-دوست ماهرخ، ترانه…!!!
شهریار جا خورد: اونوقت شما کی وقت کرمشاهده کرد باهم آشنا بشید…؟!
بهزاد شانه بالا انداخت: شدیم دیگه…!!!
و ناظهار کرد همان ترانه شده بود آتش در زیستنش و کف دست از سر خودش و دلش بر نمی داشت…!!!
-نمی دونستم…!!!
-ماهرخ بهت نگفت…؟!
-ناضافه کرده که متعجب شدم اما ترانه خانوم دختر خوبیه…. من دورا دور می شناسمش…!!!
تو- شناختن شما که شکی نیست چون می دونم تا ته و توی حیات خودش و داداشش رو درآوردی که گذاشتی زنت باهاشون معاشرت داشته باشه…!!!
-بده مواظب حیاتم هستم…؟!
-بر منکرش لعنت مرد مومن…!!!
شهریار بار دیگر میل داشت سیگاری آتش بزند که بهزاد با تعحب گفت: داری چیکار می کنی…؟!
شهریار اخم مرد: معلوم نیست….!!!
بهراد هم اخم کرد: معلومه ولی چی شده که اینقدر آشوبی که به سیگار پناه آوردی…؟!
نمی خواست حرف بزند ولی باید می اضافه کرد تا سبک شود…!!!
چشم بست و نفسش را سخت و کلافه بیرون داد.
سیگار را کنج لبش گذاشت و پک عمیقی بهش زد و بهزاد با دلواپسی نگاهش کرد…
بهزاد طاقت نیاورد: حرف بزن شهریار، جون به لبم کردی…؟!
شهریار پک دیگری زد و گفت: مهراد داره موش می دوونه…!!!
-یعنی چی….؟!
شهریار کف دستش را مشت کرد: یعنی اینکه داره گوه زیادی می خوره…!!!
-به خاطر خدا درست حرف بزن تا بفهمم چه مرگته…؟!
سخت بود اضافه کردن این حرف ها اما باید می اضافه کرد زیرا بهزاد می توانست کمکش کند…
-مهراد می خواد دو تا دختراش و طعمه کنه…!!!
کم کم چشم های بهزاد باریک شد. ذات کثیف مهراد را می شناخت ولی متوجه منظور شهریار نشد…
-میشه درست حرف بزنی تا منم متوجه بشم….؟!
شهریار پوزخند زد: به نظرت چی می تونه یه مرد و بهم بریزه…!!!
-ناموست….؟!
-دقیقا…!!!
-چه غلطی داره می کنه….؟!
سیگار به ته رسیده بود که ان را توی زیر سیگاری خاموش کرد…
-غلط رو که چند سال پیش کرده اما الان داره بازی درمیاره….!!!
-چرا متوجه نمیشم چی میگی…؟!
شهریار چشم بست: منم متوجه نمیشدم ولی وقتی با واقعیت رو به رو شدم غیرتم درد گرفت بهزاد….!!!
بهزاد مقابلش قرار گرفت.
درک کرد که رفیقش دارد درد می کشد.
-حرف بزن و خودت رو خالی کن رفیق…!!!
-سخته بخوام از ناموسم برات بگم…!!!
-ولی با نگفتن هم داغون تر میشی….!!!
شهریار با لحن آزرده و خسته ای اضافه کرد: می خوام مهراد رو بکشم ولی می بینم که حتی ارزش مردن هم نداره…!!!
بهزاد کف دست روی بازویش را گحرکت کرد: نداره… مهراد ارزش هیچی رو نداره…!!!
سر شهریار بالا وارد شد و توی چشمان بهزاد زل زد و اضافه کرد: تو می دونستی مهراد…. می تمایل داشته…. به… ماهرخ… دختر خودش… کف دست بزنه….!!!
کف دست بهزاد شل شد…
می دانست، گلرخ بیان کرده بود….!
چیز کمی نبود یک پدر دیدهش به دخترش باشد…
این واقعه اوج کثافت بودن را نشان می داد…
-گلرخ بهم بیان کرده بود و خواسته بود که مراقبش باشم…!!!
شهریار جا خورد: گلرخ هم می دونسته…؟!
بهزاد تلخ خندید: گلرخ دقیقا به خاطر همین مسئله دق کرد…. ولی ماهرخ نباید بفهمه…. چون…. چون….
-چراکه چی بهزاد، درست حرف بزن…!
-چون ماهرخ ساکت نمی شینه و اصلا دلم نمی خواد قاتل بشه یا صدمه ای ببینه…!!!
شهریار چشم بست و دو کف دستش را روی سرش گذاشت و چقدر بد که بهزاد حق داشت چون ماهی اش تحمل نداشت چه بسا که دچار حملات عصبی هم می شد…!!!
نمی توانست در خونه بنشیند و غصه بخورد.
باید سرگرم می شد تا آنچه که اذیتش می کرد را فراموش کند.
وارد گارکاه نقاشی اش می شود.
اینجا مامن ارامشش هست.
اینجا جایی است که می تواند خود را آرام کند.
لباسس را عوض کرده و مشغول نقاشی می شود.
مشغول همان نقاشی نیمه کاره می شود.
آنقدر مشغول است که گذر زمان را حس نمی کند.
باصدای زنگ موبایلش به خود می آید و از نقاشی فاصله می گیرد.
سمت گوشی اش می رود و با متوجه شدن حاج آقایی که نقش بسته تبسم ناخودآگاه مهمان لبانش می شود.
تماس را وصل کرد: احوال حاج آقامون…؟!
شهریار می خندد.
این شیطنت قلبش را زیر و رو می کند.
اصلا این دختر زیادی شیرین بود.
-چطوری ماهی؟! حالت خوبه…؟!
ماهرخ قلمو به کف دست دوباره مشغول کارش می شود…
-دلواپس شدی…؟!
مضطرب بود.
ولی می خبر داشت ماندن در منزل را هم نمی تواند تحمل کند.
-من همیشگی نگرانتم خانومم…!!!
ماهرخ تبسم زد: داری با محبتات من و یه جوری می کنی…؟!
مرد جاخورد: چه جوری می کنم…؟!
-بدعادتم می کنی شهریار…! من همیشه خودم بودم و خودم اما حمایت های تو داره توی وجودم یه چیزایی رو عوض می کنه…!!!
مرد با رضایت سری کج می کند: دقیقا چه چیزایی عوض میشه….؟!
ماهرخ مکثی کرد: داری من و به خودت وابسته می کنی حاجی…!!!
-مگه بده؟!
-بد نیست، خوبم نیست…!!! من به این همه محبت و توجه عادت ندارم….!!!
مرد دلش شکوفه باران می شود: سعی کن عادت کنی که یکی هست که بدجور هم خاطرت براش عزیزه هم هرکاری می کنه تا حالت خوب باشه…!!!
ماهرخ سکوت کرد.
حرفی نداشت بزند.
چه بسا کسی که داشت این چنین محبت می کرد، شوهرش بود دیگر، نبود…؟!
-چه خوبه که هستی….!!!
همین هم زیادی بود برای اظهار کردنش چراکه دخترک زبانش به حرف دیگری نچرخید که شهریار بیان کرد: گلشیفته اومده ایران…!!
قلب ماهرخ بی قرار شد.
دوری از مهگل سخت بود ولی بهترین کار بود چراکه نظر شهریار بود تا از مهراد دور شود…
-خوبه من بهت اعتماد دارم حاجی….!!!
شهریار برای اضافه کردن حرفش ترمتوجه شد داشت ولی قلب به دریا زد و گفت: با یه سفر دو نفره چطوری….؟!
اینبار ماهرخ جاخورد: توی این وضعیت…؟!
-چه وضعیتی….؟!
ماهرخ شانه بالا انداخت: نمی دونم خودت چی فکر می کنی….؟!
ماهرخ پوزخند زد: من این روزگارا مخم نمی کشه شهریار…!!!
-دقیقا میخوام ببرمت که بادی به کله ات بخوره…!!!
-هرجور صلاح می دونین حاج آقا…!!!
شهریار با حرص غرید: من اون زبونت و آخر از حلقومت می کشم بیرون به خاطر حاج اقاهایی که برام ردیف می کنی…!!!
دخترک ملوس خندید.
-حاج آقایی دیگه، نیستی…؟!
شهریار کلا با کلافگی بحث را عوض کرد: کی میری خونه…؟!
نگاهی به ساعت کرد و اضافه کرد: تا یه ساعت دیگه…!!!
-خیلی خب رسیدی خونه بهم زنگ بزن… مراقب خودت باش ماهی…!!!
-تو هم حاج آقا…!!!
شیطنت می کرد و قلب مرد را به بازی می گرفت و نمی خبر داشت بعدا یک جا تلافی می کند حاج اقایش…!!!
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن