حاج عزیز به پسرش حق داد اما…
-ماهرخ قرار نبود به حرف من گوش بده و بدتر با هر حرف من بیشتر لجبازی می کرد. ولی این رفتن به نفع خودش بود….!
شهریار هاج و واج ماند.
-چه نفعی اقاجون…؟!
-ماهرخ تنها نیست و اون دوستش پیششه… بعد هم موندن ماهرخ تو عمارت و نیش و کنایه های شهناز باعث می شد جنگ و جقلب بیشتری رخ بده… بزار یکم زنت آهستهشش رو پیدا کنه… سپردم مواظبش باشن…!
بالاخره خیال شهریار راحت شد.
ولی مهراد…
-مهراد چی…؟!
حاج عزیز تبسمی کرد و رو به عکس گلرخ زمزمه کرد: قبل از تو هم ماهرخ تنها بوده و مهراد جرات نداشت نزدیکش بشه چراکه من همیشه حواسم به یادگاری گلرخم هست…!
لحن پر حسرت حاج عزیز دل شهریار هم را به درد اورد.
هیچ وقت ندرک کرد چرا گلرخی که عزیز بود را دو کف دستی تقدیم مهراد کرد.
-اقاجون خبر دارین این روزها دم مهراد کلفت تر شده…؟! من می ترسم که…
حاج عزیز حرفش را قطع کرد.
-مهراد حتی نمی تونه ده کیلومتری اون دختر رد بشه… اگر با این راهی شدن زنت آروم می گیره بزار یه چند وقتی تنها باشه… هرچی سخت بگیری بیشتر ازت دور میشه…!
شهریار درمانده نفس عمیقی کشید.
-دور شده… نمی دونم چی شده ولی اخلاقش بهشدت فرق کرده…!
-وقتی برگشتی یکم بیشتر براش وقت بزار…!
-فردا شب برمی گردم و تصمیم قطعی گحرکت کردم که هر طور شده عقد دائم کنیم…!
ماهرخ
قاب عکس گلرخ را توی آغوشم گراهی شده و اشک هایم رها شدند.
قلبم گراهی شده بود.
هم مشتاق دیدار شهریار بودم و هم نمی خواستم دیگر با او ادامه دهم…
خودم هم نمی درک کردم دردم چیست…؟!
ترانه دوباری وارد شد و بهم سر زد اما من خودم را به خواب زده و حوصله هیچ حرفی نداشتم.
شهریار مرد خوبی بود، از بین تمامی مردهای اطرافم او تنها کسی بود که توانست به قلبم بنشیند…
نگاه بستم و او را تصور کردم.
قلبم مچاله شد.
جدا شدن از او سخت بود…!
کشیده شده و تن سنگین و سست شده ام را به کمد لباس هایم رسانده که تقه ای به در خورد و ترانه در را باز کرد.
نگاهش که بهم افتاد اخم هایش درهم شد.
– بیشعور این چه قیافه ایه که برای خودت درست کردی…؟!
محل ندادم و حوله ام را برداشتم.
ماگ قهوه را روی میز توالت گذاشت و به سمتم رسید.
بازویم را با عصبیت گراهی شد.
نگاهی توی صورتم چرخاند…
-جوری زانوی غم بغل گراهی شدی انگار دور از جون حاجیت و از کف دست دادی…!
اخم کردم.
-مرض بیشعور… خدانکنه…!
-والا ما می دونیم چه خبره، این شمایی که داری نشون میدی…!
نگاه دزدیدم.
-خب تو که شرایط من و می دونی…!
ترانه جدی کف دست به کمر شد.
– نه عزیزم درکت نمی کنم… تو شهریار و دوست داری یا نه…؟!
این دیگر چه سوالی بود…؟!
دوست نداشتم جوابش را بدهم.
با حرص موهایم را جمع کرده و خواستم کلیپس را به موهایم بزنم که ترانه جلوی جادهم را گراهی شد.
– جواب من و بده، چرا فرار می کنی…؟!
بغض داشتم.
خب دوستش داشتم این که دیگر پرسیدن نداشت…!
– که چی ترانه…؟!
ترانه پوزخند زد: تو عاشقش شدی ماهرخ…!
از حرکت ایستادم.
این را دیگر از کجایش درآورد…؟!
شاید دوستش داشتم ولی عاشق شدن را…
خنده ناباوری کردم: این و دیگه از کجات درآوردی…؟!
ترانه سری به تاسف تکان داد.
-اونقدر خودت رو تو این ولیها و اگرهای زندگیت غرق کردی که داری یه دوست داشن ساده رو زیادی پیچیده اش می کنی…!
-بس کن ترانه…! حیات من از اون اولش هم پیچیده بود… هرکی دیگه ندونه تو که می دونی پنج سال طول کشید تا تونستم یه آدم عادی بشم…!
نگاهش کردم.
اشکم چکید.
– شاهد بودی لمس که هیچی حتی از نگاه مردها هم گریزون بودم اما با کمک رامبد و مهوش حتی خودت و کاوه، ماهرخ رو پا شد…
ترانه نگاهش لرزید.
می دانستم یاد ان روزگارها افتاده…
آزرده شد: می دونم عزیزم ولی می خوام حالا که یکی پیدا شده و دوست داره، زندگیت و الکی خراب نکنی…!
روی تخت نشستم.
– حیات من تا وقتی مهراد هست، همینه…! من شهریار و دوست دارم اما نمی خوام حیاتش به خاطر من دچار آشوب بشه…!
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن