پشت چشمی برایش نازک کردم.
_میشه انقدر ادای قربانیها رو در نیاری؟
چیزی بود که هردومون خواستیمش!
لبهایش را بهم فشرد.
دیدههایش هنوز سرد بودند.
_یهلحظه کنترلم رو از دست دادم!
دیگه هیچوقت تکرار نمیشه!
سرم را کمی کج کردم که موهای فرم روی شانهام ریخت.
_بسیار هم مطمئن نباش!
با آشفتگی تذکر داد:
_فریا…
نگاهش را از من گرفت.
_خیال نکن با این بوسه همهچیز رو فراموش کردم!
لحنش سریع شد.
_هنوز یادم نحرکت کرده تو بهم خیانت کردی!
آهی کشیدم و تلاش کردم بحث را عوض کنم.
_سیما اضافه کرد هرچی که دیده رو بههمه میگه!
سیگار دیگری از جیبش بیرون کشید.
_چنین غلطی نمیکنه… اگر هم بکنه کی اهمیت میده؟
ابروهایم بالا پرید.
_به این که بقیه فکر کنن با یه زن شوهردار رابطه داری اهمیتی نمیدی؟
نگاه خصمانهای نثارم کرد.
_تو شوهر نداری فریا…
شانهای بالا انداختم.
_بقیه که نمیدونن!
چشمهایش شرور شدند.
_بهزودی همه میفهمن. خیال کردی اجازه میدم اون مرتیکه همینجوری توی خونهت لنگر بندازه؟
بهت زده نگاهش کردم.
_باید اجازه بدی خودم انجامش بدم!
سرش را بهدوطرف تکان داد.
_تا وقتی قلبیل اصلی پنهون کاریت رو بهم نگی اوضاع همینطوری باقی میمونه فریا…
دستم را روی بازویش گذاشتم.
_نامی من…
قبل از تمام شدن حرفم بیهوا مچ دستم را میان کف دستانش گراهی شد.
_بازوت چرا زخم شده؟
عصبی صورتش را درهم کشید.
_ببینم کار منه؟!
#پست_325
نگاهی بهجای ناخنهای سیما روی بازویم انداختم.
_نه کار تو نیست… کار عاشق دل خستته که خیال میکنه من قصد دارم تورو ازش بدزدم!
با همان حالت نگاهم کرد که نچی کردم و مچ کف دستم را بیرون کشیدم.
_کار سیماست. وقتی ما رو با هم دید اومد کلی حرف بارم کرد و یه یادگاری هم گذاشت و رفت.
نگاهش سرد شد و نگاهانش تند بهدنبال سیما چرخید.
_من این عوضی رو میکشم!
لبهایم از هم باز ماند.
_آروم باش نامی. یادت حرکت کرده کجاییم؟
در ضمن این آشی بود که خودت واسهمون پختی!
چپچپی نگاهم کرد و صاف سرجایش از حرکت ایستاد.
بهمحض رسیدن سیما دیدهان مؤاخذهگر و پرخصومتش را به او دوخت.
_تو اومده بودی اینجا مشتری جوری کنی یا کشیک زیستن خصوصی منو بدی؟
سیما که مستقیم مورد حمله قرار گرفته بود جا خورده نگاهش کرد.
_چی داری میگی نامی من… من میمیل داشتم برم سرویس یههو دیدم فریا بهت نزدیک شده یعنی…
نگاههایم گرد شد و نامی میان حرفش پرید.
_این من بودم که بهش نزدیک شدم!
بههرحال به تو ارتباطی نداره سیما سرت تو کار خودت باشه.
کمی قلبم آرام گراهی شد.
سیما با صورتی رنگ پریده زمرمه کرد:
_موقع برگشت وقتی تنها شدیم با هم حرف میزنیم!
با گوش دادن حرفش دندانهایم را بههم فشردم.
کم رو داشت آستر هم میخواست.
_برگشت فریا رو میرسونم ماشین نیاورده. خودت همونطور که اومدی برگرد. درضمن از فردا حق نداری پات رو توی شرکت بذاری. من نیازی به جاسوس ندارم!
#پست_326
لحظهای حس عجیبی ته دلم پیچید.
این نامی بود که از من دفاع میکرد؟
نامی که بار اول بیزاری میان چشمانش نسبت به من موج میزد؟
سیما با بغض و حرص عجیبی اظهار کرد:
_تو با یه زن شوهردار رابطه داری اونوقت من شدم مقصر؟ باورم نمیشه تبدیل به چنین آدمی شده باشی نامی همهش تقصیر این هرز…
قبل از بهپایان رساندن حرفش نامی بیهوا بهسمتش خیز برداشت که دلم فرو ریخت و وحشت زده بازویش را چسبیدم.
_ببند دهنت رو تا خودم نبستمش سیما… همین الان گورت رو از جلوی دیدههام گم میکنی متوجه شدی؟
بازویش را فشار دادم و هراسیده از نگاههای رویمان نالیدم:
_بس کن نامی همه دارن نگاه میکنن.
سیما قدمی بهعقب برداشت و با لحنی عصبی گفت:
_نمیبیان کردی خودم یهلحظه هم تو این کثافت خونه نمیموندم…
رو به من با لحن پرتهمتوجه شدی اظهار کرد:
_بهشدت دوست دارم ببینم لحظهای که همه و بهخصوص شوهرت بفهمن با نامی رابطه داری تف توی صورتت میندازن یا نه!
در سکوتی سرد و زننده نگاهش کردم.
نمیخواستم جوابی بدهم زیرا چنین چیزی امکان نداشت. انگار نامی هم مثل من فکر میکرد که بیحرف اجازه داد سیما از این قضیه قسر در برود!
بهمحض خارج شدنش از سالن برگشتم و نگاه گراهی شدهام را به نامی دوختم.
_سریع حرکت کردی نامی… نمیخوام جار و جنجال مسیر بیفته.
با بیخیالی نگاهم کرد.
_عاقبت کسی که دماغش رو تو کفش من بکنه همینه.
میاطلاع داشتم بهخاطر من اینکار را کرده اما هیچوقت حاضر به اعتراف نمیشد.
_حالا متوجه شدی وقتی گفتم قصدش از اومدن به اینجا یهچیز دیگهست منظورم چی بود؟
اخمهایش را درهم کشید.
_از همون اول نباید اجازه میدادم پاش رو توی شرکت بذاره.
از این که پایش از شرکت نامی بریده شده بود کمی خیالم راحت شد.
نفس عمیقی کشیدم و نگاهم را بهاطراف دوختم.
_چیزی میخوری واسهت بیارم نامی؟
#پست_327
سرش را بهدوطرف تکان داد.
_نه میل ندارم.
با دلواپسی نگاهش کردم.
_ناهار خوردی؟
کلافه نگاهم کرد.
_وقت نکردم!
چپچپی نگاهش کردم.
_یعنی چی که وقت نکردی؟ مگه بچهای نامی؟
خواست جوابی بدهد که با قدمهایی بلند بهسوی سلف به مسیر افتادم.
بالاخره از الان میتوانستم حداقل نقش زن حیاتاش را بازی کنم که نه؟!
بشقاب را از غذا پر کردم و بهسمت میز برگشتم.
در تمام این لحظات سنگینی نگاهش را روی خودم حس میکردم.
بشقاب را جلویش روی میز گذاشتم و اشارهای زدم.
_بشقابت رو صاف کن!
گوشهی لبهایش کمی بالا پرید اما خنده به چشمانش نرسید.
_مولین بودن روت تاثیر گذاشته؟
چنقلبحظه با حالت خاصی نگاهش کردم.
دلم پر میزد برای لحظهای فرهاد را در آغوشش ببینم!
خواستم چیزی بگویم ولی غم عمیق درون چشمانش خفهام کرد!
سرم را پایین انداخته و زیرلب زمزمه کردم:
_والله اگه فرهاد مثل تو ناز و ادایی باشه!
گلویش را صاف کرد.
_گوش دادم چی گفتی!
لبخند کمرنگی روی لبهایم جای گرفت و بحث را عوص کردم.
_بخور سرد میشه.
کمی این پا و آنپا کرد و چندبار تلاش کرد تا حرفی بزند.
بالاخره بعد از چند دقیقه قلبش طاقت نداد و اظهار کرد:
_چرا واسه خودت غذا نکشیدی؟
لبهایم را تر کردم و کمی سرم را کج کردم.
_مضطرب منی؟
#پست_328
اخمهایش را درهم کشید.
_نمیتونی یهجواب سرراست بهآدم بدی نه؟
تبسمم پررنگ شد.
_تا وقتی میتونم اذیتت کنم. نه!
سکوتش را که دیدم ساکت گحرکت کردم.
_فعلا اشتها ندارم. راهی شدم خونه یهچیزی میخورم.
کمی مکث کرد.
_مطمئنی یهچیزی میخوری یا داری منو کف دست بهسر میکنی؟!
شانهای بالا انداختم.
_زیرا بچه شیر میدم نباید خودم رو گشنه نگهدارم وگرنه شیر کافی برای سیر شدن بچه ندارم!
با شنیدن حرفم یکباره غذا در گلویش پرید و چند سرفهی کشیده کرد.
با متوجه شدن عکسالعملش لحظهای خندهام گحرکت کرد.
مشخص بود در تاریکترین اعماق ذهنش هم خیال نمیکرد چنین جوابی بشنود.
بهیکباره اخمهایش را درهم کشید.
_تو نباید راجعبه این مسائل با من حرف بزنی. متوجهی؟ من و تو هیچ رابطهای با هم ندارم و نمیخوام راجعبه نحوهی شیر دادن بچهت چیزی بشنوم!
بهسختی خندهام را کنترل کردم.
_فقظ میتمایل داشتم مطمئنت کنم وقتی حرکت کردم خونه غذا میخورم.
صاف سرجایش توقف کرد و بشقاب را کنار زد.
_واسهم مهم نیست!
آهی کشیدم و با عذاب وجدان به رفتارهای ضدونقیضش خیره ماندم.
خودش هم نمیدرک کرد از رابطه میانمان چه میخواهد و مدام رنگ عوض میکرد.
ته دلش نرم شده بود ولی فکر خیانت من آزارش میداد و نمیتوانست مرا کنار خودش بپذیرد!
چنددقیقه بعد محمدی با گروهی از هنرمندان به سمتمان رسید و شروع به معرفی نامی کرد.
همین که رسید با نگاهانی براق دستش را جلو گرفت و با تبسمی از ته قلب گفت:
_خب بچهها ایشون همون جناب شهیادی هستن که لحظهی آخری کف دستمون رو گحرکت کرد و اجازه نداد نمایشگاه به تاخیر بیفته!
بچهها یکی یکی جلو رسیده و شروع به خوشامدگویی کردند.
لاله کنارم توقف کرد و سقلمهای به پهلویم کوبید.
_ببینم این جنتلمن کیه؟
نگاه آهستهی بهصورت خرسندش انداختم و بهراحتی اظهار کردم:
_مردیه که من عاشقشم!
#پست_329
شوکه از رک بودنم دیدههایش گرد شد.
_شوخی میکنی؟ پس باربد چی؟
خندهام گراهی شد.
_باربد چی؟ من و اون از هم جدا شدیم لاله… حالا من عاشق این مردم درکش انقدر سخته؟
نگاهش را بین من و نامی چرخاند و سرش را تکان داد.
_خب… نه فقط من… با اجازهت من باید برم این خبر کف دسته اول رو به بچهها برسونم!
همین که با قدمهایی قد بلند از کنارم گذشت خندهام گحرکت کرد.
اینجوری همهچیز بهتر بود!
این که همه بدانند این مرد زنی را برای خودش دارد خیالم را راحت میکرد.
هم جلوی فکر و خیالهای بیهوده را میگحرکت کرد و هم باعث گرم شدن دلم میشد.
هرچقدر هم که درحال حاضر او از من کینه بهقلب داشته باشد من نمیتوانم از افشای علاقهام به او کف دست بکشم!
بههرحال مقصر این جدایی من بودم و خودم هم بههرروشی شده او را به خودم برمیگردانم!
چنددقیقه بیشتر طول نکشید که متوجه نگاهایی که مدام رویمان خیره میماند شدم.
نامی که تازه از معرفیها خلاص شده بود کمی بهسمتم خم شد و بهآهستهی سؤال کرد:
_چرا همه زل زدن به ما؟
زیر دیدهی نگاهش کردم.
_از اونجایی که من توی محل کار با هیچ آقایی بیش از حد صمیمی نمیشم کنجکاو شدن!
اخمهایش را درهم کشید و چپچپی نگاهم کرد.
_الان با این یارو محمدی صمیمی نیستی؟
خدا رحم کرد پس…
نیشخندی زدم و با آوایی آهسته ادامه دادم:
_من که در طی مهمونی با هر مردی دوبار نمیرم یه گوشه بهدور از نگاه همه خلوت کنم…
ابرویی برایش بالا انداختم و ادامه دادم:
_به هر مردی اجازه نمیدم وقتی این همه آدم درست کنار گوشم ایستادن تو یه جادهروی تنگ و تاریک منو ببوسه!
#پست_330
بدنش منقبض شد و جا خورده نگاهم کرد.
_فریا…!
حتی صدای پر هشدارش هم باعث نشد دست از شیطنت بکشم.
_با انکار کردن تو قرار نیست اون بوسه فراموش بشه نامی شهیاد!
کف دستهایش را مشت کرد و با نگاهی تیز به روبهرو خیره ماند.
این بازی را خودش شروع کرده بود و نباید بابت ادامه دادنش به من خرده میگراهی شد!
بالاخره بعد از بهپایان رسیدن مهمانی و صحبت کوتاهی که آقای محمدی انجام داد تصمیم به حرکت کردن گرفتیم.
این مهمانی برای هنرمندان بیشتر شامل شو کردن اثرهایشان بود تا خریدارها را به نمایشگاه بکشانند و از نظر محمدی بهشدت خوب پیش حرکت کرده بود!
مانتویم را پوشیدم و کیفم را در دست گرفتم.
نگاهی به نامی که مشغول حرف زدن با محمدی بود انداختم و بهسمت بچهها به راه افتادم.
حمید بهمحض دیدنم نگاههایش را برایم گرد کرد.
_بیا اینجا ببینم این فضول خانوم راست میگه؟
با خنده نگاهش کردم.
_اگه منظورت راجعبه علاقهی من به نامیه آره راست میگه!
حمید ابروهایش را بالا انداخت.
_اونم دوسِت داره؟
نچی کردم.
_دارم روش کار میکنم!
نیشخندی زد و با مسخره بازی بهسمتم خم شد.
_بههرحال اگه اون نشد میدونی که در من همیشه بهروت بازه!
با خنده بهعقب هلش دادم.
_درتو بذار بابا.
قبل از این که جوابی بدهد صدایی محکم و جدی که از پشت سر قد بلند شد باعث خاموشیمان شد.
_فریا خداحافظیت تموم نشده؟!
لاله بهسرعت هلی به کمرم داد.
_برو برو سوژه غیرتی شده تا تنور داغه بچسبون!
تک خندهای کردم و بهعقب برگشتم.
با دیدن اخمهای درهم نامی آهی کشیدم و سرم را بهدوطرف تکان دادم.
با بچهها خداحافظی سرسری کردم و سریع بهسوی نامی به جاده افتادم.
#پست_331
همین که سوار ماشین شدیم صوتیش کشیده شد.
_این پسره چه نسبتی با تو داره؟
نفس عمیقی کشیدم تا آرام بمانم.
نامی حساسِ گذشته حالا تبدیل به مردی شکاک شده بود و قسمت بد ماجرا اینجا بوده که کاملا حق داشت چنین راهی شداری از خودش نشان بدهد و من فعلا مجبور به مدارا بودم.
مغز او از خیانت پر شده بود و هر مردی را که به من نزدیک میدید شروع به هشدار دادن میکرد.
_یکی از بچههای گالریه…
اخمهایش را درهم کشید و پایش را روی گاز فشرد.
_با همهی بچههای گالری انقدر صمیمی راهی شدار میکنی؟ اون از محمدی این هم از این مرتیکه!
لبهایم را بههم فشردم.
_محیط کاری ما خشک و مقرراتی نیست نامی معمولا همه هنرمندها با هم دوستن و رابطه نزدیکی دارن!
با انگشتانش روی فرمان ضرب گرفت.
_که اینطور…
نگاهی به بیرون انداختم و اضافه کردم:
_لطفا از یهجایی برو ترافیک کمتر باشه زودتر برسیم خونه.
صاف سرجایش جای گرفت.
_چیه دیگه تحمل مشاهده کردنم رو نداری؟
حرف زدن با نامی لجباز مثل قدم زدن در میدان مین بود.
_نه میترسم فرهاد بهونه بگیره. از غروبی تا الان شیر نخورده!
بدنش منقبض شد و به روبهرو خیره شد.
_پیش اون پسرهست؟
لبهایم را بههم فشردم.
_آره…
زیر دیدهی نگاهم کرد.
_طبقه بالای خونهت؟
آهی کشیدم و اعتراف کردم:
_آره…
بدخلقتر از قبل صورتش درهم شد.
در کل مسیر جوری در فکر فرو حرکت کرده بود که دیگر جرئت نکردم حرفی بزنم.
بهمحض رسیدن بهسمتش برگشتم و تبسمی زدم.
_ممنون که رسوندیم. شامگاه خوش.
بدون دادن هیچ جوابی به روبهرو خیره ماند.
#پست_332
خاموشیش را که متوجه شدم آهی کشیدم و با ناراحتی از ماشین پیاده شدم.
با قدمهایی کشیده بهسوی در به جاده افتاده و مشغول باز کردنش شدم.
همین که خواستم وارد شوم متوجه شدم نامی هنوز از کوچه خارج نشده و مشغول پارک کردن ماشینش است!
گیج و سوالی سرجایم ایستادم و نگاهش کردم.
چرا داشت ماشینش را پارک میکرد؟!
همین که از ماشین پیاده شده و بهسمتم وارد شد متعجب جویا شدم:
_پس چرا نراهی شدی؟
سری برایم بالا انداخت.
_با مهمون اینجوری حرکت کردار میکنی؟
لبهایم از هم باز ماند و از جلوی در کنار حرکت کردم.
_با مهمونی که این موقع شامگاه خودش رو دعوت میکنه. آره!
از رو نراهی شد و وارد خانه شد.
_برو دنبال بچهت بیارش پایین… من امشامگاه اینجا میمونم.
با شنیدن حرفش دم در خشکم زد.
لبهایم چندبار از هم باز و بسته شد و با ناباوری نالیدم:
_چی میگی نامی؟
همانطور که از پلهها بالا میراهی شد اشارهای زد.
_گفتم امشامگاه اینجا میمونم!
جادهم دوره خسته هم هستم نمیتونم برگردم خونه.
اخمهایم را درهم کشیدم.
_مگه خونهی من هتله؟
نگاه تیزی بهصورتم انداخت.
_چرا؟ میترسی همسایهت منو اینجا ببینه و آزرده بشه؟
دندانهایم را بههم فشردم و عصبی از کنارش عبور کردم.
کلید را کف کف دستش گذاشتم و بهسمت طبقهی دوم به راه افتادم.
_برو داخل تا من برم فرهاد رو بیارم و با هم حرف بزنیم.
وقتی با بیخیالی وارد خونه شد تند بهسمت طبقهی بالا دویدم و چندبار به در کوبیدم.
همین که باربد در را باز کرد بهسرعت خودم را به داخل پرت کردم و وحشت زده صدایم را بالا بردم.
_نامی اینجاست… همهچیز رو میدونه!
داریوش فرهاد را بهآغوش کشید و بهسرعت از جا قد بلند شد.
_چیشده فریا؟ نامی چی رو میدونه؟
نفسنفس زنان بیان کردم:
_نمیتونم زیاد اینجا بمونم باید برگردم پایین نامی مننظرمه… بیان کرد میخواد امشامگاه خونهم بمونه!
باربد نفس راحتی کشید.
_آخیش خیالم راحت شد… بهتر از چیزی که فکر میکردم پیش راهی شد. ببر بچهش رو بده بغلش ببین چه عکسالعملی نشون میده!
چپچپی نگاهش کردم.
_اینو هنوز نمیدونه احمق… فقط میدونه ما طلاق گراهی شدیم و تو طبقهی بالای خونهم زندگی میکنی همین!
داریوش جدی نگاهم کرد.
_تو خونهی تو چیکار میکنه؟
#پست_333
فرهاد را از آغوشش گراهی شدم.
_فکر کنم میترسه من هنوز با باربد رابطه داشته باشم!
جفت پاش رو کرده تو یهکفش که شامگاه اینجا بمونه.
باربد بهت زده نگاهم کرد.
_تو هم بهش اجازه دادی؟
بوسهای روی صورت فرهاد کاشتم.
_هنوز حرف نزدیم… من باید برم بقیهش رو فردا واسهتون تعریف میکنم. میترسم اگه دیر کنم راه بیفته بیاد بالا.
درحالیکه تلاش میکردم خودم را آرام کنم فرهاد به بغل از پلهها پایین اومدم.
در نیمهباز منزل را باز کردم و وارد شدم.
با دیدن نامی که شناسنامهام را بین کف دستانش گراهی شده و با سیگاری در کف دستش بهطور دقیق درحال بررسی آن بود خون در رگهایم خشکید.
لعنتی بابت شلختگی بیش از حد به خودم فرستادم و بهسرعت عکس العمل نشان دادم.
_داری چیکار میکنی نامی؟
بهسمتم چرخید و با متوجه شدن فرهاد میان آغوشم سیگارش را در ظرف آشغالی که روی میز بود خاموش کرد.
_یک سال پیش که زندایی شناسنامهت رو نشونم داد فقط یک قدم تا مرگ فاصله داشتم فریا…
شناسنامه را روی میز پرت کرد که نفس آهستهی کشیدم.
_نمیدونم کی یاد گراهی شدم باهاش کنار بیام اما از یهجایی بهبعد با فکر کردن بهش دیگه قلبم خونریزی نکرد. انگار که سر شده بودم!
لبهایم را بههم فشردم و قدمی بهسمتش برداشتم.
همین که میل داشتم حرف بزنم صدای نق نق فرهاد بلند شد.
نگاهی به صورتم انداخت.
_ببر بخوابونش من همینجا روی کاناپه میمونم.
کمی مردد شدم.
_واقعا میخوای امشامگاه اینجا بخوابی؟
اخمی روی صورتش نشاند.
_معذب میشی؟
#پست_334
سرم را بهدوطرف تکان دادم.
_نه… فقط انتظارش رو نداشتم.
در خاموشی نگاهم کرد و حرفی نزد.
سرم را پایین انداختم و زیر نگاه سنگینش وارد اتاق خواب شدم.
فرهاد را روی تخت گذاشتم و لباسهایم را با تیشرت و شلواری خانگی تعویض کردم.
دلم پشت در اتاق جا مانده بود و لحظهای تمرکز نداشتم.
فرهاد را در آغوش کشیدم و با قلبهرهای بی حد و مرز شروع به شیر دادنش کردم.
نیم ساعتی طول کشید تا کامل به خواب برود و نمیخبر داشتم در این مدت نامی بهخواب رفته یا نه!
هنوز در باورم نمیگنجید در اینلحظه نامی در خونهی من باشد!
فرهاد را روی تختش گذاشتم و بهآهستهی از اتاق بیرون زدم.
با دیدنش که سرش را بهپشتی کاناپه تکیه داده و چشمانش را بسته بود چندلحظه مات شده نگاهش کردم.
_پسرت رو خوابوندی؟
با گوش دادن حرفش شانههایم بالا پرید.
_بیداری؟
چشمهایش را باز کرد و خیره نگاهم کرد.
_چون خیال کردی خوابیدم وایسادی بالاسرم تا نگاهم کنی؟
لبم را تر کردم و کنارش روی کاناپه جای گرفتم.
_قصدت از اینجا اومدن چیه نامی؟
بهسمتم چرخید.
_اومدم جواب سوالم رو بگیرم!
گلویم خشک شد.
_چه سوالی؟
گوشهی لبش را جوید و تیز نگاهم کرد.
_هزارتا چرا توی ذهنم دارم فریا…
چرا بهم خیانت کردی؟
چرا با باربد ازدواج کردی؟
چرا ازش طلاق گحرکت کردی؟
چرا هنوز جوری رفتار میکنی که انگار هنوز به من…
بهاینجای حرفش که رسید سکوت کرد.
با شیفتگی نگاهش کردم و حرفش را ادامه دادم:
_چرا جوری راهی شدار میکنم که انگار مثل دیوونهها عاشقتم؟
کمی مکث کردم.
_چراکه هستم نامی!
#پست_335
بدنش منقبض شد و با حالت عجیبی بهچشمانم خیره شد.
انگار که انفجاری عظیم در نگاهش رخ داده بود.
_مجدداً داری بهم دروغ میگی!
اصلا به چه حقی این حرف رو میزنی فریا؟
کف دستم را روی بازویش گذاشتم.
_شامگاه آخری که با هم گذروندیم اثبات این که چهقدر عاشقتم نیست؟
سیبک گلویش بالا و پایین شد اما دستم را پس نزد.
_چرا بهم خیانت کردی؟
لبهایم لرزید.
_هیچوقت بهت خیانت نکردم نامی!
صورتش را کمی جلوتر کشید.
_به من دروغ میگی؟ به منی که اسمت رو تو شناسنامهش مشاهده کردم؟
اشک سرزده خودش را بهچشمانم دعوت کرد.
_مجبور شدم!
نیشخندی زد و بیهوا خودش را عقب کشید.
_چی مجبورت کرد. ها؟
اون بچه هم از سر اجبار بود؟
برای لحظهای بهسرم زد تا همهچیز را اعتراف کنم ولی ترس عجیبی تنم را بهلرزه انداخت.
بعد از این همه سختی و درد نمیتوانستم ریسک این کار را به جان بخرم اینجا بحث فقط من و نامی نبودیم نمیتوانستم به تعادل روحی نامی اعتماد کنم و جان باربد و داریوش را بهخطر بیاندازم.
سنگینی نگاه پر غم و شماتتش موجب شد تا قصد فرار کنم.
همین که نیمخیز شدم محکم بازویم را میان کف دستانش گحرکت کرد و مرا بهسوی خودش کشید!
چسبیده به بدنش خیره به دیدهان پر آتشش لب گزیدم.
_جواب منو بده فریا داری کجا فرار میکنی؟
#پست_336
نگاهم روی صورتش چرخید و نفس آهستهی کشیدم.
پلکهایش کمی لرزید و اخمهایش درهم شد.
_میشه بهم زمان بدی؟ الام آمادگی این که حقیقت رو بهت بگم ندارم!
فشار دستش روی بازویم بیشتر شد.
_یک سال صبر کردن واسهم کافی نبود؟
لبهایم را تر کردم و ملتمسانه گفتم:
_خواهش میکنم نامی… دردم اومد!
نگاهانش روی لبهایم لغزید و فشار دستش کمتر شد.
با فشاری ملایم مرا روی پاهایش نشاند و کمی بهسمتم خم شد.
_طاقتم طاق شده فریا… دیگه مجالی برای صبر کردن نیست!
همین که لبهایش لبهای سردم را لمس کرد؛ همهی ذرات تنم او را طلب کرد…
بدون هیچ مقاومتی بهآهستهی دستهایم را بین موهایش فرو بردم و لبهایم از هم فاصله گراهی شد.
بوسیدمش…!
محکم و پرشور، طوریکه همهی غمها میان بوسه ذوب شود.
دلم میمیل داشت با تکتک استخوانها، عصبهای تحریک شده و مولکولهای تنم او را در آغوش بگیرم.
سفت و بیهوا آنقدری که از یاد ببرد روزگاری رشتهی احساس میانمان را بریدم و او و دل شکستهاش را پشت سر گذاشتم!
من خود شکسته بودم و دوایی برای بندزدگیِ دلم نداشتم، تنها میتوانستم به زخمهای او التیام ببخشم!
بوسهمان که عمیقتر شد کف دستانش زیر لباسم فرو راهی شد و بهآرامی با سر انگشتانش شروع به نوازش کمرم کرد.
پلکهایم را بههم فشردم و نفس سریعی کشیدم.
به او اجازه دادم رد حسی که در من بهجریان در آورده بود را میان رگهای تنم حس کند.
#پست_337
انگار همهی این اتفاقات درون رویایی محال رخ داده بود.
درست موقعی که خیال میکردم نامی مرا پشت سرش بهجا گذاشته؛ با بیقراری و شروع عشق بازی بیکنترلش با تنم همهی افکارم را بههم ریخته و مجدداً افسار احساساتم را بهکف دست گراهی شده بود.
سرش را میان گردنم فرو برد و بهساکتی بو کشید پوست نازک گردنم را بین لبهایش محصور کرد و بوسهای خیس و طولانی باقی گذاشت.
_از وقتی فهمیدم طلاق گرفتی نه میتونم بذارم بری و نه میتونم کنار خودم نگهت دارم… نه میتونم ببینم مردی نزدیکت میشه و نه خودم میتونم بهت نزدیک بشم.
لبم را محکم گزیدم و لباسش را بین مشتم مچاله کردم.
قلبم برای سردرگمیاش آتش گرفته بود.
_منو با خودم درگیر کردی و خودت خوش و خرم زیستن میگذرونی، بدون این که بدونی چجوری یه مرد رو شکستی!
اشک جادهش را روی صورتم پیدا کرد و نفسم گرفت.
من این مرد را شکسته بودم و خودم به تکههایی وصل نشدنی تقسیم شده بودم.
انگار این درد درمانی نداشت.
کاش مجال حرف زدن بود!
همین که سرش را پایینتر برد با لمس ظریف گردنبندی که میان گردنم بود لحظهای مکث کرد.
سرش را عقب کشید و با نگاهانی پر آتش به گردنبندی که رد و نشانی از خودش داشت خیره ماند.
پلاک فرشتهی کوچک را میان دستانش گرفت و لبهایش از هم تکان خورد.
_آنائل…
لبهایم لرزید و با نگاهی منتظر و پر بغض بهصورت سرخش خیره ماندم.
انگار برای لحظهای به گذشته پرتاب شده بود!
سرش را بالا گراهی شد و با بیتابی نگاهم کرد.
_من دارم چیکار میکنم دختر؟ نکنه دوباره جادوم کردی؟ نکنه داری واسهم رویا میسازی که بار دیگر ولم کنی و بری؟!
با متوجه شدن حرفش سینهام از درد تیر کشید.
#پست_338
میل داشتم حرفی بزنم که ناگهان صوتی گریه ملایم فرهاد باعث شد هردو هول شده از جا بپریم!
زودتر از من روی پاهایش از حرکت ایستاد و کلافه کف دستش را میان موهایی که توسط من بههم ریخته بود کشید.
گیج و بیاختیار قدمی بهعقب برداشت و ناباور زمزمه کرد:
_من باید برم!
گریهی فرهاد اجازه نداد جلوی رفتنش قدعلم کنم.
او بهسوی در چرخید و من عصبی و پر از بغض بهسوی اتاق خواب دویدم!
با مشاهده کردن صورت سرخ شدهی فرهاد بهسرعت جسم کوچکش را به آغوش فشردم و چندینبار بوسیدمش.
_جانم مولینی. جانم قربونت برم هیششش آروم بگیر من اینجام!
سرم را به پیشانیاش تکیه دادم و با دیدهانی اشکی زمزمه کردم:
_من اینجام بابا هم اینجاست. نترس عزیزکم… بابات اینجاست!
چندینبار در آغوشم تکانش دادم و بهمحض ملایم گراهی شدنش کنارش روی تخت دراز کشیدم.
انگار امشب او هم مثل من بیقرار بود!
بعد از شیر دادن به فرهاد و مطمئن شدن از این که به خواب حرکت کرده است آهی کشیدم و از جا قد بلند شدم.
از اتاق بیرون زدم و نگاهی به اطراف انداختم.
نامی رفته بود!
روی کاناپه جای گرفتم و با کف دستهایی لرزان لبهایم را لمس کردم.
لبهایی که آغشته به بوسهی او بود!
انگشتانم را روی گردنم کشیدم؛ جایی که گلهای بهاری شکوفه زده بودند تا جای لبهایش را پر کنند!
کف دستی بهصورتم کشیدم و گوشی را در کف دستم گراهی شدم.
امشامگاه اگر تنها میماندم بیشک از مرور لحظاتی که گذرانده بودم در مرز میان واقعیت و رویا غرق میشدم!
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن