-به نظرت بهش بگم، میزاره من برم…؟!
ترانه اخم کرد: یه جوری میگی انگار شهریار بعدش هم بفهمه، میزاره تنها زندگی کنی…!
-من یه عمره تنها حیات کردم…!
-قبلا کسی به اسم حاج شهریار نبود ولی حالا…!
ماهرخ کلافه گفت: یه هفته صبر کردم تا وقتی نیست از عمارت برم…!
ترانه مضطرب بود.
– اصلا یه چند روزگاری بیا بریم خونه ما تا…
ماهرخ حرفش را قطع کرد: نمیام ترانه… من الان دارم میرم خونه خودم…! چیزی تا اتمام محرمیتمون نمونده…!
-نکن ماهرخ… شهریار بفهمه بد میشه برات…!
شانه بالا انداخت و با تموم دل آشوبه اش کوتاه نیامد.
حتی دیگر حاضر نبود یک دقیقه دیگر در ان عمارت شهناز را تحمل کند.
-من تصمیم خودم رو گراهی شدم ترانه، پای خوب و بدش هم میمونم اما اجازه نمیدم کسی شخصیت و غرورم رو زیر پاش له کنه….!
ترانه نگاهش کرد…
میدانست بهزاد هم بفهمد ساکت نخواهد ماند دیگر چه برسد به شهریاری که بهزاد اضافه کرده بود ماهرخ را عاشقانه دوست دارد.
-باشه هرجور صلاح میدونی ولی امیدوارم پشیمون نشی چراکه بهزاد می اضافه کرد صنم چند بار به شرکت شهریار رفته…!!!
دلش فرو ریخت.
ترس برش داشت.
اگر با راهی شدنش مسیر را برای صنم باز کند چه…؟!
اخم کرد…
قرار نبود خودش را تقدیم کند… شهریار اگر او را می میل داشت باید تنها او را انتخاب کند…!
تعحبش بیشتر از حاج عزیز الله خان بود که حتی جلوی حرکت کردنش هم را نگحرکت کرد…
دل تنگ نگاه خانه اش کرد.
تمیز شده بود.
زن کلید آپارتمانش را تحویل داد…
-اگه کاری نیست من برم…؟!
ماهرخ تبسم زد: ممنون زحمت کشیدین…! شماره حسابتون رو برام بفرستید تا براتون واریز بزنم…!
زن رفت و ماهرخ با مشتاق دیداری نگاهی به خانه کوچکش انداخت.
خاطرات دوری که در این منزل داشت، تبسمی روی لبش آورد.
ترانه هن هن کنان در را بست…
-هرچی بوده بار زدی…!
ماهرخ تبسم زد: غر نزن… خودم میاوردم بالا…!
ترانه دیده غره ای رفت: بهشدت بیشعوری…! حالا اون یکیش پایینه برو بیار…!
ماهرخ با تاسف سری تکان داد و پایین رفت…
چمدان را از صندوق بیرون کشید و تمایل داشت زمین بگذارد که کف دستاتی کنار دستش قرار گراهی شد.
با تعجب سمت راستش چرخید و با متوجه شدن شهیاد جا خورد…
-تو اینجا چیکار می کنی…؟!
شهیاد دلخور نگاهش کرد: چرا اومدی اینجا…؟! قرار نبود رفیق نیمه راه باشی…؟!
چمدان را پایین گذاشت.
دوست نداشت توضیح بدهد اما…
-مادرت برگشته…!
شهیاد پوزخند زد: یعنی تو بخاطر صنم از عمارت بیرون زدی…؟!
ماهرخ حتی دوست نداشت توضیح بدهد…
-بیا بالا حرف بزنیم…!
سپس چمدانش را کشید و داخل ساختمان شد.
شهیاد به دنبالش داخل اسانسور حرکت کرد.
-اگه بابام برگرده و نباشی بهشدت دلخور میشه…!
-من بهش گفته بودم توی عمارت حاج عزیز نمیمونم…!
-دوست نداشتی می رفتی ویلا چرا اومدی آپارتمانت…؟!
آسانسور تو طبقه اول توقف کرد.
در باز شد و هردو خارج شدند.
-تحمل شهناز رو نداشتم… من عمارت رو دوست نداشتم ولی پدرت مجبورم کرد….
شهیاد گوشه چمدان را گحرکت کرد و مانع راهی شدن ماهرخ شد.
-بابام اونقدر ارزش نداشت که به خاطرش کمی تحمل کنی…!!!
ماهرخ جا خورد.
نگاه خیره و پر اشکش را به شهیاد دوخت.
-بابات اگه برام ارزش نداشت بسیار زودتر از اینا ازش جدا می شدم اما…
ساکت شد.
آخر چه چیز را برای شهیاد پانزده ساله توضیح می داد…
-اما چی ماهرخ…؟!
-تو اون عمارت بی حرمتی های زیادی بهم شده… اون عمارت و آدماش مولینم رو ازم گحرکت کردن شهیاد… بعضی حرف ها رو نمیشه زد اما بدون بابات تنها مردیه که دوسش دارم و بهش وفادارم….!
شهیاد از حرف هایش سر در نیاورد ولی آنقدر هم احمق نبود که نفهمد مهراد در کودکی جه بلاهایی سر دخترش آورده و زخم زبان های شهناز و شهین عین نمکی روی زخم هستند…
با مکثی سری تکان داد: بهت اعتماد دارم ماهرخ اما مطمئن باش بابام از این کارت نمی گذره…!
ماهرخ تلخ خندید: می دونم…!
-خودت و برای یه دعوای حسابی آماده کن… پا روی دم شهریار گذاشتن عواقب خطرناکی داره…!
-پاپی رو برام میاری…؟!
-میارمش… اگه کاری داری بگو برات انجام بدم…!
ماهرخ پر مهر جلو حرکت کرد و شهیاد را بغل کرد…
-بهشدت با معرفتی شهیاد… ازت ممنونم که درکم می کنی…!!!
شهیاد لبخند زد…
-دوستیم دیگه…!!!
-چی میگید دو ساعت دم در…؟! خب داخل رو ازتون گرفتن…؟
ماهرخ نگاه ترانه کرد و چشم غره ای بهش رفت.
سپس سمت شهیاد برگشت و او را به داخل دعوت کرد.
شهیاد با اجازه ای اضافه کرد و داخل شد.
رو به ترانه با تبسم گفت: سلام ترانه خانوم، ببخشید مزاحم شدم…!
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن