح داشسریع، ریز خندید.
این دختر یک فرشته بود که به حیات او آمده تا او را از سردی و رخوتی که داشت دور و خوشبخت کند.
-حالش خوبه و با وجود ماه منیر من و هم فراموش کرده…!
بهزاد ریز خندید.
ماه منیر را می شناخت، زن خوب و بی نهایت مدبر و با کمالاتی بود.
– پس به خاطر همینه که هرچی از صبح زنگ ترانه می زنم، جواب نمیده…؟!
شهریار شانه ای بالا داد.
-چشمم اب نمی خوره بهزاد فکر کنم این دوتا دوست وقتی در کف دسترس نباشن بی شک یه کاری رو دارن انجام میدن مه ما نباید بفهمیم…!
بهزاد تایید کرد.
-از ترانه برمیاد…!
-از ماهرخ هم که دیگه هیچی… اما با وجود اون دوستشون مهوش این پکیج کامل میشه…!
هنوز حرف شهریار تمام نشده بود که گوشی اش زنگ خورد.
با دیدن اسم نصرت ابرویی بالا انداخت و رو به بهزاد گفت: نصرته…!
تماس را وصل کرد: بگو نصرت…!
نصرت لب گزیده بیان کرد: آقا یه لوکیشن می فرستم با بهزاد خان بیاین کلانتری…!
شهریار با دهانی باز نگاه ماهرخی کرد که با برآشفتهت و خشم خیره مردی بود سه دوست تا جایی که جا داشته او را کتک زده بودند…
-من رضایت نمیدم…!
ماهرخ کشیده شد و میل داشت سمت مرد حمله ور شود که شهریار زودتر بلند شد و سمت دخترک راهی شد…
– تو بیخود کردی مرتیکه بیشرف… تو روزگار روشن اومدی گوه اضافه بخوری ولی تیرت به سنگ خورد و فکر نکردی از سه تا دختر کتک بخوری…!!!
سروان کلافه نوچی کرد و آوایش را بالا برد…
– استغفرالله خانوم بشین سرجات و اون حجابتم درست کن وگرنه صبرم و تموم نکن که بازداشتت می کنم…!
ماهرخ کم نیاورد و با همان خشم رو به سروان اظهار کرد: من از حقم نمی گذرم… در ضمن از این اقا هم شکایت دارم چراکه قصد مزاحمت داشت البته….
سروان با اخم خیره ماهرخ شد و بعد ترانه ادامه حرفش را گراهی شد: البته اول با حرفاش و بعد…
هر سه دختر با نفرت نگاه مرد کردند و مهوش با خشم از بین دندان های کلید شده اش اضافه کرد: بعد با کف دستی که به دوستم زد…!
ماهرخ از خشم می لرزید و نگاهانش سرخ شده بود.
وجود شهریار با متوجه شدن این حرف آتش گراهی شد و اول نگاه صورت سرخ ماهرخ کرد و بعد مرد علنا به غلط کردن افتاده بود ولی دیوار حاشایش زیادی بلند بود…
– مثل سگ دروغ میگن جناب سروان… این زنیکه…
سروان با لحن جدی تشر زد: دقیقا برای همین اینجاییم ببین کی غلط اضافه کرده…؟!
نگاه شهریار هم ترسناک شد.
میل داشت حرف بزند که نگاهش به قلببرکش افتاد.
ماهرخ برای لحظه ای زیر پایش خالی شد ولی چراکه در آغوش شهریار بود باعث شد مرد محکم او را بگیرد…
ولی آنقدر روی ماهرخ فشار بود که همان جا بدنش خالی شد و توی آغوش شهریار شل شد…
شهریار وحشت زده نگاهش کرد.
شک نداشت این مرد با لمس تن ماهرخ او را به این روزگار انداخته است…
ماهرخ از لمس شدن توسط جنس مخالف بیزار بود و این مرد…
سرش سوت کشید…
مضطرب کف دست دور کمر دخترک انداخت و کف دست دیگرش را زیر سر ماهرخ برد…
-ماهرخ… ماهرخ جان…!
سروان کشیده شد و در حالیکه نزدیک شهریار می شد، داد زد: سرباز…!
ماهرخ را روی صنقلبی گذاشت و دو دختر مضطرب کنارش توقف کردند.
شهریار لیوان اب قند را گحرکت کرد و کم کم به خورد دخترک داد.
ترانه بلافاصله رو به سروان اظهار کرد: باید قرصش و بخوره…!
شهریار دلواپس نگاه سروان کرد و مرد هم رو به سرباز کرد و او را پی قرص فرستاد تا کیف و لوازمش را از نگهبانی بگیرد…!
در همین حین بهزاد هم وارد شد و با دیدن ماهرخ دلواپس سمتشان آمد…
– جی شده…؟!
سروان با برآشفتهت نگاه بهزاد کرد و داد زد: شما چرا بدون اجازه وارد شدی…؟!
بهزاد قامت راست کرد و با اخم سمت سروان حرکت کرد و او را بیرون اتاق برد…
سروان مقاومت کرد و بهزاد با جدیت سمتش برگشت و کف دست در جیبش کرد و کارتش را بیرون کشید…
مرد با مشاهده کردن کارت رنگش پرید و خواست احترام نظامی بگذارد که بهزاد مانع شد…
– نیازی نیست… هویت من نباید معلوم بشه سروان… آزاد باش…!
سروان به تته پته افتاد..
-جناب سرگرد عذر تقصیر من نمی دونستم… شرمنده…!
بهزاد سری تکان داد و سپس فلشی سمت مرد گرفت.
– مشکلی نیست، حرکت کرده بودم دوربین ها رو چک کنم و اون مدرکی که این توئه مجرم بودن اون مرد رو معلوم می کنه…!
بهزاد سمت اتاق راهی شد و سروان هم به دنبالش…
سپس سروان رو به شهریار کرد و اضافه کرد: شما می تونید با خانوما برید و من به پرونده و این آقا رسیدگی می کنم…!
شهریار نکاه مشکوکی به بهزاد کرد و مرد دیده روی هم گذاشت…
مردی که کتک خورده بود خواست اعتراض کند که با نگاه خشمگین سروان ساکت شد…
ترانه نگاه مشکوکی به بهزاد کرد و بعد سمتش رفت و کنارش توقف کرد…
– تو کجا بودی…؟!
بهزاد سرش را کنار گوشش خم کرد و ساکت اظهار کرد: برو خونه من، خانوم بزن بهادر باید توضیح بدی…!
شهریار دلواپس ماهرخ بود و به بهزاد سپرد تا از مرد شکایت کند و قصد کوتاه وارد شدن نداشت.
ماهرخ را به خانه برد و مجبورش کرد استراحت کند اما دخترک مقاومت میکرد.
-وای شهریار حالم خوبه… نمی خوام استراحت کنم…!
شهریار اخم کرد: مگه دست خودته بچه… تا چند دقیقه پیش جون تو تنت نبود…!
-اون چند دقیقه پیش بود اما حالا واقعا خوبم…!
شهریار خواست باز هم حرف بزند که ماه منیر و صفیه به کنارشان وارد شدند.
– چی شده عزیزم…؟!
ماهرخ با مشاهده کردن ماه منیر خواست قد بلند شود که شهریار مانع شد و تشر زد: ماهرخ کاری نکن مجبورت کنم به کاری که اصلا دوست نداری…!
ماه منیر جا خورد: شهریار چرا همچین میکنی…؟!
مرد با برآشفتهت سمت زن برگشت: به خاطر اینکه این دختر نمی خواد بفهمه تازه از بیمارستان اومده و امروزگار با کاری که کرده، کم مونده بود بار دیگر برگرده بیمارستان…!
ماه منیر توی صورتش زد: خدا مرگم بده چی شده…؟!
ماهرخ نگاه غره ای به شهریار رفت و رو به ماه منیر اضافه کرد: هیچی دورت بگردم، یه یارویی غلط اضافه کرد و من و دوتا دوستام حالش و جا آوردیم و تا جایی که جون داشت زدیمش… بعدم یهو پلیس اومد و رفتیم کلانتری…!
دهان زن باز ماند.
صفیه هم دست کمی از او نداشت.
– خانوم مگه شما هم کاراته بازی…؟!
ماهرخ با تبسمی پر غروری اضافه کرد: کاراته باز که نه ولی بوکسورم… مشتام همچین زورشون زیاده…!
صفیه پشت کف دستش زد و بعد مابین انگشت شست و اشاره اش را به دندان گرفت…
– استغفرالله خانوم شما مگه مردی…؟!
ماهرخ ابرویی بالا انداخت: مگه فقط مردا می تونن؟! من همین حالا می تونم با شهریار مسابقه بدم…!
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن