شهناز عصبی بود.
دلبسته شد زبات دخترک را از حلقش بیرون می کشید.
پوزخند زد: متاسفم برات که مادرت بلد نبوده به دخترش احترام به بزرگتر رو یاد بده…!!!
ماهرخ نگاه در حدقه چرخاند و زیرا سعی داشت خشمگین نشود، متذکر شد…
-حرف مادرم رو پیش نکش…!!!
شهناز کف دست به سینه با نگاه از بالا به پایینی بهش انداخت.
-تو هم لنگه اون مادر هرزتی…!!!
وحود دخترک را به آتش کشاند…
او از روح مریض ماهرخ خبر نداشت که زخم می زد و هرچند اگر می دانست هم فرقی نداشت…
صفیه ترسیده از جوش و خروش ان دو به سمت تلفن راهی شد و بسیار بهسرعت با شهریار تماس گرفت…
کف دست کوچک و ظریف ماهرخ مشت شد.
لرز به تنش نشسته بود.
سعی داشت محکم باشد ولی….
-برو بیرون زنیکه…. برو بیرون کثافت…. از خونه من گمشو بیرون…!!!
ماهرخ جیغ کشید.
شهناز اما با تفریح نگاهش کرد.
انگار از این حال دخترک لذت می برد و داشت زهرش را می ریخت…
-تو نمی تونی من و از خونه داداشم بیرون کنی… اونی که باید گمشه بره، تویی نه من…!!!
صورت سفید دخترک از خشم رو به سرخی بود.
چشمان عسلی اش کاسه خون شدند.
-قلبم برات میسوزه شهناز… تو یه بدبختی که همیشگی حسرت زیبایی مادرم خوردی و الان داری به منم حسادت می کنی زیرا شهریارو دارم .. همون قدر بدبختی که حتی پیش شوهر و بچه هاتم جایگاهی نداری که شوهرت یه زن دیگه رو به تو ترجیح داده…!!!
این بار شهناز را داغ کرد.
درست دست گذاشته بودند رو نقطه ضعف های یکدیگر…
زن خوی وحشی اش رخ نشان داد و سمت دخترک حمله ور شد و چنان او را هل داد که ماهرخ بی هوا به شدت به عقب پرت شد و نتوانست خودش را کنترل کند و از پشت با سر و گردن روی میز شیشه ای افتاد و آوای گوش خراش شکستن شیشه با جیغ شهناز و آخ دخترک یکی شد…
-تو هم یه حرومزاده ای کثافت…!!! بمیر بدبخت…!!!
و خون بود که از زیر ماهرخ مسیر باریکه ای جاری شد و صفیه با دیدهانی از حدقه در افتاده نگاه جسم بی جان ماهرخ کرد و مبهوت رو به شهناز گفت: شهناز خانوم چه کردی با عزیز حاج شهریار… چه کردی زن…؟! یا فاطمه زهرا….!!!
نگاه دلواپس و سرخ شهریار روی صورت رنگ پریده ماهرخ چرخ خورد و با دیدن سر باندپیچی شده اش نفسش را سخت بیرون داد…
دیده بست و با یادآوری تن سرد و بیهوشی که غرق در خون مشاهده کرده بود، خشم وجودش بیشتر شد.
شهناز حساب پس می داد، ساده از خواهر کینه ایش نمی گذشت.
وقتی صفیه زنگ زد که شهناز آمده، درک کرد قرار است یک اتفاق شومی بیفتد…. چرا که حرص و کینه خواهرش را نسبت به گلرخ و دخترش می شناخت…!!!
ماهی اش را در حالی که نگاهانش بسته و غرق خون بود، بغل زد و با حالی خراب سمت بیمارستان اجمد و با فریادی که زده بود، از دکتر و پرستار کمک می خواست…
قلبش…؟!
دلش آهسته و قرار نداشت.
کاش به هوش می وارد شد…!!!
خدا بهش رحم کرده بود که سرش نشکسته بود….
کنار تختش رفت… رویش خم شد… دل قلب می زد تا نگاهانش را باز کند… وحشتناک دلواپس بود… با آنکه دکتر گفته بود، خطر رفع شده اما دل توی قلبش نبود… طاقت نیاورد و پیشانی اش را بوسید…
طولانی و پرحرارت…
دلتنگش بود.
دوستش داشت.
شاید هم عاشق شده بود…؟!
لب هایش را جدا کرد و پیشانی روی پیشانی اش گذاشت و نگاه بست… دستش روی موهایش نوازش وار درونش چرخ خورد و بی تاب لب زد: چشمات و باز کن ماهی… چشمات و باز کن و یه حاجی تنگ اسمم بچسبون… پاشو قلببر… پاشو قربونت برم…!!!
آوای باز شدن در اتاق را شنید و بی میل از ماهرخ جدا شد…
سمت در چرخید و با متوجه شدن حاج عزیزالله خان شهسواری حیرت زده بر سر جایش ماند…
-چی شده…؟!
با مضطربی سؤال کرده بود…
اصلا حاج عزیزالله خان و دلواپسی…؟!
این وحشت صورتش غیر قابل باور بود…!!!
-شما ازکجا درک کردید…؟!
حاج عزیز اخم کرد… پریشان بود…
-سوالم جواب نداشت…؟!
شهریار خیره و طولانی چشم دوخت و بیان کرد: وقتی مشاهده کردمش غرق خون بود…. خدا بهمون رحم کرد…!!!
پیرمرد وحشت کرد و این حالاتش چقدر برای شهریار عجیب بود…
-کسی هولش داده…؟!
نگاه شهریار کدر شد.
حس بدی نسبت به خواهرش در قلبش احساس کرد…
-شهناز…!!!
جاخورد… دخترش، شهناز این کار را کرده بود…؟!
فکر نمی کرد دخترش آنقدر وحشیانه عمل کرده باشد و قلبیلش هرچه که باشد باز هم او حق نداشته است به کسی آسیبی برساند…!
حاج عزیز از شهریار نگاه گحرکت کرد و سمت ماهرخ راهی شد.
بغضش گرفت.
یادگار گلرخش بود.
آخ که قلبش با مشاهده کردن دیدهان بسته اش به درد وارد شد…
-چرا به هوش نمیاد…؟!
این لحن نگران و چشمان پر وحشت برای حاج عزیزالله خان شهسواری بود…؟!
مردی که خودخواهی و دیکتاتور بودنش برای همه روشن بود…
این دلواپسی اصلا به این پیرمرد با ان خصوصیات اخلاقی خاصش نمی وارد شد…!!!
شاید اگر با چشمان خودش هم نمی دید باور نمی کرد…!!
-دکتر بیان کرد ضربه محکم بوده وبهوش اومدنش کمی طول میکشه…!!!
حاج عزیزالله خان کلافه نفسش را بیرون داد و خواست حرف بزند که آوای ناله ماهرخ قد بلند شد…
-وا…. ی….. سرم….
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن