ترانه که رنگش پریده بود.
میل داشت حرف بزند که با ورود چند نفر کت و شلواری و دو مردی که لباس عربی پوشیده بودند، بدتر خوف کردند…
فرهاد اخم کرد…
– باید بریم…!!! اصلا حس خوبی ندارم…!!!
ماهرخ بی معطلی کف دست ترانه را گحرکت کرد و قصد رفتن کردند که یکی از همان مردان کت و شلوار پوشی که اجازه ورود داده بودند، جلوی مسیرشان را گرفت…
– شما نمی تونید خارج بشین…!!!
ماهرخ ترسیده بود ولی اخم کرد و تمایل داشت به مردک بتوپد
که فرهاد از پشت با صدایی کشدار میان دو دختر وارد شد و در حالی که کف دست دور گردنشان انداخته بود با حالتی مست رو به مرد کفت: ایــــــــــــن دوتـــــــــا… مال منـــــــــــن…!!!
سپس دیدهکی زد که مرد با شک نگاه دو دختر کرد…
هردو مطلب را گحرکت کردند که ترانه سرخوش لبخند زد و خودش را به فرهاد چسباند…
ماهرخ تمایل داشت مقاومت کند و حرف بارشان کند که گردنش توسط فرهاد فشرده شد و به اجبار لبخند زد…
مرد کنار راهی شد و ان ها هم از خدا خواسته از سالن خارج شدند حتی بی خیال مانتو و روسری هایشان شدند…
فرهاد از دو دختر جدا شد و جلوتر رفت و رو به ان دو گفت: بیخود نبود قلبم شور می زد… ببین من میرم سر اون خیکی رو گرم می کنم شما سریع برید…
فرهاد رفت و ان ها هم از فرصت استفاده کرده و از منزل خارج شدند…
سریع سمت ماشین راهی شدند و سوار شدند…
بادیدن فرهاد که او هم سمت ماشینش می راهی شد، خیالشان راحت شد…
ترانه تا خواست ماشین را روشن کند با تقه ای که به شیشه خورد نگاهش بالا وارد شد و با مشاهده کردن بهزاد روح از تنش خارج شد…
و از ان طرف هم ماهرخ که با مشاهده کردن شهریار رنگش پرید…
ان دو انجا چه می کردند…؟!
شهریار زودتر در را باز کرد و با اخم هایی درهم با لحنی زمختی اظهار کرد: بیا پایین…
و سپس کتش را از تن کشید و روی شانه های لخت ماهرخ انداخت …
بهزاد هم کف دست کمی از شهریار نداشت…
دو دختر از ان همه ابهت و اخم مردهای زندگیشان بدجور خود را باخته بودند…
بهزاد رو به دو دختر با خشم اضافه کرد: میرین تو ماشین شهریار می شینید و جیکتونم درنمیاد…!!!
ماهرخ میل داشت حرف بزند که شهریار کشیده نامش را صدا زد…
ترانه که اوضاع را مناسب ندید، کف دست ماهرخ را گراهی شد و سمت ماشین شهریار رفتند…
حداقل سرو کله زدن با ان دو مرد خشمگین بهتر از ان مهمانی و اتفاقات احتمالی بعدش بود…!
نصرت بین گفتن و ناضافه کردن مانده بود.
اخلاق شهریار را می دانست، در عین حال که مرد ارام و صبوری نشان می داد وای به حال وقتی عصبی می شد، دیکر کسی جلودارش نبود…
ترجیح داد حرف بزند.
– ماهرخ خانوم به همجاده دوستشون یکم مشکوک می زنن ولی خب از خریدایی که کردن و دست های پرشون انگار مهمونی یا جشنی چیزی دعوتن…!
شهریار اخم کرد…
مهمانی یا جشن…؟!
ماهرخ حرفی نزده بود…
-باشه من خودم پیگیر میشم ولی تو حواست به خانوم باشه… نصرت می دونی که من دشمن زیاد دارم مخصوصا مهراد…!!!
-اقا خیالتون تخت… مراقبشونم…!
– ممنون خبری شد، من و در جریان بزار…!!!
-حتما… فعلا آقا…!!!
شهریار تماس را قطع کرد و نگاه پر اخمش را به بهزاد دوخت…
بهزاد هم سگرمه هایش درهم شده بود…
-چی شده…؟! این دوتا جوجه کجا بودن…؟!
شهریار از حرص خندید…
– ددر دودور… چه می دونم پاساژ گردی…! فقط یه نگاه به لیست پیامک بانک بنداز، فک کنم کل پاساژ رو خریده…!!!
بهزاد ابرویی بالا انداخت.
-مهمونی دارین…؟!
شهریار کف دست در جیبش کرد و با ژست بی نظیری که این روزگارها با ان دل ماهرخ را می برد، جدی گفت: نداریم… نه مهمونی نه جشن ولی یه کاسه ای زیر نیم کاسه این دوتا ورپریده هست…!!!
بهزاد با ترمتوجه شد جویا شد: تا اونجایی که ماهرخ رو می شناسم آدم روراستیه اما خدا نکنه بخواد لج کنه… چیکارش کردی…؟!
شهریار نگاه طولانی بهش کرد.
کلافه چشم بست.
-حرکت کردیم خونه حاج عزیزالله خان…!!!
بهزاد اخمی میان پیشانی انداخت.
– خودش خوایت بیاد یا با زور بردیش…؟!
شهریار شاکی شد.
– نمیومد، به زور بردمش…!
-اشتباه کردی داداش…!!!
شهریار عصبانی شد.
– مگه تو نمی شناسیش…؟ مگه نمی دونی از حاجی و اون عمارت متنفره…؟
-اونوقت تو که می دونستی و بردیش جایی که دوست نداره…؟!
دیگر فکرش به جایی قد نمی داد.
این چند روز آنقدر از فاصله گرفتن های ماهرخ عصبی بود که عقلش به جایی قد نمی داد…
-می دونستم اما حاجی مریضه… ازم تمایل داشت که کنارش باشم…
بهزاد پوزخند زد.
-باور نمی کنم به خاطر همچین چیزی بخوای ماهرخ رو سر لج بندازی یا دلخورش کنی…؟!
شهریار خیره نگاهش کرد.
ناچار شد.
-مهراد تهدید کرده…!
دیدهان بهزاد کدر شد.
ذات کثیف مهراد را می شناخت.
ترس و نفرت ماهرخ را هم نسبت به مهراد می خبر داشت ولی چیزی که ان را نمی فهمید قلبیل این نفرت و ترس بود که شک نداشت چیز خوبی نیست…!!!
-به نظرم اگه این طوریه بهتره راستش و به ماهرخ بگی… حداقل بزار اون تصمیم بگیره و تو نگرانیت و پیش بکش…!!!
– تمایل داشتم بگم ولی خانوم قهر کرده…!!!
ولی انگار چیزی به ذهنش رسیده باشد، اضافه کرد: راستی تو از ترانه خانوم بپرس که چه خبره…؟!
به انی قیافه بهزاد درهم شد…
شهریار دیده باریک کرد.
– اتفاقی افتاده…؟!
بهزاد خندید: والا به خدا این رفیقش از خودش دیوونه تره…! بهش گفتم یکم سنگین رنگین بپوش، به خانوم برخورده، قهر کرده…!!!
شهریار به بهزاد پشت کرد و سمت پنجره قلبنشینش راهی شد.
-پس بوی توطئه میاد…؟!
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن