مراسم تمایل داشتگاری مهوش زودتر از آنچه که فکر می کرد در آپارتمان کوچکش برگزار شد و قرار عقد و عروسی را هم گذاششتابزده.
مهوش حال غریبی داشت که در این روز مهم چرا پدر و مادر یا حتی خواهر و برادری ندارد تا شادی اش را با آنها تقسیم کند ولی به جایش دو عاشق شد که از جانشان هم برای او می گذششتابزده…!!!
ماه منیر در حقش مادری را تمام کرد و بهزاد و شهریار هم برادرانه حمایتش کردند…
مهوش اشک هایش را پاک کرد و میان بغضش ریز خندید.
-بهشدت خوبه که هستین…!!!
ترانه پشت نگاهی نازک کرد.
-پس چی که دوتامون شوهرامون رو فرستادیم خونه و خودمون ور قلبت موندیم….!! اصلا عر زدن بهت نمیاد مهوش… حداقل از اون کیسه بوکس توی اتاقت خجالت بکش…!
ماهرخ ریز خندید.
-راست میگه واقعا این صوتی بغض دار بهت نمیاد… ولی چقدر سر به زیر بودی و من تا حالا اینقدر خانوم نمشاهده کرده بودمت…؟!
ترانه یک دفعه توی جایش جای گرفت.
-رامبد رو نمشاهده کردی کلا وقتی نگاش می کرد توی حالت تعجب و بهت پلک می زد… دوبار تمایل داشتم قد بلند شم بزنم تو گوشش بگم خواب نیستی، تو بیداری منتهی جلوی مادرت داره حفظ آبرو می کنه…!!!
آوای خنده ماهرخ هوا حرکت کرد…
-وای منم مشاهده کردمش بیچاره مونده بود بخنده یا تعجب کنه…!!
مهوش هم با آنها لبخند زد.
-خب چیکار کنم ماه منیر گفت خانوم و سنگین باش… منم به حرفش گوش دادم… تازه مجبورم کرد به جای تیشرت و شلوار، شومیز و دامن بپوشم…. خودش برام خریده بود…!
ماهرخ اظهار کرد: خدایی این و حق داشته، مادر رامبد اونقدر روی این چیزا حساسه که باید از ماه منیر تشکر کنی… اما خدا رو شکر که همه چیز خوب پیش راهی شد…
مهوش مضطرب اضافه کرد: به نظرتون یه هفته زود نیست…؟!
ترانه ابرو بالا انداخت: آقات دیگه تحمل نداره… یه هفته که چیزی نیست اینا تو دو روزگارم می تونن جمعش کنن… والا از بس که هولن…!!!
#پست۷۱۶
ماهرخ
تمام فکرم درگیر خوابی بود که دیده بودم…
حتی حواسم نبود شهریار چه می گوید…؟!
منظور گلرخ را از حرف هایش می متوجه شدم ولی اینکه او می اطلاع داشت قلبم تا چه حد از دست این آدم ها شکسته و اصرار داشت که به مشاهده کردن حاج عزیز بروم را نمی درک کردم…؟!
دائم اسم حاج عزیز را می آورد و حس دلتنگی که توی نگاهش بود را به خوبی می دیدم و حس می کردم…!!!
حالم از وقتی بیدار شده بودم خوش نبود و این خواب و فکرها بدتر داشت مرا از پا در می آورد…
کف دست به سرم گراهی شدم که سنگینی کف دست شهریار را روی شانه ام احساس کردم…
-حالت خوبه…؟!
سرم را بالا آوردم و نگاه نگاهان نگران شهریار کردم…
-خوبم… چی شده…؟!
اخم داشت.
-پس چرا هرچی صوتت می کنم جواب نمیدی…؟
بی اختیار نگاه ماه منیر می کنم که او هم متعجب به من خیره است…
-حالت خوبه دخترم…؟!
اب دهان فرو دادم.
-دیشامگاه خواب گلرخ رو مشاهده کردم…!!!
ماه منیر نگاه شهریار کرد که نگاه هر دو درگیر هم شد.
-خیر باشه… چه خوابی دیدی مادر…؟!
نگاه شهریار کردم…
-ازم میل داشت برم سراغ حاج عزیز…!!!
هر دو لحظه ای جا خوردند که ماه منیر نم اشک گوشه دیدهش را پاک کرد…
-روحش مسرور، حتی از اون جهان هم قلبش پیش عزیزه…!!! کاش بودی دخترم، کاش…!!!
شهریار کف دستی توی صورتش کشید و ان را جلوی دهانش نگه داشت…
-دیروزگارم از من سراغ تو رو می گراهی شد ماهرخ… می خواد ببینتت…!!!
#پست۷۱۷
ماه منیر لب گزید.
-میگم مرده ها در همه حال از زنده ها آگاه هستن… همینه می خواد بری پیش حاج عزیز دخترم…!!!
خودم هم به این نتیجه رسیده بودم اما قلبم نمی خواست…
شهریار دستم را گحرکت کرد.
-حاج عزیز نگاه انتظارته…!!!
نمی توانستم ان چشمان بیقرار را نامتوجه شده بگیرم…
پا روی قلبم گذاشتم…
-امروزگار بریم دیدنش…!!!
شهریار بهت زده نگاهم کرد ولی کم کم لبخند روی لبش شکل گرفت…
-بهترین کار رو می کنی… پشیمون نمیشی…!!!
سری تکان می دهم که لقمه ای نیمرو می گیرد و تا می خواهم از دستش بگیرم بوی بدش که به دماغم می خورد حالم بد شده و سمت سرویس پرواز می کنم…
***
-چی شد ماهرخ…؟!
صورتم را شسته و بیرون رفتم که با متوجه شدن نگاه مضطرب شهریار ریز خندیدم..
-به خاطر خواب و فشاری که روم بوده، حالم بد شد… دلواپس نباش…!!!
شهریار بغلم کرد و روی سرم را بوسید…
-امروزگار نرو سرکار عزیزم… یکم استراحت کن تا بهتر بشی… جلسه دارم و مهمه وگرنه پیشت میموندم اما کاری داشتی حتما بهم زنگ بزن…!!!
دیده بستم.
-باشه… مضطرب نباش…!!!
***
-مبارکه خانوم جوابتون مثبته…!!!
#پست۷۱۸
چشمانم برق زد.
حامله بودم یعنی…؟!
از زن تشکر می کنم و از آزمایشگاه بیرون می آیم.
حالم آنقدر خوب بود که دوست داشتم با یکی سرخوشی ام را تقسیم کنم و چه کسی بهتر از گلرخ بود…!!!
سوار ماشین شدم و به سمت گلرخ به جاده افتادم…
دستی روی سنگ قبرش می کشم و گلاب را روی ان پخش می کنم.
اشک هایم کف دست خودم نیست…
-می بینی مامان بالاخره نوه دار شدی…!!! باورم نمیشه دوباره حامله شدم…؟!
اشک هایم می ریزند و صورتم را می شویند.
-مامان بهشدت مسرورم…!!! یادمه همیشگی می بیان کردی پایان شامگاه سیه، سپید است… من به سپیدی رسیدم مامان…!!! بهشدت خوشحالم…. اونقدر خوشحالم که نمی دونم چی بگم…؟!
زبانم قاصر از هر حرفی است و فقط نگاه سنگ قبر سردش می کنم و در کنار دل آتش گحرکت کرده ام، خودم را آرام می کنم به بودن گلرخ توی دلم…
مهوش و ترانه هم به سپیدی رسیدند و خوشبخت شدند.
خدا برایمان حسابی سنگ تمام گذاشت…
من معجزه خدا را بارها در زندگی ام متوجه شدم و همیشه شکرگزارش هستم…
خدا تمام نشدن ها را برایم ممکن کرد…
نگاهی به سنگ قبر می کنم و می خندم…
تبسم گرم و نگاه پر ذوق گلرخ را حس می کنم میان سیل اشکانم می خندم…
خدایا شکرت…
خدایا ممنونم به خاطر تمام چیزهایی که بهم دادی…!!!
وجود شهریار بزرگترین نعمتی بود که خدا برایم رقم زد… شاید شروعش جذاب نبود ولی پایانش قشنگترین چیزی بود که داشتم تجربه اش می کردم…
***
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن