-شهریار بزار تنها باشه…!!!
شهریار با دلواپسی اضافه کرد: نمی تونم به حال خودش بزارمش…!!!
نزدیکش شدم و دستش را گراهی شدم…
-می دونم به عنوان یه پدر چقدر غمگینی…ولی عزیزم شهیاد بزرگ شده… امروزگار صنم با کارش غرورش و نشونه رفته و باز خودخواهانه جلو اومد تا حق نداشتش رو بگیره…. تو دیگه این کار و نکن…!!!
-من فقط می خوام برم باهاش همدردی کنم، همین…!!!
تبسم زدم و اوی مضطرب را روی مبل نشاندم…
-قربونت برم اون فعلا دوست داره تنها باشه تا کمی خودش رو پیدا کنه… بعدش که آروم شد خودش میاد باهات حرف میزنه…!!! شهیاد آدم درونگراییه… بهتره بزاری اونجوری که دوست داره راهی شدار کنه…!!!
شهریار سر در گم نگاهی بهم کرد…
-ولی…
کنارش قرار گرفتم…
– اما باید صنم و سرجاش بنشونی… کوتاه اومدن در برابر این زن یعنی حماقت… شهریار جواب های، هویه… بهتره پاش رو از زیستن خودت و بچت ببری تا بعدا مشکلات بدتری به بار نیاره…!!!
شهریار کلافه دستی روی صورتش کشید و نگران نگاهش را به پله ها داد…
می خبر داشتم فکر و ذهنش درگیر شهیاد است اما او باید زودتر این ها جلوی این زن را می گحرکت کرد…
-نمی دونم این زن چرا حرف توی گوشش نمیره و هی اصرار به چیزی داره که حتی توش حقی نداره…!!!
-آدما وقتی چیزی رو از دست میدن، اونوقت می فهمن چقدر باارزش بوده…!!!
شهریار سمتم چرخید…
-فردا میرم به جرم مزاحمت ازش شکایت می کنم…
خودم را توی آغوشش جای می دهم…
-بهترین کار ممکن رو می کنی…!!!
مـــــ🌙ــــــاهرخ, [۳۰/۰۸/۱۴۰۲ ۰۹:۵۸ ب.ظ]
#پست۵۳۳
-شهیاد بهتره…؟!
نگاهم بالا می آید و با تبسمی خیره ماه منیر می شوم…
-مگه دست خودشه ماهی جون… باید حالش خوب شه… یه روزگار غمگین میشه اما بعدش می فهمه که به جای ناراحتی باید به فکر چاره بود….!!
ماه منیر نگران نوچی کرد.
-مادر بچم سنی نداره که بخواد بار خودخواهی مادرش و به دوش بکشه…
نگاه عمیقم رو به ماه منیر دادم.
لقمه توی دستم را توی بشفاب گذاشتم…
-وقتی شما بخوای اون زن رو مادر خطاب کنی خود به خود باعث رنج شهیاد میشی…. اون زن هیج نسبتی با شهیاد نداره… چراکه نبوده، کاری براش نکرده که ببینه و طعم داشتنش رو بچشه پس دل کندن هم نمی خواد…
ماه منیر آهی کشید…
-والا چیزی ندارم بگم جز اینکه کاش شهریار نزاره دیگه اون زن این دور و ورا پیداش بشه…
-دیگه پیداش نمیشه…!
صفیه هم پشت میز جای گرفت…
-حاج اقا هم باید بره ازس شکایت کنه و حکم جلبش و بگیره…
آنقدر بامزه و با هیجان تعریف کرد که با چشمانی درشت شده ریز خندیدم…
-فیلم جنایی زیاد می بینی صفیه…!!!
صفیه با همان جدیت و قیافه حق به جانب اظهار کرد: خودم تو فیلمه دیم راهی شد از زنش شکایت کرد و حضانت بچش و گرفت…!!!
می خندم…
-حتما به شهریار میگم…!
ماه منیر هم با خنده خواست حرف بزند که صوتی زنگ آیفون بلند شد…
صفیه سریع قد بلند شد و سمت سالن رفت تا در را باز کند ولی نحرکت کرده، برگشت…
ابروهایم بالا حرکت کرد..
-کی بود صفیه…؟!
لب گزیده نالید: شهناز خانوم….!!!
مـــــ🌙ــــــاهرخ, [۰۱/۰۹/۱۴۰۲ ۱۰:۰۷ ب.ظ]
#پست۵۳۴
اخم هایم درهم شد.
یک روز خوش انگار من نباید داشته باشم از این جماعت…
نگاهی به ماه منیر انداختم که شانه بالا انداخت…
-به خدا من خبر ندارم برای چی اومده…؟!
رو به صفیه گفتم: برو در و باز کن…
صفیه رفت و ماه منیر هم دنبالش…
ولی من نشستم تا صبحانه ام را تمام کنم…
میل داشتم لقمه را داخل دهانم بگدارم که صوتی کشیده بهم خوردن در و بعد نعره شهناز که اسمم را آوا می زد، نیشخند را روی لبم آورد…
انگار نقشه ام جواب داده بود…!!!
نگاه بستم و نفسم را بیرون دادم.
ولی صوتی نکره اش روی اعصاب بود.
لقمه را توی بشقاب انداختم و از پشت میز کشیده شدم و تا دم درگاه آشپزخانه حرکت کردم که شهناز را مشاهده کردم…
چادرش از سرش رها شد و با تندی اظهار کرد: تو چه گوهی خوردی عوضی….؟!
اخم هایم درهم شدند..
هیچ از این لحن خوشم نیامد که قدمی جلو حرکت کردم و با تاک ابرویی بالا حرکت کرده تیز نگاهش کردم…
-بهتره توی خونه من ادب داشته باشی…!!!
سمتم قدم سریع کرد و بی هوا کف دست توی سینه ام کوبید که به سختی توانستم تعاقلبم را حفظ کنم…
-توی سلیطه چی به خورد پسرم دادی که برگشته میگه دیگه نسبتی باهات ندارم… تو چیکار کردی هرزه….؟!
نیشخند زدم…
-آخی پسرت کف دست رد به سینه ات زده اونوقت به من چه…؟!
حمله ور شد سمتم و موهایم را توی کف دست گحرکت کرد…
داد زد: همش زیر سر تو و اون دوستای ج*نده تر از خودته…. می کشمت هرزه خراب….
مـــــ🌙ــــــاهرخ, [۰۲/۰۹/۱۴۰۲ ۱۰:۰۶ ب.ظ]
#پست۵۳۴
اخم هایم درهم شد.
یک روز خوش انگار من نباید داشته باشم از این جماعت…
نگاهی به ماه منیر انداختم که شانه بالا انداخت…
-به خدا من خبر ندارم برای چی اومده…؟!
رو به صفیه گفتم: برو در و باز کن…
صفیه رفت و ماه منیر هم دنبالش…
اما من قرار گرفتم تا صبحانه ام را تمام کنم…
خواستم لقمه را داخل دهانم بگدارم که صدای قد بلند بهم خوردن در و بعد نعره شهناز که اسمم را صوت می زد، نیشخند را روی لبم آورد…
انگار نقشه ام جواب داده بود…!!!
نگاه بستم و نفسم را بیرون دادم.
ولی آوای نکره اش روی اعصاب بود.
لقمه را توی بشقاب انداختم و از پشت میز کشیده شدم و تا دم درگاه آشپزخانه راهی شدم که شهناز را مشاهده کردم…
چادرش از سرش رها شد و با تندی اظهار کرد: تو چه گوهی خوردی عوضی….؟!
اخم هایم درهم شدند..
هیچ از این لحن خوشم نیامد که قدمی جلو رفتم و با تاک ابرویی بالا رفته تیز نگاهش کردم…
-بهتره توی خونه من ادب داشته باشی…!!!
سمتم قدم سریع کرد و بی هوا کف دست توی سینه ام کوبید که به سختی توانستم تعادلم را حفظ کنم…
-توی سلیطه چی به خورد پسرم دادی که برگشته میگه دیگه نسبتی باهات ندارم… تو چیکار کردی هرزه….؟!
نیشخند زدم…
-آخی پسرت دست رد به سینه ات زده اونوقت به من چه…؟!
حمله ور شد سمتم و موهایم را توی کف دست گحرکت کرد…
داد زد: همش زیر سر تو و اون دوستای ج*نده تر از خودته…. می کشمت هرزه خراب….
مـــــ🌙ــــــاهرخ, [۰۴/۰۹/۱۴۰۲ ۰۹:۵۲ ب.ظ]
#پست۵۳۵
موهایم را بیشتر کشید که نگذاشتم صوتی جیغم بلند شود..
صفیه و ماه منیر جیغ کشیدند و تا میل داشتند به سمتم بیایند میان دردی که توی سرم بود مچ دو دستش را چنگ زدم و بعد ضربه ای با زانو توی شکمش زدم و که کف دستش سست شد و بعد با چرخشی کف دستش را با حرص و تمام قدرتم پیچاندم که آوای درد قلبخراشش فضای خونه را پر کرد…
از حرص می لرزیدم و بی اهمیت به درد و لرزیدنش او را به دیوار کوباندم و بغل گوشش با لحنی نفرت انگیز پچ زدم: فقط انتقام بلایی که سر گلرخ آوردی رو سرت درآوردم…. اما بیشتر از اینا رو به سرت میارم شهناز… روزگارت و سیاه می کنم….!!!
سپس با خشمی که داشتم موهایش را بیشتر کشیدم که فریادش هوا حرکت کرد…
ماه منیر ملتمس آوایم زد اما محل ندادم…
باز بغل گوشش با همان لحن ادامه دادم…
-یادته اون پرستار و خریدی تا چیز خورم کنه که بیشتر دیوونه بشم… آره یادته زنیکه…؟! هنوز مونده تا بلا سرت بیارم… این فعلا یه چشمش بود و منتظر بعدش باش…. کاری می کنم تا خودت، خودت رو خلاص کنی…. ولی منتظر باش تا بدترش و سرت بیارم…. اون مرتیکه ای که صیغش شدی و مسیر به جاده توی تختش بودی رو من اجیر کردم… یادته گلرخ رو انداختی تو بغل مهراد…. انتقام تک به تک زجری که به مادرم دادی رو سرت در میارم شهنار…. منتطر طبل رسواییت باش… عکسای لختیت کف دست اون مرتیکه اس فقط کافیه قدم از قدم برداری و گوه اضافه بخوری اونوقت که بهت رحم نمی کنم…!!!
کف دست ماه منیر روی شانه ام جای گرفت…
نگاهش کردم…
-بسه ماهرخ… خواهش می کنم…!!!
شهناز را با تنفر را پرت کردم و رو به ماه منیر بیان کردم: فقط جلوی دیدهم نباشه که این بار بهش رحم نمی کنم…
توی آشپزمنزل برگشتم و گوشی ام را برداشتم…
تحمل شهناز و اشک های تمساحش را نداشتم…
تمام وجودم می لرزید و اصرار به نخوردن قرصم داشتم…
کف دست روی شکمم گذاشتم و از ته قلب خدا را آوا زدم…
از رامبد تمایل داشتم دوز قرص هایم را قطع کند زیرا می تمایل داشتم آرزوی شهریار برآورده کنم…
چند وقتی بود ماهانه ام عقب افتاده بود و شک داشتم به حاملگی ام…!!!
نمی میل داشتم با مصرف ان قرص ها برای جنین احتمالی ام خطری باشد…
مانتو و شالم را پوشیدم که ماه منیر و صفیه مضطرب سمتم دویدند…
-کجا میری خانوم…؟!
تبسم بی حالی میزنم: میرم پیش گلرخ….!!!
مـــــ🌙ــــــاهرخ, [۰۵/۰۹/۱۴۰۲ ۱۰:۰۷ ب.ظ]
#پست۵۵۶
مهراد…؟!
پس بالاخره کف دست به کار شد…!!!
اما بعید می خبر داشتم بهزاد بتواند حتی او را بگیرد.
سری تکان دادم.
-پس تو چطور اینقدر بی قراری…؟!
کنارم جای گرفت.
-نمی دونم چرا اینقدر حالم بده… دلم آشوبه…؟!
-پس می دونی که شاید بهزاد نتونه کف دستگیرش کنه…؟!
-نمی دونم ولی کاش بتونه…!
کف دست روی کف دستش گذاشتم…
با آرامش توی دیدهانش خیره شدم.
-شهریار آدما تقاص پس میدن… اگه بهزاد نتونه کف دستگیرش کنه مطمئن باش جای دیگه خدا تقاصش و ازش می گیره…!!!
شهریار جا خورده از حرفم پلک زد.
-چطور اینقدر آرومی…!
-به معجزه خدا اعتماد دارم… خون گلرخ و قلب خون من تقاصش و میگیرن…!!!
شهریار مندل شد و نگاهانش پر از اشک…
کف دست دور گردنم انداخت و سرم را روی سینه اش گذاشت…
-باورت نمیشه ماهرخ اما وقتی اینجوری، همینقدر آروم می بینمت قلبم آروم میشه…!!!
روی سینه اش را می بوسم.
با محبت لب می زنم: من با وجود تو آرومم شهریار… همین که باشی و من تو بغلت، همین برام بسه…!!!
کف دست شهریار روی شکمم جای گرفت…
لبش روی گوشم و بوسه خیسش باعث شد نگاه ببندم.
-تو همه چیزمی ماهرخ… مراقب خودت و فندقمون باش…!
تمام وجودم پر از حس خوب می شود و قلبم گرم…
لذت بودنش را با همه وجود حس می کنم و خدا را شکر…
گوشی شهریار زنگ خورد و به دفعتاً جایی میان قلبم از ترس می لرزد.
مـــــ🌙ــــــاهرخ, [۰۶/۰۹/۱۴۰۲ ۱۰:۰۷ ب.ظ]
#پست۵۵۷
-چی داری میگی بهزاد…؟!
نمی دانستم بهزاد چه می گوید ولی قلبم آشوب بود.
-یعنی چی فرار کرده، مگه شماها اونجا چیکار می کردین…؟!
کف دست جلوی دهانم گحرکت کردم و وحشت کردم…
دل آشوبه ام هم الکی نبود.
مهراد فرار کرده بود همانطور که حدس زدم…
نگاه بستم و خدا را با تمام وجودم صدا زدم.
حتی نمی میل داشتم صدای شهریار را بشنوم..
از چیزی که می وحشت کردم به سرم آمد.
مهراد زهرش را می ریخت…
برای خودم ترسی نداشتم ولی برای فندق داخل شکمم دیوانه می شدم و حاضر بودم بمیرم ولی او آسیب نبیند.
نمی دانم جه حسی بود که توی همین مدت کم بهش قلب بستم…
حضور شهریار را کنارم حس کردم.
-چی شده ماهرخ…؟! حالت بده…؟!
دیده باز می کنم.
-حالم خوبه…
-پس چرا رنگت پریده…؟!
پوزخند میزنم.
-به نظرت میشه مهراد رو کف دست کم گراهی شد…!
دست دور شانه ام پیچید و در آغوشم کشید.
-تا زمانی که من هستم محاله بزارم کف دستش بهت برسه…!
-ترسی از خودم ندارم ولی بچم….؟!
-توی هر سوراخ موشی قایم شده باشه، می کشمش بیرون…!
کف دستانم می لرزد.
من می خبر داشتم هیچ کس جز خودم نمی تواند مهراد را نابود کند.
-مهراد کجاست…؟!
شهریار مات شد.
سوال مسخره ای بود ولی باید می خبر داشت که قلبداری دادن به منی که تمام زیستنم را با مهراد گذراندم، چیز بیهوده ایست…
شهریار عاصی شد.
-بهم اعتماد نداری..؟!
مـــــ🌙ــــــاهرخ, [۰۷/۰۹/۱۴۰۲ ۰۹:۵۹ ب.ظ]
#پست۵۵۸
کف دست روی گونه اش گذاشتم…
-بحث اعتماد نیست شهریار… من اون کثافت و می شناسم که دارم میگم خیال خام نکنین…!
-پس میگی چیکار کنیم…؟!
مطمئن بودم وقتی حرفش را بزنم شهریار مخالفت کند ولی چاره ای نبود.
می توانستم از حاج عزیز کمک بگیرم یا حتی شهناز و صدف را طعمه کرد…
آرامش این روزگارهایم دقیقا همین پیش بینی بود که کرده و کاملا مطمئن بودم که مهراد برای نجاتش دست به دامن این دوتا عفریته خواهد شد…
ترس داشتم اما نشد توی کارم نبود.
باید تمام تلاشم را می کرد به خاطر فندقم…!!!
-من می تونم مهراد رو توی دام بندازم…!
شهریار جا خورد و رفته حرکت کرده اخم روی پیشانی نشاند…
-چی داری میکی…؟!
با قاطعیت اضافه کردم:
-هیج کس مثل من اون و نمی شناسه…!
نگاه باریک کرد…
-محاله بزارم حتی پات رو از خونه بیرون بزاری…!
می خندم به این همه حق به جانبیش…
-می دونم ولی شما حتی کف دستتون به مهراد هم نمی رسه…!!!
بد کلافه بود…
ناتوان نگاهم کرد…
-من و باش که فکر می کردم این آهستهشی که از توی نگاه و حرفات می بینم برای اینه که منصرف شدی…!
-منصرف نشدم فقط جاده رو برای شما باز کردم تا حداقل تلاشتون رو کرده باشین…!
-اونوقت تو چطوری می خوای گیرش بندازی…؟!
موذیانه می خندم…
-من کاری نمی کنم، اون خودش از لونش بیرون میاد…؟!
-چطوری…؟!
-اون میفته دنبال من، تا من و طعمه کنه…
شهریار عصبانی شد…
-هیچ می فهمی حامله هستی…؟!
-دقیقا بخاطر همینه که می خوام تمومش کنم…!!!
مـــــ🌙ــــــاهرخ, [۰۹/۰۹/۱۴۰۲ ۱۰:۰۰ ب.ظ]
#پست۵۵۹
-چی شده ماهرخ خانوم یادی از بنده حقیر کردن…؟!
می خندم…
-بیشعور نباش کاوه… هنوز دو روزگار از آخرین تماسی که باهات داشتم، نمی گذره…!
-چه کنم که زود به زود دلم برات تنگ میشه…!
-خب این شد حرف حساب… بگو دلتنگمی…!!!
-از دل تنگی گذشته خانوم… بگو چیکار باید بکنم…؟!
بلند تر می خندم…
-خوشم میاد باهوشی… زود میری سر اصل مطلب…!!!
-حدسش سخت نیست آبجی خانوم شما باید با بنده حقیر کار داشته باشی تا شمارتون افتخار بدن و روی گوشی اینجانب بیفته…!!!
-خیلی خب بسه دیگه… کاری که بیان کردم رو انجام دادی…؟!
کاوه جدی شد.
-آره صدف و شهناز باهم قرار داشتن… راستی پیشکار حاج عزیز هم اومده بود سراغم…!!!
ابروهایم بالا رفتند…
-چیکارت داشت…؟!
-یه سری عکس و اسناد رو برام آورده بود تا براش چک کنم تا بفهمه اصل هستن یا نه…؟!
-چه عکسی…؟!
-مطمئنم حاج عزیز هم بیکار نیست و داره برای بیرون کشیدن مهراد یه کارایی می کنه…!!!
-اون اسناد و عکسا چی بودن…؟!
-یادته یه نفر بود که داشت خودش و می کشت تا با مهراد کار کنه…؟!
-خب…؟!
-حاج عزیز می خواد در ازای اون اسناد و مدارکی که داره، اون مرتیکه رو مجبور کنه تا جای مهراد رو لو بده…!
مـــــ🌙ــــــاهرخ, [۱۱/۰۹/۱۴۰۲ ۰۹:۵۳ ب.ظ]
#پست۵۶۰
حاج عزیز همیشه یک قدم جلوتر بود.
انگار که از قبل همه چیز را می اطلاع داشت…!!!
این بار هم بدجور غافلگیرم کرد…
-کپی از مدارک داری…؟!
کاوه کمی مکث کرد.
-دارم…!
قد بلند شدم و سمت کمد رفتم تا لباسم را عوض کنم.
-برام ولیده کن میام می گیرم…!
-نیا ماهرخ… برات میفرستم…!
-نمی تونم توی خونه بشینم…!
-بیرون اومدن هم برات خطرناکه… مهراد تو کمین نشسته تا پات رو از خونه بیرون بزاری…!
-هیج غلطی نمی تونه بکنه…!
-لج نکن دختر… تو الان بار شیشه داری، کجا می خوای بری…!
لحظه ای با یادآوری اینکه باردارم، می ایستم…
من داشتم چه می کردم…؟!
شوک زده به در کمد تکیه دادم…
کف دست روی شکمم گذاشتم…
-یادم نبود کاوه…!!!
صوتی نفس کلافه اش را شنیدم…
-اشکال نداره ماهرخ، بسپر به من… می دونم چیکار کنم…
-در جریان کارم قرار بده… در ضمن بسیار خیلی مراقب خودت باش…!
-من مراقب خودم هستم اگه تو بزاری…!
-نمی تونم اینجا بشینم و منتظر باشم…
-تو الان باید به فکر فندقت باشی و شوهری که داره جون میکنه تا از تو و بچش مراقبت کنه… لطفا بزار ما تمومش کنیم…!
-مدارک و برام بفرست…!
کاوه مکث کرد…
-آخرش کار خودت و می کنی…! می فرستم برات…
مـــــ🌙ــــــاهرخ, [۱۲/۰۹/۱۴۰۲ ۰۹:۵۷ ب.ظ]
#پست۵۶۱
راوی
-بهزاد من نمی تونم زنم و تو خونه حبس کنم… به نظرت این کار شدنیه که ماهرخ بیرون نره….؟!
بهزاد هم کلافه بود.
-نباید بزاریم که بره… من اون کله شق رو می شناسم ولی جدیت تو رو هم دیدم…!
شهریار بهت زده می خندد…
-چی داری میگی بهزاد؟ چه جدیتی…؟! به خدا که دارم از کف دست شماها دیوانه میشم…!
بهزاد هم ساکتش نداشت و فرار مهراد دستش را بسته بود و فکرش را کور…
-فکرشم نمی کردم همچین نارویی بخورم.
-تموم این مدت زیر نظرت داشته…؟!
-قبل تر از این می دونسته من پلیسم…!
شهریار گردن دردناکش را چپ و راست می کند.
-حالا باید چیکار کرد…؟!
-دارم از نو تموم راه ها رو بررسی می کنم تا بدونم کجا کم کاری کردم…!
-به نظرت نتیحه ای هم داره…؟!
-نمیشه که نداشته باشه، بالاخره ممکنه به جایی سوتی داده باشه…!
شهریار سر تکان داد.
-من فقط مضطرب ماهرخم… نصرت مراقبش هست اما دوتا از سربازات رو هم میخوام…!
-از قبل هماهنگی کردم… در صورت لزوم از خونه بیرون نمیاد…!
-سعی می کنم…!
هر دو خوب می دانستند که حریف ماهرخ نمی شوند و او لجباز تر از ان هست که داخل منزل بنشیند.
تمام مسیر هایی که به مهراد می رسید را ماهرخ در اختیارشان گذاشته بود، پس در نهایت خود ماهرخ هم می توانست کمک کند…
گوشی شهریار زنگ خورد و با دیدن نام حاج عزیز متعجب تماس را وصل کرد و نگاه مات بهزاد را به دنبال کشید…
-جونم حاجی…؟!
مـــــ🌙ــــــاهرخ, [۱۳/۰۹/۱۴۰۲ ۱۰:۱۲ ب.ظ]
#پست۵۶۲
-قدیم ترا وقتی عروس خانواده حامله می شد، می راهی شدن دست بوس پدر و مادر با یه جعبه شیرینی و این خبر خوش رو می دادن…!!!
کنایه زده بود بایت نگفتن بارداری ماهرخ….
شرم زده بود اما خدا شاهد بود که اصلا فکرش را هم نمی کرد..!
-شرمنده آقاجون… کوتاهی از منه اما شما از کجا درک کردین…؟!
حاج عزیز پا روی پا انداخت و بی توجه به سوال شهریار اظهار کرد: مبارکت باشه… مسرورم که ماهرخ حامله است… همیشگی دلبسته شدم یه بچه از گلنار داشته باشم ولی من نتونستم اما بچه تو و ماهرخ میشه همون چیزی که سالها پیش میل داشتمش که از خون خودم باشه….!!!
شهریار بهت زده به صورت بهزاد خیره شد.
هیج وقت حتی فکرش هم نمی کرد پدرش همچین میل داشته ای داشته باشد اما اینکه از عشقت یک بچه داشته باشی هم نهایت تمایل داشتن و ساکتش بود…
اب دهانش را قورت داد…
-آقاجون منم خوشحالم…!!!
-مواظبش باش…!!! از بابت مهراد هم خیالت راحت باشه…!!!
-شما می دونین از کف دست پلیس فرار کرده…؟!
حاج عزیز مکث کرد.
می خبر داشت پیش بهزاد است…
-می دونم اما می خوام قبل از تحویل دادنش به پلیس یه حساب قدیمی رو باهاش تصویه کنم… این و به بهزاد نگو…!!!
-اقاجون…؟!
حاج عزیز با خونسردی زمزمه کرد: مراقب ماهرخ باش… بازم بهتون تبریک میگم…!!!
تماس قطع شد و بهزاد سریع گفت: چی شده…؟!
-حاجی می دونست ماهرخ حامله اس ولی از فرار مهرادم خبر داشت…!!!
مـــــ🌙ــــــاهرخ, [۱۴/۰۹/۱۴۰۲ ۰۹:۵۸ ب.ظ]
#پست۵۶۳
بهزاد اخم الود لب زیر دندان برد.
-حاج عزیز اگه از فرار مهراد خبر داره حتما جاش رو هم می دونه کجاست…؟!
شهریار هم دقیقا همین حس را داشت ولی خب حاج عزیز قرار نبود به هیچ احدی جواب پس بدهد…
-اگه می تونی از زیر زبونش بکش…!
چشم غره ای به شهریار راهی شد.
-حاج عزیز ادم جواب پس دادنه…؟!
شهریار خندید…
-فعلا که کف دستمون بسته اس… باید بگردی دنبال یه سرنخ… فقط داری زمان رو از دست میدی…!
بهزاد کلافه کف دست به سرش گرفت.
-دست کمش گحرکت کردم و توجهی به حرف ماهرخ نکردم… حق داشت که اینقدر اصرار داشت خودش کارش و تموم کنه…!
شهریار اخم کرد..
-من ابداً اجازه نمی دادم زنم خودش و حیاتش رو به خطر بندازه… مسئله مهراد بسته میشه چراکه می دونم دیر یا زود گیر میفته ولی هیچ وقت نمی ذاشتم ماهرخ به خودش صدمه ای بزنه…!
بهزاد جا خورد.
-مسئله تنها سر ماهرخ نیست، امثال ماهرخ ها دارن زیر بار این کثافت له میشن…!!!
شهریار اب دهانش را قورت داد.
حق با بهزاد بود.
نمی شد همیشگی با ترس زندگی کرد و مضطرب باشد تا اتفاقی برای دلبرکش نیفتد…
از یک جایی باید شروع می شد که شروع نشده همه جیز از کف دستشان در رفت و مهراد فرار کرد…
****
-تو نمی توتی تنهایی کاری بکنی…!
دیدهانش را برای مهوش تیز کرد.
-مهوش تو می دونی من دارم چه زجری می کشم… پس این حراهی شد و نگوش داده می گیرم…!!!
مهوش کوتاه نیامد.
-شرمنده اکه تو به خودت رحم نمی کنی، من نمی تونم بزارم خودت و یا این فندق توی معرکه بندازی…!!!
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن