شهریار با یادآوری تن و بدن ظریف ماهرخ، قلبش آشوب می شد.
بار دیگر او را می میل داشت.
خودش هم از خودش در تعجب بود اما دل حالیش نبود…!!!
صحنه های رابطه اشان یک به یک از جلوی نگاهش می گذشت و در آخر لرزش تن ماهرخ و نگاه های بسته اش از سر لذت واقعا بی نظیر بود.
ماهرخ می خواست نشان دهد که یک دختر ساده و مهربان نیست ولی واقعا بود…
سادگی او کاملا عیان بود.
بکر بودنش از لمس تن و واکنشی که نشان می داد، قابل تشخیص بود.
باید کار ها و برنامه هایش را رو به جاده می کرد و بعد یک سفر دو نفره با ماهرخ ترتیب می داد…
با این فکر تبسمی گوشه لبش جای گرفت و تنش بی اختیار داغ شد.
*
برعکس آنچه اصرار داشت تا نشان دهد که دختر بیخیالی هست اما نبود…
شهیاد او را به عنوان خواهر بزرگتر دوست می داشت.
قلبیلش هم این بود که تنها کسی هست که می تواند عمه هایش را با خاک یکسان کند.
بوی خوش قورمه سبزی خونه را پر کرده بود.
شهیاد با بو کشیدن وارد آشپزخانه شد و با تعجب ماهرخ را دید که پیشامگاهند بسته و در حال آشپزی هست…
چند بار ناباور پلک زد: خودتی یا دارم خواب می بینم…؟!
ماهرخ تبسم زد.
نزدیکش رفت و گفت: بزار امتحان کنم…؟!
و در کمال بی رحمی نیشگونی از بازویش گرفت که داد شهیاد بلند شد…
-چیکار می کنی…؟!
-مگه نتمایل داشتی، ببینی خوابی یا بیدار…؟!
شهیاد کف دست روی بازویش گذاشت و جای نیشگون دخترک را مالید و با حرص نگاهش کرد.
-خیلی… بسیار…
ماهرخ ابرویی بالا انداخت: بهشدت چی…؟! جرات داری بگو تا دیگه قورمه سبزی بهت ندم…!!!
شهیاد زبانش را غلاف کرد و بیچاره وار بیان کرد: گشنمه ماهرخ… رحم کن…!!!
-بابات بیاد بعدش…!!!
شهیاد دست به شکمش کشید که صدایی داد…
– ببین خودش هم اعتراض کرد… ناهار من و بده، بابام که اومد بعدش دوتایی بخورین…!!!
ماهرخ تمایل داشت باز هم جوابش بدهد که این بار صدای شکم شهیاد بدتر قد بلند شد که دخترک حیرت زده نگاهش کرد.
-راستی راستی گشنته….؟!
شهیاد شانه بالا انداخت: من که گفتم….!!!
اما ماهرخ لبخند زد و تک ابرویی بالا انداخت: ولی نمیشه باید صبر کنی تا شهریار هم بیاد، بعدا ناهار می خوریم…
شهیاد وقتی متوجه شد حریف نمی شود باز بار دیگر خواست مظلوم نمایی کند که آوای پدرش را متوجه شد…
-چی شده شهریار…؟!
شهیاد به عقب برگشت و با نیش بازی بیان کرد: حاج شهریار بسیار خوش اومدین… اگه یه دقیقه دیگه دیر میومدی باید با کفگیر جنازه ام جمع می کردی…!
شهریار اخم کرد.
ماهرخ اما بیشعوری نثارش کرد و یک پس گردنی هم به او زد.
-بهشدت شیکمویی شهیاد…. تا لباسات و عوض کنی میز رو می چینم….!در ضمن مهگل رو هم صدا کن…
شهیاد با ذوق رفت.
شهریار نگاه عمیق و مهربانی به دخترک انداخت و با لحن متعجبی گفت: بهت نمیاد آشپزی بلد باشی…؟!
ماهرخ متعجب نگاهش کرد.
ناز درون نگاهش مرد را به تب و تاب انداخت.
بین او و مرد دیگر حریم شخصی وجود نداشت.
با اتفاقی که بینشان افتاده بود ان ها را بیش از پیش نزدیک کرده بود.
-چرا؟! مگه من چمه…؟!
شهریار ریز خندید.
کیفش را همان دم آشپزمنزل کنار دیوار خالی گذاشت و سمت دخترک آمد.
کف دستش را گراهی شد و او را سمت خود کشید…
-چراکه که نازت زیاده عزیزم…. آدمای نازنازی هم خب بهشون نمیاد اشپزی کنن…!!!
ماهرخ ناباور پلک زد.
او ناز نازی بود…؟!
دخترک تبسمی به لب آورد و گفت: این یکی هنر شامل سرسختی گلرخ خانومه که من حتما باید آشپزی رو یاد می گرفتم….!!!
شهریار کف دست دور کمرش پیچاند و در حالی که پیشانی اش را می بوسید، گفتتو: هنرمند کوچولوی خودمی ماهی….!!!
ماهرخ تبسمی تحویلش داد و با چشمکی گفت: می ترسم شهیاد بیاد و صوتش دربیاد… برو لباسات و عوض کن تا غذا رو بکشم….!
شهریار خم شد و بوسه ای کنج لبش کاشت.
-عزیزمی…!!!!
ماهرخ میز را چید و شهیاد با نگاهانی برق زده به همراه مهگل روی صندلی نشستند.
شهریار هم با پوشیدن لباس خانگی برگشت و قرار گرفت…
عذا کشیدند و با خوردن اولین قاشق دیده پدر و پسر نور افکن شد… نگاهی بهم کردند و با ابروهایی بالا راهی شده دیده و ابرو آمدند و مجدداً مشغول شدند…
-عالیه ماهرخ…!!!
مهگل هم با تبسمی رو به خواهرش با افتخار اضافه کرد: ماهرخ از هر انگشتش به هنر می باره تازه لازانیا و پیتجادهاش رو بخوری دیگه هیچ رستورانی نمیری…!
دیدهان شهیاد برق زد: چطوره جای صفیه خودت اشپزی کنی…؟!
شهریار هم حرفی نزد ولی شهیاد حرف دلش را زده بود.
ماهرخ معترض بیان کرد: نمی رسم به خدا، امروزگار هم صفیه نبود مجبور شدم آتلیه رو تعطیل کنم….!!!
شهریار با قدردانی نگاهش کرد.
-خب از رستوران می گحرکت کردی….!
-غذای بیرون رو زیاد دوست ندارم ولی هر وقت بتونم قول میدم که خودم درست کنم….!
شهیاد قانع شد ولی نگاه گرم و پر حرارت شهریار روی دخترک عجیب سنگینی می کرد….
***
شهریار داخل اتاق کارش بود و داشت به کارهایش سر و سامان می داد.
ماهرخ از این پهلو به ان پهلو شد ولی خواب به چشمانش نیامد…
کلافه قد بلند شد و نگاهی تاریک روشن اتاق انداخت…
حوصله اش سر حرکت کرده بود.
از تخت پایین آمد.
شاید کمی پیش شهریار ماندن می توانست حالش را جا بیاورد.
سمت دربی که به اتاق کار شهریار راه داشت رفت و با تقه ای به در وارد شد….
شهریار عینک به نگاه سر از لب تاپش کشیده کرد و خیره دخترک شد…
مضطرب اضافه کرد: اتفاقی افتاده…؟!
ماهرخ با ناز ریز خندید و گفت: نه حاجی فقط بی خواب شدم، اومدم پیشت…. اگه مزاحمم برم….؟!
شهریار تبسمی شیرین به لبهایش داد.
-مراحمی عزیزم…. بیا بشین….!!!
و سپس اشاره به صنقلبی کرد ولی ماهرخ یک راست سمت میز راهی شد و لبه ان جای گرفت.
مرد ابرویی بالا انداخت…
ماهرخ نیش چاکاند….
-دوست دارم از اینجا نگات کنم…
شهریار با لبخندی بدون حرفی نگاه گحرکت کرد و دوباره مشغول کارش شد.
ماهرخ با نگاهی خیره، مرد را برانداز کرد که عجیب مشغول بود.
با فکری که به ذهنش رسید.
خندید و بی هوا از میز پایین آمد و در کمال ناباوری روی پای مرد جای گرفت….
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن