* * *
دامن لباس عروسی که به سلیقهی خودم نبود و نمیدانم در این مدت کم چگونه فجادهم کرده بودند را مرتب کردم و با نگاههایی بسته نفس سنگینی کشیدم.
به این فکر میکردم بعد از امروزگار قرار است چطور زیستن کنم و چهگونه سرم را بالا بگیرم!
لبهی لباس را از روی سینه بالاتر کشیدم تا پوست کبودم که حاصل عشق بازی با او بود نمایان نشود.
هیچکداممان نیاز به یک رسوایی جدید نداشتیم!
بالاخره بعد از چند دقیقه که ساعتها طول کشید؛ مولین زهره وارد اتاق شد و با چشمهایی سرخ شده نگاهم کرد.
_آمادهای دخترم؟
چنگی به دامن لباسم زدم و لرزیدم، نه از سرما بلکه از ترس و درد!
از جایم قد بلند شدم و به سمتش به جاده افتادم.
بازویم را گراهی شد و مرا به سوی سفرهی عقد کوچک وسط اتاق کشاند.
جمعیت آنقدر کم بود که انگار دخترکی سیاه بخت را عروس میکردند!
دندانهایم را به هم فشردم و به مردی که منتظر نگاهم میکرد دیده دوختم.
قدم به قدم به سفرهی عقد و به مرد رو به رویم نزدیک شدم و تلاش کردم تا کسی ردهای بهجا مانده از کبودی را روی تنم نبیند.
چشمم به فرشته که افتاد با اخم و چهرهای درهم از من رو برگرداند.
حق داشت حتی برای خودم هم آدم متعفنی بودم.
بار دیگر نگاهانم را به سمت سفرهی عقد و نگاه منتظرش برگرداندم.
با همان نگاه خیره کنارش روی صندلی قرار گرفتم…
عاقد که شروع به خواندن عقد کرد عقل از سرم ربوده شد!
#پست_220
تصویر نگاه براق و پرمحبت نامی مدام جلوی چشمانم ظاهر میشد…
اگر بیدار میشد و مرا کنارش نمیدید…
اگذ پلکهایش را باز میکرد و میمتوجه شد بعد از آن شامگاه من به عقد مرد دیگری در رسیدهام…
آخ که من با دستان خودم این رویا را کشته بودم!
عاقد برای بار دوم شروع به خواندن خطبه کرد و نگاه گیج و مبهوتم دور تا دور سفرهی عقد چرخید.
مولین زهرهای که یک نگاهش اشک بود و یک دیدهش خون…
دایی خسرویی که از رنگ پریدگی رو به مرگ بود…
زندایی که فارغ بال تبسم به لب داشت و فرشتهای که نمیدانم کل دیروز را کجا گذرانده بود و حال با چشمانی تیز و پرنفرت نگاهمان میکرد!
مانند خیانت کارانی که راه بازگشتی برایشان نیست!
بهسمت باربد که برگشتم اشکهای خشک شدهام بار دیگر به چشمانم هجوم آوردند.
صورتش سرخ و کبود بود و یکی از پلکهایش از شدت ورم از هم باز نمیشد.
قطرات عرق روی پیشانیاش نشان از دردی بود که میکشید و حتی قادر به تکان دادن کف دستش هم نبود!
_عروس خانوم برای بار سوم بنده وکیلم؟
نگاه همه به دهانم دوخته شد انگار که مرگ و زیستنشان به این جواب وابستهاست.
دلم میتمایل داشت قد بلند شوم و با تمام توان فرار کنم اما نمیتوانستم!
دیدههای ملتمس و پر درد مامان زهره و باربد این اجازه را نمیداد.
فقط توانستم با تنی سرد و مرده از لای دندانهای بههم فشردهام بهسختی جواب دهم:
_بله!
هیچکس کِل نکشید و خوشحالی نکرد!
انگار که روی سفرهی عقد خاک مرده پاشیده بودند.
نگاه عاقد از قبل هم متعجبتر شد!
باربد با صوتیی آرام و گرفته ” بله ” اظهار کرد و سرش را با شرمندگی پایین انداخت.
نه خبری از حلقه بود و نه ذرهای شادی و لبخند و بابتش خدا را شکر کردم.
بهمحض راهی شدن عاقد دایی خسرو نگاهی به من و باربد که با سردرگمی کنار یکدیگر توقف کرده بودیم انداخت و کلیدی از جیبش بیرون کشید.
_این خونه رو دوسالی هست خریدم. گذاشمش کنار برای باربد و زنش!
مبلهس لازم نیست مضطرب چیزی باشید. طبقهی بالاش هم مالک داره ولی خالیه.
#پست_221
کمی مکث کرد و صورتش بیشتر درهم شد.
حرفش رو به باربد بود.
_وسایلتون رو جمع کنید برید خونهتون. فعلا نمیخوام چندروزی ببینمت!
بهمحض به اتمام رسیدن حرفش من و باربد نگاه از هم دزمشاهده کردم.
با صورتی خیس از اشک بهسوی اتاقم دویدم و بهسرعت شروع به در آوردن لباسم کردم.
همین که لباسم روی زمین افتاد مامان زهره بیهوا در اتاق را باز کرد و وارد شد.
خواستم دستم را جلوی تنم بگیرم اما دیر شده بود!
چیزی که نباید را مشاهده کرده بود!
قدمی به جلو برداشت و با ناباوری به گردن و سینههای کبودم خیره شد.
_فریا اینا… جای چیه؟
با چشمهایی اشکی نگاهش کردم.
انکار فایدهای نداشت.
از صبح که به منزل برگشته بودم نگاه سنگینش آزارم میداد.
اما بهخاطر برگشتنم چیزی نگفته بود!
سرم را پایین انداختم و بهآرامی لب زدم: مولین من و نامی دیشب…
قبل از تمام شدن حرفم سوزش سیلی را روی صورتم حس کردم.
_تو چیکار کردی فریا؟ چه خاکی به سرمون ریختی دختر؟
سرم را پایین انداختم و هق زدم:
_واسه این یکی قرار نیست شما تصمیم بگیرید. به اندازهی کافی گند زده شد توی زیستنم!
نگاه عصبی به صورتم انداخت.
_از کی انقدر بیشرم و حیا شدی که تو روی من وایسادی و این حرفهارو میزنی؟
قراره چهجوری نامی رو قانع کنی که کف دست از سرت برداره؟ میخوای داییت رو بکشی؟
سرم را به دوطرف تکان دادم و با کینهای که دلم را میآزرد نگاهش کردم.
_این دیگه مشکل شماست… من دارم میرم و تا وقتی این ازدواج احمقانه به پایان نرسه تو دیدههای نامی نگاه نمیکنم…
با چانهای لرزان ادامه دادم:
_درسته بیحیام اما نه اونقدری که ازم انتظار دارید… نه اونقدری که تو چشمای نامی خیره بشم و بگم بعد از اون همه قول و قرار اسمم راهی شد تو شناسنامهی یکی دیگه.
آوای هقهقم بلند شد.
_اگه شکستنش رو ببینم خودمم میشکنم… همین الانش هم یه چینی بند زدهام اینو از من نخواه مامان بذار لااقل یه حرمتی بینمون باقی بمونه!
صورتش سرخ و پر از اشک بود.
سرش را به دوطرف تکان داد و با بیحالی روی تخت نشست.
_یعنی انقدر دوسش داری فریا؟
#پست_222
کف دستم را محکم روی دهانم گذاشتم تا آوای گریهام از اتاق بیرون نرود.
صوتیم بهسختی از گلو بیرون پرید.
_بهشدت دوسش دارم مولین… من همهی رویاهام رو با اون ساخته بودم!
دستی به صورتش کشید و نگاهش مجدداً روی بدنم گشت.
_برو فریا با باربد برو و فعلا سر و کلهتون چند وقتی اینجا پیدا نشه!
آدرست رو به کسی نمیدم. خودم همهچیز رو درست میکنم.
حالش بهسان مردهها بود.
نمیدانستم از کاری که دیشامگاه کرده بودم، از ازدواج اجباری من و باربد و یا از حال خراب دایی خسرو بود ولی حال مولین زهره از همه خرابتر بنظر میرسید و شاید هم بخاطر بار سنگین مسئولیت و جوابی بود که مجبور بود به نامی بدهد…
من توان رویارویی با او را نداشتم و تنها کاری که میتوانستم انجام دهم فراری بزقلبانه بود!
با تمام سرعت وسایلم را جمع کرده و از خونه بیرون زدم.
دم در با باربدی رو به رو شدم که ساک کوچکی کنار پایش افتاده بود و با درد تکیهاش را به دیوار داده بود.
دلم با متوجه شدنش آتش گحرکت کرد.
_سوئیچ رو بده من رانندگی میکنم.
از شدت شرمندگی نگاهم نمیکرد!
_فریا من…
میان حرفش پریدم.
_وقت واسه حرف زدن زیاده باربد فعلا بیا از اینجا بریم تا دایی بار دیگر بهسرش نزده!
با مظلومیت سری تکان داد و سوئیچ را بهدستم سپرد.
همین که تمایل داشتم سوار شوم صدای فرشته باعث شد مکث کنم.
_بیشرمتر از شما دوتا سراغ ندارم!
خجالت نکشیمشاهده کرد این همه مدت نقش بازی کرمتوجه شد؟!
بهسمتش برگشتم و نگاهی به صورت پر تاسفش انداختم.
_یهذره هم عذاب وجدان نداری؟ اینهمه مدت با احساسات نامی بازی کردی که تهش بری زن این بشی؟ خیلی آشغالی فریا…
با شنیدن حرفش دلم از درون منفجر شد.
هرلحظه منتظر بودم تا تمام این عقدههای روانی را عق بزنم.
قبل از این که بتوانم جوابی بدهم آوای باربد بلند شد.
_وقتی از چیزی خبر نداری خفه خون بگیر فرشته… یهبار دیگه ببینم با فریا اینطوری حرف میزنی من میدونم و تو!
فرشته با نفرت نگاهش کرد.
_دیده داداش باربد با زنت درست حرف میزنم یهوقت بهت برنخوره ولی تا دیروزگار همینی که الان زنته نشون کرده و معشوقهی یه نفر دیگه بود الان…
#پست_223
میان حرفش پریدم.
_دهنت رو ببند فرشته… این قضیه به تو ربطی نداره پس دخالت نکن!
اشارهای به باربد زدم.
_بشین بریم.
بیتوجه به صورت پرحرص و عصبی فرشته هردو سوار ماشین شدیم و سریع پایم را روی گاز فشردم.
کسی که خواهرم بود با من اینطور راهی شدار میکرد و در نظرش من آشغالی بیش نبودم چه برسد به نامی و اطرافیانش!
هر راهی شداری که داشسریع حقم بود اما آنها خبر از دلی که در سینهام مدام گر میگحرکت کرد و میسوخت نداششتابزده!
در میان مسیر هردو در افکار خود غوطهور بودیم.
من به اتفاقات دیشب و نامی فکر میکردم و باربد نمیخبر داشتم به چهچیزی!
شاید بلایی که دیروزگار بهسرش آمده بود.
شاید کابوسها کف دست از سر او هم برنمیداشتند!
انقدر گریه کرده بودم که اشکهایم خشک شده بود و دیگر چیزی برای خالی کردن دردهایم نداشتم.
بهمحض رسیدن به آدرسی که دایی داده بود از ماشین پیاده شدیم و وارد ساختمان شدیم.
همانطور که اضافه کرده بود طبقهی بالا خالی بود و طبقهی پایین کاملا مبله و تمیز!
باربد نگاهی به خانه ساده و نقلی انداخت و با کشیدن آهی خودش را روی مبل پرتاب کرد.
_فکر کنم یهنفر صبح اومده این خونه رو تمیز کرده.
بدون اینکه نگاهم کند پرسید: کی؟
شانهای بالا انداختم.
_نمیدونم… دایی خسرو زن دیگهای نداره که بخواد اینجا نگهش داره؟
بالاخره نگاهش را به چشمانم دوخت و تلخ خندید که باعث شد صورتش از درد درهم شود.
با غصه نگاهش کردم و بهسوی آشپزخانه به جاده افتادم.
در یخچال را که باز کردم با دیدن آنهمه مواد غذایی تعجب کردم انگار دایی فکر همهچیز را کرده بود.
تکه یخی برداشتم و میان پلاستیک پیچیدم.
میخبر داشتم از دیشب کسی به فکر زخمهایش نبوده و حسابی درد دارد.
برای زخمهای خودم کاری از کف دستم بر نمیرسید اما برای او چرا…
کنارش روی مبل نشستم و به چشمهای بستهاش خیره ماندم.
کیسهی یخ را جلو بردم و آرام روی چشم ورم کردهاش گذاشتم که از درد “هیسی” کشید.
_آی آی نکن درد میاد فریا.
اخمی کردم
_بگیر نگهش دار روی چشمات ورمش یکمی کمتر بشه. آدم نگاهت میکنه خوف برمیداره.
بیحرف پلاستیک را گرفت.
مثل خودش تکیهام را به پشتی مبل دادم و به دیوار خالی خیره شدم.
_فریا؟
_هوم؟
_معذرت میخوام!
همچنان نگاهم را خیره به دیوار نگه داشتم و بغضم را سرکوب کردم.
_بابت چی؟ گرایشت؟
سرش به سمتم چرخید.
_بابت گندی که بهخاطر من به زیستنت خورد!
نگاه سنگینش نیمرخم را میسوزاند.
_رد کف دستهای کیه روی صورتت؟
#پست_224
کمی به سمتم خم شد تا راحتتر بررسی کند.
بهتلخی نگاهش کردم.
_مولین زهره!
لبهایش با بهت باز و بسته شد و با ناباوری نگاهم کرد.
_چرا؟
اشک در دیدههایم جمع شد.
_من… دیشامگاه یهکاری کردم باربد!
سرش را به دوطرف تکان داد.
_چیکار کردی؟
لبم را تر کردم و نگاهم را دزدیدم.
_با نامی خوابیدم!
تنش خشک شد و ناباور نگاهم کرد.
کمی خودش را عقب کشید و بهت زده لب زد: باهاش خوابیدی!
صبح که شد ولش کردی تا اسمت بره توی شناسنامهی من؟!
با شنیدن حرفش اشک در دیدهانم جمع شد.
_من بهشدت بدم نه؟ خیلی خودخواهم باربد!
فقط… فقط میخواستم اامان و آخرین مرد زندگیم اون باشه!
سرش را میان کف دستانش گحرکت کرد.
صدایش از بغض میلرزید.
_میدونم هیچوقت نمیتونم بخشش نامی رو بهدست بیارم ولی تو منو ببخش فریا…
خواهش میکنم منو ببخش که انقدر بزدلم!
لحنش با چنان عذاب وجدانی هممسیر بود که قلبم آتش گراهی شد.
_همهش تقصیر منه!
دستم را روی شانهاش گذاشتم.
_تقصیر تو نیست رفیق… گرایشی که داری تحت کنترل خودت نیست. رفتار مردم با تو دست خودت نیست. انقدر خودت رو عذاب نده!
چنقلبحظه در سکوت گذشت خیال میکردم ساکت گرفته که بهیکباره آوای هقهق مردانهاش
بلند شد!
_هنوز باورم نمیشه فریا… طعم خون رو توی دهنم حس میکنم… سردی قمه رو روی گردنم حس میکنم، همه استخونهام تیر میکشه!
آخه به چه جرمی؟ مگه کف دست منه که عاشق داریوشم؟
چشمهای دریایی و پر اشکش به سمتم چرخید.
_اینه کف دستور خدای مهربونی که ازش حرف میزدن؟
کف دستم را دور شانهاش حلقه کردم و تلاش کردم اشکهایش را پاک کنم.
_شاید خدای ما با خدای اونا فرق میکنه!
کف هردو کف دستش را روی صورتش گذاشت.
_فریا من نه مال حروم خوردم، نه به حریم کسی تجاوز کردم، نه به کسی بیحرمتی کردم، نه زندگی کسی رو خراب کردم نه به کسی بدی کردم… همیشگی بهخاطر حرفها و اعتقادات اطرافیانم خودم رو گناهکار دونستم و تلاش کردم تا جایی که میتونم جبران کنم…
سیبک گلویش بالا و پایین شد.
_ولی چرا باهام مثل یه متجاوز کثیف که بدترین جرم دنیا رو مرتکب شده رفتار میکنن؟ من و داریوش که کاری به کسی نداشتیم یهگوشه آروم داشتیم حیات خودمون رو میکردیم!
#پست_225
در سکوت اشک ریختم و اجازه دادم درد و دلهایش را خالی کند.
_بهم بیان کرد نجسی فریا… بابام بهم بیان کرد مریضی باید درمان بشی!
صورتش را بالا گرفت تا اشکهایش را بپوشاند.
_میخواد جسمم رو بیحس کنه تا بهکسی میلی نداشته باشم ولی با دلی که عاشق داریوشه چیکار کنم؟ مگه میشه قلب رو هم درمان کرد که کسی رو دوست نداشته باشه؟
اگه میشد اینهمه مجنون توی جهان داشتیم؟!
سرش به سمتم چرخید.
_از همهی آدمایی که جای من نیستن، سختیهای زندگیم رو نچشیدن، با کفشهای من جاده نحرکت کردن و قضاوتم میکنن متنفرم!
کف دستی به صورتش کشید.
_از همهی اون آدمهایی که خودشون سرتاپا گناه و عیب و نقصن و به خودشون اجازه میدن یهنفر رو بهخاطر چیزی که کف دست خودش نیست مجازات کنن متنفرم!
بهسمتم برگشت و بهیکباره و شانههایم را در آغوش کشید.
_اصلا من بهدرک فریا حتی زندگی تو هم خراب شد… تو این میون بیگناهترین بودی!
ببخشید که انقدر بیعرضه بودم. قرار بود تا همواره پشت خواهر کوچولوم باشم ولی حیاتت رو جهنم کردم!
انگار منتظر همین تلنگر بودم که در آغوشش آوای هقهقم کشیده شد.
_باربد من چیکار کنم؟ توروخدا بگو جواب نامی رو چی بدم؟ حالم از خودم بههم میخوره مشاهده کردی… مشاهده کردی فرشته بهم چی بیان کرد؟ من آشغالم لیاقت هیچی رو ندارم. چهجوری باید توی دیدههاش نگاه کنم؟
در خاموشی سرم را نوازش کرد.
حرکت اشکهایش را روی پیشانیام حس میکردم.
زیر لب مدام تکرار میکرد.
_معذرت میخوام… ببخشید خواهری… همهش تقصیر منه!
انقدر در میان آغوشش زار زدم تا کمی آهسته گحرکت کردم.
سرم را که عقب کشیدم وضعیت او از خودم بدتر بود.
بار درد و عذاب وجدانی که به دوش میکشید غیرقابلوصف بود و دلم را از جا میکند!
با دیدن نگاه خیرهام سریع اشکهایش را پاک کرد و به تلخی خندید.
_برم یه زنگ به داریوش بزنم از دیشامگاه خبری ازمون نیست. حتما نگران شده!
آهی کشیدم و سرم را روی زانویم گذاشتم.
یادم افتاد گوشی خودم از صبح که از خانهی نامی بیرون زدم خاموش است.
_برو بهش زنگ بزن… اون طفلی هم وقتی بفهمه چه بلایی سرت اومده داغون میشه!
#پست_226
کمتر از یک ساعت بعد داریوش دم در ایستاده بود و من هنوز با گوشی خاموش در کف دستم به بیرون نگاه میکردم.
گاهی امید برای انسان سم است من همچنان امید داشتم همهی اینها کابوسی بیش نباشد و من بیهوا از خواب بپرم اما هرچقدر منتظر جای گرفتم خبری از خواب پریدن نبود.
من این کابوس را حیات میکردم!
صفحهی گوشی را روشن کردم و با دستهایی لرزان پیامهایش را باز کردم.
تعدادشان انقدر زیاد بود که قادر به خواندن نبودم.
(فریا؟ کجا راهی شدی دورت بگردم. درد نداری؟)
قطرهای اشک روی گونهام چکید.
(نکنه خجالت کشیدی آنا کوچولو؟ میشه گوشیت رو جواب بدی؟ دلواپستم!)
قطرهی دوم اشک ردی روی صورتم انداخت.
(فریا دارم میترسم. میدونی چندساعت شده که بیخبر حرکت کردی؟ همین که از کف دستت عصبی نیستم که تنها برگشتی برو خداروشکر کن.)
وسط گریه تبسمی بر لبم نشست.
( آنا از اتفاق دیشامگاه دلخوری؟ معذرت میخوام. همهچیز تقصیر من بود که کنترلم رو از کف دست دادم. اگه مضطربی من سفرم رو کنسل میکنم همین امشامگاه میام تمایل داشتگاری!)
با خواندن این پیام صورتم از اشک خیس شد و آوای هقهق ساکتی از گلویم بیرون پرید.
کاش کور بودم و اینطور بالا و پایین پریدنهایش را نمیدیدم!
نمیدانم این قلب با این ظرفیت چطور این درد را تاب آورده بود!
پیام آخرش برای ساعتی پیش بود دستم را روی دهانم گذاشتم تا آوای گریهام بلند نشود.
( بابا زنگ زد و اضافه کرد سریع خودم رو برسونم خونه… بیان کرد یه اتفاقی برای تو افتاده ولی تو که تا صبح پیش من بودی دارن سر به سرم میذارن نه؟ نکنه راجعبه اتفاق دیشامگاه همهچیز رو لو دادی عشق؟ عیبی نداره نترس خودم همهچیز رو درست میکنم!)
انقدر جلوی گریهام را گحرکت کرده بودم که نگاهانم به خون جای گرفته بود!
گوشی را خاموش کردم پیشانیام را به پنجره تکیه دادم.
کاش نمیراهی شدی نامی… کاش هیچوقت نمیمتوجه شدی چه بر سرت آوردم!
کاش عاشقم نبودی اینطور خم شدن کمرت پاهایم را به لرزه نمیانداخت… کاش هیچوقت عاشقم نبودی!
انگار خبر ازدواج من و باربد به همهجا درز کرده بود…
از حالا من فرشتهی خائن او بودم… فرشتهای رانده شده که تا ابد محکوم به عذابِ جهنم بود.
با شنیدن صوتی داریوش در میان راه پلهها سریع اشکهایم را پاک کردم و به عقب برگشتم.
_باربد؟ فریا؟ کجایید؟
باربد در را باز کرد و کناری از حرکت ایستاد.
داریوش وارد هال شد و نگاه بهت زدهاش بین منی که از شدت گریه چشمهایم سرخ و گود افتاده بود و باربدِ زخمی چرخید.
_چه اتفاقی افتاده؟ شما دوتا چرا به این روزگار افتامشاهده کرد؟
#پست_227
بیهوا کف دستش را جلو برد و روی صورت کبود باربد گذاشت.
_کی این بلا رو سرت آورده باربد؟
باربد قدمی به عقب برداشت و روی کاناپه قرار گرفت.
_بابام…
داریوش با صورتی سرخ شده بهسمتش حرکت کرد و کنار پایش روی زمین زانو زد.
_مثل آدم توضیح بده باربد چرا بابات این بلا رو سرت آورد؟ تو و فریا با این حال و روزگار اینجا چیکار میکنید؟
بعد شروع به بررسی زخمهای صورت باربد کرد.
_درد میکنه عزیزم؟
تبسم تلخی بر لبانم جای گرفت.
باربد از من میخواست خبر مرگش به کف دست پدرش را با چه رویی به این مرد عاشق برسانم؟
باربد با دیدهانی اشکی نگاهش کرد.
_بابام همهچیز رو فهمید داریوش… کار شهروزگار بود واسهش چندتا عکس و نامه فرستاد اون…اون هم میمیل داشت منو بکشه!
داریوش با تنی خشک شده و ناباور نگاهش کرد و بهیکباره سرش را بهآغوش کشید.
_آروم باش عزیزم… آروم توضیح بده ببینم دقیقا چه اتفاقی افتاده؟
باربد بریده بریده زمزمه کرد: برای این که بابام منو نکشه فریا مجبور شد با من ازدواج کنه!
نگاه سرخ و نمناک داریوش که به سمتم چرخید سرم را پایین انداختم.
_این بچه داره هذیون میگه فریا؟
آواش انقدر شکسته بود که اشکهایم بار دیگر راهشان را به بیرون باز کردند.
_نه راست میگه داریوش تو که نبودی دیشب قیامت بپا شد. دایی دیوونه شده بود میتمایل داشت سر باربد رو از تنش جدا کنه من… من مجبور شدم!
کف دستش را به سمتم گراهی شد.
_بیا اینجا ببینم!
مثل کودکی جدا مانده از ملایمشِ پدر بهسرعت به سمتش گام برداشتم.
در این داستان هیچکس جز داریوش طرف ما نبود.
_ما نمیتمایل داشتیم اینجوری بشه مجبور شدیم. اگه ازدواج نمیکردیم دایی باربد رو…
قبل از این که حرفم تمام شود داریوش با حرکتی ملایم هممدت با باربد مرا هم به آغوش کشید.
_معذرت میخوام!
سرم را به شانهاش تکیه دادم و صورتم خیس از اشک شد.
_تو چرا معذرت خواهی میکنی؟
هردویمان را به آغوشش فشرد.
صوتیش ضعیف و شکسته بود.
_من نتونستم ازتون مواظبت کنم… آخه ببین لامروتا چی به سرتون آوردن! همهش تقصیر منه… اون شهروزگار بیشرف رو به خاک سیاه میشونم بخدا که میکشمش!
گلوی هرسهمان بغض داشت انقدر که اگر میترکید جهان را آب میبرد…
خواستم حرفی بزنم که گوشی باربد شروع به زنگ خوردن کرد.
کمی فاصله گرفت و جواب داد: بله مولین؟
کمی مکث کرد و دیدههایش گرد شد.
_چی؟
نگاهش به سمت من چرخید.
_باشه… باشه ما الان میایم.
قبل از این که بتواند حرکت کند نمیدانم زندایی از آنطرف خط چه گفت که پاهایش روی زمین خشک شد.
_باشه… خبری شد بهمون اطلاع بمتوجه شد!
همین که حرفش تمام شد گوشی را قطع کرد و با صورتی خشک و مرده نگاهمان کرد.
_بابا سکته کرده!
شوکه قدمی به عقب برداشتم.
_چی؟ الان کجاست؟ چرا توقف کردی باربد؟ بیا بریم بیمارستان.
سرش را به دوطرف تکان داد و با همان لحن مرده نگاه غمگینش را به من و داریوش سپرد.
_مولین بیان کرد نریم بیمارستان. بیان کرد اگه بابا مارو ببینه حالش بدتر میشه!
#پست_228
نامی
پایش را روی گاز فشار داد و با نگاهی به صفحهی خاموش گوشی اخمهایش را درهم کشید.
از صبح که فریا رو کنار خود روی تخت نمشاهده کرده بود حسابی رنجیده و عصبی بود.
اول گمان کرد دخترک از خجالتش فرار کرده اما بعد از این که هربار تماس گرفت و با خاموش بودن گوشیاش رو به رو شد دلواپسی به قلبش جاده یافت.
خواست قید پنهان کاری را بزند و بهسوی منزل باغ برود تا خبری از آنایش بگیرد که پدرش تماس گراهی شد و او را با بیان کردن این که خبری از فریا دارد به حرکت کردن به عمارت واداشت.
با کلافگی نفس تندی کشید و به بیرون خیره ماند.
حدس میزد دخترک از شدت ترس و فشار همهی اتفاقات دیشب را برای مادرش روی دایره ریخته و حالا برای جواب پس دادن او را فرا خوانده بودند.
این اتفاق حتی بهنفع او هم بود اما نگرانی عجیبی از ته قلب آزارش میداد!
خاطرات دیشامگاه و نگاههای شیفته و خمار فریا مدام جلوی دیدهش نقش میبست و از خود بیخودش میکرد.
هنوز باورش نمیشد فریا دیگر برای او شده بود!
وقتی دخترک زنگ را فشرد و وارد منزلاش شد حسابی جا خورد و مضطرب شد.
اما وقتی شروع به عشقبازی کردند و فریا میل داشت که تمام و کمال مال او باشد انگار که همهی جهان را به ناگهان در آغوشش گذاشته باشند در رویایی غیرقابل باور حل شد!
دیگر هیچچیز نمیتوانست حال خوبش را خراب کند.
تنها چیزی که آزارش میداد حرکت کردن فریا بود!
میهراسید بعد از اتفاقات دیشب درد داشته باشد و حالش بد شود و اون نباشد که در آغوشش بکشد و ساکتش کند!
بهمحض رسیدن، سریع وارد عمارت شد و در را باز کرد.
در دلش کور سوی امیدی داشت که شاید فریا اینجا باشد.
با مشاهده کردن صورت افسرده و رنگ پریدهی خاتون که جلوی ورودی توقف کرده بود تا کتش را بگیرد کمی جا خورد.
_حالت خوبه خاتون؟
خاتون نگاهش را دزمتوجه شد و سری تکان داد.
_بفرمایید تو سالن همه منتظرتون هستن آقا.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن