-می دونم که تو و اون داداش بی معرفتم همه چیز رو بهم نگفته…!
شهریار لبخند زد: حاج عزیز کی همه چیز رو گفته که این بار اولش باشه…؟!
ماه منیر اخم کرد: بسیار خب تو بهم بگو..!
-وای عمه خانوم رسما من و تو منگنه کذاشتی… چی رو بکم که یکسال ازش کذشته…؟!
-همون قلبیلی که یه دختر رو با شناسنامه سفید زن کردی…!
شهریار خیس عرق از این صراحت ماه منیر مبهوت نگاه زن کرد.
انگار ماه منیر بهشدت جدی بود.
این جور که معلوم بود، بی شک ماهرخ را هم می برد…!
صورت شهریار سخت شد.
-خود ماهرخم خواست…!
-اون بخواد، تویی که بزرگتر بودی و مثلا عقلت می رسید چرا جلوی نفست رو نگحرکت کردی…؟!
شهریار را اچمز کرده بود.
مرد تیره کمرش به عرق قرار گرفته بود.
چگونه می توانست جلوی او بگوید اسیر طنازی های دخترک شده بود که حتی حالا هم که بهش فکر می کرد می خواست یک رابطه دیگر با او داشته باشد…!
-زنم بود…!
-زنت بود ولی موقت…! اگه الان دیگه نخوادت اونوقت چی…؟!
این بار شهریار از کوره در رفت: بیخود کرده…! داری اصول دین می پرسی عمه خانوم…؟ ماهرخ زنمه… این دفعه عقدش می کنم که هوا برش نداره تا تقی به توقی خورد خانوم بگه نمی خوام، مگه شهر هرته…؟!
ماه منیر ابرویی بالا انداخت: نه خوشم اومد رگ بالا میدی…! ماجرای محرمیتتون چی بود…؟!
شهریار ابتدا خیره نگاه زن کرد و بعد با چند نفس عمیق سعی کرد کمی از خشم و التهاب درونش کم کند…
– سرو کله مهراد بیشرف پیدا شده بود و قصد اذیت کردن ماهرخ رو داشت که حاج عزیز بهم پیشنهاد میده عقدش کنم که ماهرخ زیر بار نمیره و خب ما هم مجبور میشیم پای مهگل رو بکشیم وسط…!
ماه منیر هم متاسف سری تکان داد…
– خدا لعنت کنه این مرد و که زنده بودنش شده بلای جون این مادر و دختر… بمیرم برای غریبی گلرخم…!
قطره اشکی از چشم ماه منیرچکید.
شهریار متاثر شد: عمه خانوم من و حاج عزیز مراقب ماهرخ هستیم…!
ماه منیر با کف دستمال در کف دستش قطره اشکش را پاک کرد: اینکه وظیفتونه اما با تمام این تفاسیر من از حرفم کوتاه نمیام و تا آخر هفته دخترم و همجاده خودم می برم…!
شهریار نوگی کرد: نکن عمه خانوم… بدقلقی نکن… یه کار نکن ماهرخ رو بردارم ببرم جایی که دست هیچ کسی بهش نرسه….!
زن تشر زد: بیخود…! می برمش چون باید بیای میل داشتگاری… بعدش براش عروسی می گیری و عین یه دختر اصیل و خانواده دار با احترام میاریش تو خونت…!
– من همه این کارها رو هم همین جا می تونم انجام بدم، لزومی به راهی شدنتون نیست…!
– اتفاقا هست… با منم بحث نکن جون ماهرخم موافقه!
شهریار ناباور گفت: این نامردیه…!
ماه منیر پوزخند زد: نامردی کاریه که تو و داداشم در حق یه دختر تنها و یتیم کردین… بعدم بخوای مانع کارم بشی، من می دونم و تو…! در ضمن اون زنیکه رو هم از سر زیستنت و ماهرخ دور کن…
-کی…؟!
ماه منیر با انزجار گفت: اون عفریته اشغال اومده بود اینجا… چطور روش میشه بیاد و اون همه داد و بیداد کنه…!
شهریار خسته از این همه اتفاقات ریز و درشت که از هر طرف روی سرش ریخته شده بود، جا خورده گفت: کی اومده بود؟!
-امروزگار صبح اومده بود و می میل داشت شهیاد رو ببینه… به زور بیرونش کردیم….!
-جرا بهم زنگ نزدین؟!
-بمیرم اگه نتونم حریف اون عجوزه بشم…!
شهریار کلافه دیده بست و سرش را به پشتی مبل تکیه داد…
باید فکری برای صنم می کرد تا بفهمد جایی برای او وجود ندارد… او باراهی شدنش سال ها پیش شوهر و بچه اش را از دست داده بود…!
ترانه با اخم هایی گره کرده کف دست به سینه جای گرفته و نگاه جدی اش به بهزاد بود.
بهزاد از حالت بامزه دلبرکش لبخند زد که ترانه از جا پرید و جیغ کشید: اره بخند چرا نخندی حالا فعلا دور دور توئه ترانه کیلو چند…؟!
بهزاد لب گزید.
– قربونت برم تو با نفس پنجاه و پنج تا نیستی که بیشترش باسنته که خودم در بست در خدمتشم ولی اون چیزی که تو رو برآشفته کرده چیه…؟!
ترانه با حرص کف دست به کمر شد: تو من و برآشفته کردی که وقتی ماه منیر می خواد ماهرخ و شهریار رابطشون رو رسمی کنن، برای منم نسخه می پیچه و از بد شانس من تو هم می رسی و روی هوا حرفش و می گیری…!
ابروهای بهزاد بالا حرکت کرد.
بلند شد و رو به روی ترانه ایستاد.
– تو دوست نداری رابطمون رو رسمی کنیم…؟!
ترانه نگاه گراهی شد.
دست زیر چانه اش برد و ان را بالا گراهی شد…
-نگاه نگیر ترانه خانوم، حراهی شد و بزن… دوست نداری…؟!
ترانه چشمان قشنگ و لرزانش را به مرد دوخت: صحبت عاشق شدن نیست، من به همین بودن در کنارتم قلبخوشم اما… اما می ترسم…!
بهزاد خم شد و گوشه پیشانی اش را بوسید: از چی می ترسی فدات شم…!
-از.. از همین که توجهاتت و محبتات کمتر بشن…! اخه بابامم…
بهزاد انگشت شستش را روی لب دختر گذاشت و او را ساکت کرد.
– هیش… من بابات نیستم دخنرجون…! ترس الکی به قلبت مسیر نده… من غیر از تو کی رو دارم قربون چشات برم… بخوامم برم، نمی تونم بیشرف…! اونقدر که توی سکس و حالت عادی پدرم و درآوردی من چطور ازت دل بکنم لامصب…؟! هنوز آوای ناله هات، پیچ و تاب تنت و جیغ های اوج گراهی شدنت تو گوشمه… من توی لامصب رو چطور می تونم ول کنم…؟!
ترانه ذوق زده و پر شور نگاه چشان مرد کرد و با نیشی باز شده گفت: بخوای ولم کنی میزنم عقیمت می کنم اقا… اصلا کی مثل من می تونه برات ناله کنه…؟!
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن