بهزاد نگاهش میخ خنده دخترک شد.
این بار خم شد و لبش را بوسید.
-میخوام بیام میل داشتگاریت…!
ترانه با تردید اضافه کرد: مطمئنی…؟!
بهزاد سر تکان داد: می خوام اگه توی این شامگاها از دستم در حرکت کرد حداقل اسممون توی شناسنامه هم باشه که خیالم راحت باشه…!
ترانه متعجب پلک زد: مگه می خوای ول بدی…؟!
بهزاد لبخند زد و کمرش را محکم تر گراهی شد و به خود چسباندش…
-ادمیزاده یهو دیدی از کف دستم در حرکت کرد فتنه خانوم…
ترانه نخودی ریز خندید و کف دستش را بالا اورد و دور گردن بهزاد پیچید و این بار او پیشقدم در بوسیدن شد…!
بوسه های حریص و پر شورشان فضای اتاق را پر کرده بود و هر دو در حال و هوای هم بودند و از هم لذت میبردند…
بالاخره بعد از آنکه نفس کم اوردند بهزاد جدا شد و با تبسمی مهربان گفت: دوست دارم دختر…!
*
ماهرخ
-به نظرت پیشنهادش و قبول کنم…؟!
عاشق شدم دهنش را ببندم زیرا از صبح مرا دیوانه کرده که یک دختر بهش پیشنهاد رفاقت داده بود…!
نگاه در حدقه چرخاندم: مگه بهت پیشنهاد نداده خب تو هم که داری میمیری تا جوابش و بدی پس نظر من و برای چی می خوای بدونی…؟!
-خب تو با تجربه تری…! حداقل میتونی مسیرنماییم کنی که همون اول دختره رو پر ندم…!
-مگه مسئله ریاضیه که جادهنمایی می خوای…؟! یه دعوت دوستانه است که میرین کافه و یه حرفی تو میزنی و یکی هم اون و خب بعدش خود به خود همه چی جور میشه…!
شهیاد بشکنی تو هوا زد: ببین اینی که گفتی خودش مسیرنماییه…! اما یه سوال…؟!
-دیگه چیه…؟!
-به نظرت هزینه کافه رو من حساب کنم یا هرکسی دونگ خودش و بده یا نه چراکه اون دعوت کرده، مهمون اونم…؟!
مات و مبهوت نگاهش کردم و اثری از شوخی روی چهره اش معلوم نبود.
واقعا جدی بود…؟!
-جدی که نمیگی…؟!
سری تکان داد و گفت: جدی ام… خب سوال سؤال کردم…!
دست به سرم گراهی شدم.
– بیچاره اون دختری که بخواد با تو دوست بشه…!
-خیلی هم قلبش بخواد…!
-اره قلبش خواسته که به تو چلمنگ پیشنهاد داده… حالا عکسی هم ازش داری…؟!
دیدهان شهیاد برق زد: اره تو اینستگرام باهاش اشنا شدم و بزار پیجش و بیارم… بسیار نازه…!
لبخندی به برق جشمانش زدم و همیشگی اامان ها هیجان انگیز بودند…!
عکسش را که متوجه شدم تبسم روی لبم پهن شد.
خوشگل بود و ناز اما خب شهیاد هم چیزی کم نداشت و هرچه بود پدرش شهریار راهی شده بود…!
-الهی بهشدت نازه فقط امیدوارم اخلاقشم مثل خودش ناز باشه…!
شهیاد گوشی اش را خاموش کرد و بیان کرد: حالا ناظهار کردی چیکار کنم اون حساب کنه یا…؟!
دستم و مشت کردم و جلوی دهنم گحرکت کردم…
– وا شهیاد توقع داری وقتی تو هستی یه دختر دست تو جیب کنه…؟!
-خب نه…!
-آفرین تو باید حساب کنی ولی اگر قرار شد رفاقتتون پابرجا بمونه هیچ وقت نه تمایل داشته نا به جایی داشته باش نه رو بده بهش که پررو بشه…!
کمی خیره بهم نگاه کرد و بعد انگار که دارد حرف هایم را حلاجی می کند، سری تکان داد: متوجه شدم…!
با تبسم از کنارش بلند شدم…
– کاری بود من هستم شهیاد جان…!
شهباد بوسه ای برایم در هوا فرستاد: فقط به بابام نگو که بدجور رو اینجور چیزا حساسه…!
نگاه روی هم گذاشتم و خیالش را راحت کردم…
او حق داشت اینجور موارد را تجربه کند…
اصلا من هم حق ندهم ان ها عاشق شدند تجربه کنند ان هم در ان سن…!
از وقتی ماه منیر حرف رفتن به ویلا را پیش کشیده بود، شهریار ازم کناره گیری می کرد و فقط اخم هایش بود که نصیبم شدت بود.
حتی شامگاه ها دیرتر از من می خوابید و تا دیر وقت روی طراحی هایش کار می کرد.
فردا باید به ویلا می راهی شدیم و شهریار انگار راضی بود اما من حتی نمی تمایل داشتم به جدا شدن از او فکر کنم…
حالم بد بود و به ماه منیر هم اصرار کردم که نرویم ولی قبول نکرد.
من این وسط میان دو آدم خودخواه گیر کرده بودم و می اطلاع داشتم شهریار داشت مخالفتش را نشان می داد اما خب حرف های ماه منیر هم درست بودند و از اینکه بعد از سالها یک بزرگتر از جنس یک زن، یک مادر داشت برای آینده ام مضطربی به خرج می داد، احساس خوبی داشتم…!
گوشی را برداشتم و با شهریار تماس گرفتم و مثل این چند روزگار تماسم بی جواب ماند…
بسیار بهم برخورد از این همه نامشاهده کرده گحرکت کردنش…
هرچه بودم هنوز زنش بودم نباید این گونه راهی شدار می کرد…
نگاهی به گوشی کردم و با حرص برایش تایپ کردم: حالا که نه من و می بینی نه باهام حرف می زنی همین امشب با ماه منیر میریم ویلا…!
بعد از ارسال پیام به ترانه زنگ زدم که او هم جواب نداد و به خشمم بیشتر دامن زد.
احساس بدی داشتم و خودم را تنها در میان جهنمی حس می کردم که هر ان منتظر سوختن بود…!
به سمت کمد حرکت کردم و چمدانی از ان برداشتم…
هر چه به کف دستم می آمد توی ان ریختم و اصلا هم برایم مهم نبود چه چیزی را برمیدارم…
ساک را کنار در گذاشتم و پایین رفتم…
از صفیه سراغ ماه منیر را گحرکت کردم که اضافه کرد در اتاقش هست…
پس به سمت اتاقش رفتم تا در مورد تصمیمم با او حرف بزنم…
*
شهیاد که به سر قرارش رفته بود و ماه منیر هم پایین منتظرم بود.
کوه انفجار بودم و چیزی تا فوران کردنم فاصله نداشت…
صفیه با مضطربی و ترس نگاهش به من بود و مدام می خواست حرف بزند اما خودخوری می کرد…
-حراهی شد و بزن صفیه…
کف دستش را درهم گره زد و نگاهی به ماه منیر کرد که او هم شانه بالا انداحت…
-خانوم جان… مطمئنی…
به میان حرفش وارد شدم و چمدانم را در صندوق عقب ماشینی گذاشتم که شهریار بهم داده بود…
-اره مطمئنم صفیه جان… فقط به اون حاج اقات بگو دارم براش…! جوری بچزونمش که نفهمه از کجا خورده…!
ماه منیر با تعجب نگاهم کرد: خیلی توپت پره…؟!
مشتی با حرص به چمدانم کوبیدم…
– فقط شانس بیاره جلوم نباشه وگرنه توپم رو محکم توی صورت بدترکیبش می کوبونم…!
دیگر منتظر نشدم و چمدان ماه منیر هم میل داشتم بلند کنم که هموقت گوشی ام زنگ خورد.
ناگهانی ضربان قلبم بالا حرکت کرد و اگر شهریار باشد…؟!
بهسرعت گوشی را از کیفم بیرون کشیدم و با ذوق و شوق نگاه ان کردم ولی همان جا با متوجه شدن نام ترانه بادم خوابید…
تماس را وصل کردم…
-به به خانوم چه عجب…؟! میزاشتی یه باره فردا زنگ می زدی…؟!
صدای خنده اش را گوش دادم…
– دلم می خواست اما خب کارمون زودتر تموم شد و به خاطر همین بهت زنگ زدم…
-کجایی…؟!
-پیش بهزاد…!
کلافه نفسم را بیرون دادم…
-چقدر این بهزاد خان کمرش سفت بوده و من نمی دونستم…!
-لازم نیست تو بدونی جانم… خودم در جریانت قرار میدم… اما همینقدر بدون که بین دو نیمه بهت زنگ زدم تا یه موضوعی رو بهت بگم…!
-خاک تو سرت… چی شده…؟!
-قول میدی ناراحت نشی…؟!
قلبم هزار راه راهی شد و دلواپس شدم.
– اصول دین می پرسی؟ خب حرف بزن…!
ترانه کمی مکث کرد و بعد انگار که دو به شک باشد، بیان کرد: می دونستی زن سابق شهریار برگشته…؟!
قلبم محکم و سریع می کوبید…
– می دونستم…!
-صنم با شهریار قرار داره…!
-تو از کجا می دونی…؟!
-بهزاد گفت… من جای تو بودم، میراهی شدم هم گیس اون زنیکه رو می کشیدم هم خشتک حاجیم و رو سرش… آدرس رو برات اس می کنم…
وجودم به خشم قرار گرفت…
-منتظر یه بهونه بودم تا همچین این خشمم رو خالی کنم… بد بهونه ای کف دستم دادی نکبت…!
ترانه مستانه ریز خندید: جووون… خدا قوت پهلوون…حرکت کردی جای منم خالی کن…!
-منتظرم…
تماس را قطع کردم و با عجله سوار ماشین شدم و رو به ماه منیر اضافه کردم: باید برم جایی… تا آخر شب برمی گردم…!
ادرسی را که ترانه فرستاده بود را بار دیگر خوانده و کله ام سوت کشید.
آدرس هتلی معروفی را داده بود که هزینه یک شامگاه خرج کردنش مساوی است با یک ماه کار کردن من…!
فرمان را محکم بین کف دستانم فشردم و با حرص دندان روی هم سابیدم…
من شهریار را می کشتم…
پدرش را که هیچ، مرگ را جلوی دیدهانش می آوردم…!
او اصلا با ان زنیکه چه کاری داشت که انجا قرار بگذارند…؟!
باید بهش زنگ می زدم…
در حالی که نگاهم به جلو بود، نیم نگاهی به گوشی و روی شماره شهریار را لمس کردم و تماس در حال برقراری بود… ولی هرچه زنگ خورد، کسی جواب نداد…!
بیشتر از قبل بر آتش خشمم دامن زد و من شعله اتحشی بودم که او را هم به همراه خود می سوزاندم.
ده بار دیگر تماس گراهی شدم ولی جواب نداد.
از حرص و برآشفتهت قلبم سریع میزد و حالم هیچ خوب نبود.
شهریار حق نداشت این کار و با من کند.
قطره اشکی از نگاهم چکید و حس خیانت سرتاپایم را فرا گراهی شد…
یاد در اغوش کشیدن ها و بوسیدن هایش افتادم… حتی رابطه های پر شورو داغی که برایش تمامی نداشت…!
بالاخره رسیدم و بدون معطلی از ماشین پیاده شدم که نگهبانی سمتم رسید و ضمن خوش رسید گویی ادامه داد:
– سوییچ لطفا….!
اخم هایم را در هم کشیدم و بعد از برداشتن کیفم سوییچ را به مرد داده و به طرف در ورودی حرکت کردم…
وارد شدم و یک راست سمت رستوران رفتم…
شلوغ بود و هرچه دیده چرخاندم شهریاری نمتوجه شدم…
لحظه ای حس خوبی از نمتوجه شدنش به سمت قلبم سرازیر شدم و وجودم آهسته گحرکت کرد ولی باید مطمئن میشدم…
سمت پذیرش رفتم و سراغ شهریار را گراهی شدم…
توی لب تابش گشت ولی چیزی بالا نیامد و حرکت کرده حرکت کرده دلشت تبسمی کنج لبم نقش می بست که با صدای دختر که اسم کامل شهریار را می خواند، همان تبسم نصفه نیمه روی لبانم ماسید…!
-یه میز برای جناب شهریار شهسواری رزرو شده که گویا یه مهمون ویژه هم دارن…!
صدای تپش قلبم داشت خفه ام می کرد.
من امشب قاتل می شدم اگر شهریار با ان زنک قرار داشته باشد…!
شک نداشتم نگاهان عسلی ام سرخ شده و خشمگینتم کاملا مشهود است.
بی خیال آبرو و خجالت شدم و با پررویی تمام اضافه کردم: ببخشید اسم اون خانوم رو میگید لطفا…!
دخترک با تعجب بهم خیره شد و بعد نگاه دقیقی بهم کرد…
-ما نمی تونیم اطلاعات اینجا رو در اختیار شما بزاریم…!
اعصابم از اختیارم خارج شد.
احساس خطر می کردم و برایم مهم نبود ابرویم برود…
-ببین خانوم شوهر من اینجا یه میز رزرو کرده و گویا مهمونش یه خانومه…! من تا نفهمم اون زنیکه کیه بی خیال نمیشم پس بهتره با زبون خوش بهم اطلاعات بدی وگرنه اینجا رو روی سر تو و همه خراب می کنم…!
دخترک مات من شد.
اخمی کرد و بیان کرد: خانوم مودب باشین…!
خودم و جلو کشیدم و با آوایی بالا رفته غریدم: دارم میگم زندگیم رو هواس تو از من ادب می خوای…؟! زود بگو اون مهمون میمونش کیه…؟!
با صوتی بلندم سرها و نگاه ها سمتم هدایت شدند و ملت هم انگار یک سوژه پیدا کرده، مات من و منشی بودند…!
دخترک منشی وقتی دید حریف من سلیطه نیست، از در مهربانی وارد شد…
– خانوم اروم باشین… بهتره دعواتون رو…
انگشت اشاره ام را طرف دختر گرفتم و با تهدید بیان کردم: انگار ندرک کردی چی میگم…؟ می خوای داد بزنم و همه چیز رو بهم بزنم که فردا یه سوژه بشین برای سر تیتر فضای مجازی…؟! فکر خوبیه نه…؟!
دخترک بیچاره مانده بود چه کند که اظهار کرد: صبر کنین با سرپرست حرف بزنم…
پشت دیدهی نازک کردم: فقط زودتر…!
مردی خوش قد و بالا با چهره ای مردانه و شیک پوش به رزپشن نزدیک شد و پشت ان راهی شد…
با دخترک حرف زد و سپس مرد نگاهی بهم کرد و اظهار کرد: می تونم کارت شناساییتون رو ببینم…؟!
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن