ماهرخ از زور خشم می لرزید و این اصلا برایش خوب نبود.
ماه منیر و صفیه با متوجه شدن آوای این دو به سالن وارد شدند و با تعجب نگاهشان می کردند.
شهریار می خواست ماهرخ را ساکت کند ولی جرقه این دیدار، آتش زیر خاکستر را روشن کرده بود.
-من حاضر بودم بمیرم اما تو تقاص خون گلرخ رو بگیری…!
حاج عزیز چشم بست.
حرف زدن از چیزی که سال ها ان را مانند رازی در قلب نگه داشته ، سخت تر بود.
-گلرخ تو رو به من سپرده بود… نمی تونستم زیر قولم بزنم…!
ماهرخ ناباور نگاهش کرد بعد کم کم لبش پهن شد و لبخند زد…
سرش را تکان داد و لبخند زد: مسخره اس…؟!
نگاه شهریار کرد و با خنده بیان کرد: مراقبم بوده…! بابات مراقبم بوده شهریار…!
نگاهش به ماه منیر و صفیه افتاد، ریز خندید و قد بلند قهقهه زد و هممدت اشک هایش هم ریخت و فریاد کشید…
-حرفات مسخره هستن حاج عزیز… دروغات و باور نمی کنم… این مزخرفات و به من تحویل نده… با دروغت سر من منت نذار چون هیچ کاری نکردی و با خاموشیت من و وسط یه جهنم رها کردی تا اون کثافت هرکار کثیفی که تمایل داشت باهام بکنه…! مقصر بدبخت شدن مادرم تو بودی حاج عزیز… تو بودی که اون کثافت و به خونت کشوندی تا به مادرم تجاوز کنه… توی لعنتی مقصری…!
ماهرخ از آوای داد و فریاد هایی که می کشید سرخ شده و تمام تنش به رعشه افتاده بود…
شهریار ترسیده سمتش رفت تا آهستهش کند که ماهرخ جیغ کشید و عقب رفت…
-نیا جلو… نیاجلو شهریار… مگه نمی میل داشت حرف بزنه… هان… خب پس بزار منم حرفام و بزنم…!
سپس سمت حاج عزیز برگشت و با همان خشم و غضب اظهار کرد: توی دادگاه من تو مقصری حاج عزیز… اونقدر ازت مدرک دارم که حتی حکم اعدامت رو هم دادم…!
حاج عزیز با اخم هایی درهم نگاه دخترک لرزان کرد.
حق داشت که این حجم از نفرت در وجودش کاشته شده بود…
انگار باید یک راست می حرکت کرد سر اصل مطلب…
-گلرخ انگار می دونست که قراره بمیره و قبل از مرگش تو رو سپرد به من تا مراقبت باشم و به هیچ عنوان نذارم که کف دست مهراد بهت برسه… قلبیلش رو نمی دونستم ولی یه روزگار با دیده خودم متوجه شدم ته باغ، پشت درخت مهراد گیرت انداخت و…
حاج عزیز خاموشی کرد ولی ماهرخ با نگاه هایی وق زده بهش خیره بود.
شهریار داشت جان می داد.
ماه منیر قدمی جلو برداشت که حاج عزیز هر دو انها را متوقف کرد.
ماهرخ با بغضی آشکار زمزمه کرد: دیدی و ساده از کنارم گذشتی…؟!
حاج عزیز قدمی نزدیک رفت.
-من ساده نگذشتم و به خاطر اون کارش بلایی به سرش اوردم که دیگه غلط اضافی نکنه ولی خب ذات کفتار کثیفه…!
-تو باید نیست و نابودش می کردی نه اینکه من و دو دستی تقدیمش کنی…!
حاج عزیز نفس گرفت: مجبور شدم…!
ماهرخ پوزخند زد: مجبور شدی یا ترسیدی آبروت رو ببره…!
-پای آبروم درمیون بود… می خواست شهین رو طعمه قرار بده…!
ماهرخ با تمسخر گفت: چقدر خوب که خود شهین گو نزد به زندگیش…!
حاج عزیز سفت و سخت اظهار کرد: من فقط کاری رو کردم که هر پدری می کرد…!
دخترک از کوره در حرکت کرد: نکردی حاج عزیز… در حق مادر من هیچ کاری نکردی و از ترس آبروت گلرخ رو به زور نشوندی سر سفره عقد با اون حرومزاده… ولی دهنت و بستی و شهین رو دادی به یه آدم حسابی ولی باز هم آبروت حرکت کرد… تقاص بدبختی گلرخ رو بچه هات دادن حاج عزیز… تقاص قلب شکسته مولینم و دخترات دادن بازم میخوای از چی دفاع کنی، از چی می خوای بگی که حتی زیر قولت زدی…؟!
سینه حاج عزیز تیر کشید.
تمام حرف های ماهرخ درست بودند و او هم به نوبه خود حق داشت.
-منکر حرفات نیستم اما خب اون موقع و اون شرایط تصمیم گیری سخت بود ولی منم حق داشتم چراکه پای آبروم وسط بود.
ماهرخ تیز نگاهش کرد…
-حفظ آبروت به مرگ مادرم منجر شد…!
-حق داری ولی خب نمی خوام خودم رو توجیه کنم ولی منم دلایل خودم رو داشتم…!
-چه دلیلی مهم تر از جون یه آدم…؟!
-من نمی دونستم به قیمت جون گلرخ تموم میشه…!
ماهرخ با چشمانی اشک بار نگاهش کرد و با لب هایی لرزیده اضافه کرد: هم جون گلرخ هم روان منی که هیچ فرقی با یه مرده ندارم که وقتی بزنه به سرم دیوونه میشم و میخوام خودم از شر افکار و مهراد و ادما نجات بدم…! ای خدا، منم همراه گلرخ مردم…!
حاج عزیز هم بغض کرد ولی سعی کرد خونسردی اش را حفظ کند…
-مهراد می میل داشت تو رو ببره دوبی و بدبختت کنه… می خواست در ازای مبلغ پول هناظهار کردی تو رو به یه شیخ بفروشه…!
ماهرخ مات حاج عزیز شد.
اثری از شوخی درون حرف هایش نبود.
شهریار، ماه منیر و صفیه هم ساکت و متعجب بودند.
حاج عزیز نگاه از ماهرخ بر نداشت…
-من فقط وقت می تمایل داشتم که هم تو رو نجات بدم هم اون زمین و مدارک رو… نمی دونستم توی همون مدت وقت هم مهراد مار میشه و چنبره میزنه دورت و بهت نیش می زنه…! نمی دونستم همون مدتی که برای من حکم حیات داشت برای تو حکم مرگ رو داره…!
ماهرخ نگاه پر آبش به حاج عزیز بود ولی ذهنش پی کارهایی بود که مهراد به سرش اورد…
عقب عقب راهی شد و روی مبل آوار شد.
اشک هایش مسیر گراهی شدند…
آوایش می لرزید.
-هنوز هم رد کف دستاش و حس می کنم… می تمایل داشت… می خواست بهم… تجاوز کنه که شما زنگ زدین….!
حاج عزیز ان روزگار را خوب به خاطر داشت.
وقتی دید مهراد جواب نمی دهد به سرعت سمت خونه گلرخ راهی شد و با دیدن ماهرخی که در ان سرما با یک لا لباس پاره شده و موهایی باز و بهم ریخته، ان هم در سرما کنار دیوار توقف کرده بود و می لرزید، دلش به در امد و تصمیم نهایی اش را گرفت.
وقتی جلو راهی شد و نام دخترک را به زبان راند، ماهرخ فقط نگاهش کرد و پر خشم و اشکبار بیان کرد: من و از اینجا ببر…
بعد هم در آغوشش از حال راهی شد…
خیره ماهرخ شد که داشت می لرزید.
این دختر رنج های زیادی توی حیات اش کشیده بود و او به خاطر آبرویش خاموشی کرد و در عوض ماهرخ را هم مانند گلرخ از دست داد و حال به دنبال جبران بود.
-یادمه خیلی خوب هم یادمه اما وقتی با اون وضع مشاهده کردمت، درک کردم که موندن مهراد به نفع هیچ کس نیست و بالاخره با آتویی که ازش گراهی شدم، مجبورش کردم سرپرستی تو و مهگل رو بهم بده و از کشور بره… حتی طلاق گلشیفته رو هم به زور گرفتم تا او هم به سرنوشت گلرخ دچار نشه…!
ماهرخ با تعجب نگاه حاج عزیز کرد و این حرف ها را باور نمی کرد ولی صورت پیرمرد حقیقت را فریاد میزد…
شهریار و حتی ماه منیر هم با تعجب نگاهش می کردند.
حاج عزیز هیچ وقت در مورد کارهایش با کسی حرف نمیزد جز…
ماهرخ تمایل داشت حرف بزند ولی رمقی در تنش نبود.
اظهار کردن از ان روزها سخت بود و حتی یادآوری اش هم او را دچار عذاب می کرد.
سرش گیج می راهی شد و سعی کرد بر خود مسلط شود ولی نشد…دستانش شروع به لرزیدن کردند که نشان از ان داشت که وقت قرص هایش بود.
شهریار که وضعیت دخترک را دید و دلش آتش گحرکت کرد.
دستش را کرفحت و او را روی مبل نشاند و سپس رو به صفیه اضافه کرد: لطفا قرصاش و بیارین داخل اتاقمونه…!
صفیه با دیدهی حرکت کرد و حاج عزیز خواست حرف بزند که شهریار نگران بیان کرد: نه آقاجون حالا وقتش نیست…!
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن