سری برایم تکان داد.
_آره فکر کنم وحید باهاش سلام و علیک داشت ولی امروزگار نیومده دانشگاه باید بهش زنگ بزنی!
تشکری کردم و همانطور که گوشی را در کف دست داشتم بهسمت محوطهی دانشگاه به راه افتادم.
مشغول پیدا کردن شمارهی وحید بودم که صدای قدمهایی باعث شد به عقب برگردم.
با متوجه شدن داریوش که مستقیم به سمتم میوارد شد نگاههایم گرد شد.
_داریو… استاد شما اینجا چیکار میکنی؟
در صورت مردانه و جذابش کلافگی موج میزد.
نگاهان تیرهاش را به صورتم دوخت.
_خبری از باربد نشد؟ زنداییت چی میگفت؟
لبهایم را بههم فشردم و سری تکان دادم.
_زندایی بیان کرد باربد از دیشامگاه نراهی شده خونه و خبری ازش نیست!
یکباره صورتش سرخ شد و فکش را بههم فشرد.
_ایدهای نداری الان کجاست؟
نگاه پرترسی به صورت جدی و عبوسش انداختم.
_با یکی از دوستهاش بهنام شهروزگار حرکت کرده بود بیرون. من شمارهش ندارم میمیل داشتم زنگ بزنم از وحید بگیرم!
بیتوجه به دانشجوهایی که تک و توک از کنارمان میگذشتن و با تعجب نگاهمان میکردند سری بالا انداخت.
_تند زنگ بزن بهش بذار روی بلندگو!
لبم را گاز گراهی شدم و با ناراحتی شمارهی وحید را گراهی شدم.
بعد از خوردن چند بوق صوتی ضعیف و خوابالودش در گوشم پیچید.
_بله؟
نگاهی به صورت گراهی شدهی داریوش انداختم.
_سلام وحید… فریام میتونی شمارهی شهروزگار رو واسهم بفرستی؟
ناگهان صوتیش هشیار شد.
_چی؟ تو شمارهی اون حرومزاده رو واسه چی میخوای؟
جا خورده جواب دادم:
_باربد دیشب با اون راهی شده بود بیرون و هنوز نیومده خونه میخواستم زنگ بزنم بهش تا…
_باربد پیش منه نه اون مرتیکه لاشی!
نگاه بهت زدهی من و داریوش هموقت بههم گره خورد.
_چی؟ باربد پیش تو چیکار میکنه وحید؟
اتفاقی افتاده؟
پوفی کشید و عصبی گفت: دیشب با وضعیت بدی اومد دم خونهم اظهار کرد میخواد اینجا بمونه… هرچی اصرار کردم نبیان کرد چیشده اما خودم یه چیزایی حدس میزنم… آخ من کف دستم به اون بیشرف برسه یه جوری به فاکش میدم…
_آدرس خونهت رو بده وحید!
با گوش دادن آوای خشدار و عصبی داریوش جا خورده نگاهش کردم.
وحید متعجب جویا شد:
_این آوای کی بود فریا؟
داریوش گوشی را از دستم کشید و گحرکت کرده و بیقرار جواب داد: استاد شوکتی هستم… همین الان آدرس خونهت رو بفرست وحید!
وحید هراسیده و حیران جواب داد: نگاه استاد!
داریوش گوشی را به دستم سپرد و اشارهای زد.
_تو جلوتر برو تو پارکینگ منتظر بمون من الان میام.
#پست_170
از این که در این موقعیت هم انقدر باملاحضه و سنجیده حرکت کردار میکرد کمی تعجب کردم.
گوشی را در کیفم انداختم و با نگرانی به سوی پارکینگ به راه افتادم.
در همین حین قبل از رسیدن داریوش با زندایی تماس گرفتم و او را از حال باربد باخبر کردم و خیالش را از سالم بودنش راحت کردم.
هرچند نتوانستم تمام واقعیت را بگویم!
بالاخره بعد از چنددقیقه داریوش با قدمهایی بلند به سمت ماشین آمد و اشاره زد سوار شوم.
نگاهی به اطراف انداختم و تند روی صندلی جای گرفتم.
_شهروزگار کیه؟ هر اطلاعاتی ازش داری بگو!
لبم را تر کردم و با استرس کف دستهایم را درهم کشیدم.
کم نگران حال باربد بودم داریوش هم از من بازجویی میکرد.
_یکی از دوستهای مشترک باربد و وحیده!
راستش من هیچوقت حس خوبی بهش نداشتم بهشدت اهل مهمونی و مواد بود میدونی…
کمی مکث کردم و بهساکتی گفتم: دایی خسرو هیچوقت اجازه نمیداد باربد تنها از خونه بیرون بره حتی هنوزم که هنوزه بهش گیر میده. سال اولی که باربد با شهروزگار آشنا شد هرشب با هم مشغول خوشگذرونی و مهمونی گرفتن بودن!
آهی کشیدم و ادامه دادم: توی یکی از همین مهمونیها که باربد مست بود خودش رو لو داد!
داریوش سوالی نگاهم کرد.
_چیو لو داد؟
خجالتزده جواب دادم:
_این که همجنسگراست!
صورتش جوری درهم شد که لحظهای از حرفی که به زبان آوردم پیشمان شدم.
_از اون موقع من همهش فکر میکردم طرز نگاه و راهی شدار شهروزگار با باربد عوض شده چندباری هم بهش تذکر دادم!
زیرچشمی به صورت سرد و دلخورش نگاه کردم.
_راستش باربد ارتباطش رو باهاش کمتر کرد ولی هنوز کم و بیش با هم در تماس بودن… تا دیشامگاه که یههو بعد از چندوقت با هم زدن بیرون و بعد از اون نمیدونم چه اتفاقی بینشون افتاد.
داریوش کف دستی به صورتش کشید و سر تکان داد.
_وای به حالش اگه یه تار مو از باربد کم شده باشه!
کمی در خودم جمع شدم و نفس آرامی کشیدم.
جرئت بحث کردن با این غول خشمگین را نداشتم… فقط خدا به داد باربد و شهروزگار برسد!
بهمحض رسیدن به آدرسی که وحید فرستاده بود هردو از ماشین پیاده شدیم و جلوی خانه ویلایی و لوکسی که مقابلمان بود از حرکت ایستادیم.
تک زنگی به وحید زدم تا در را باز کند.
داریوش بیتوجه به حضور من در را هل داد و با قدمهایی قد بلند به سمت ورودی خونه به جاده افتاد.
وحید در را باز کرد و قدمی به جلو آمد.
صورتش هنوز کمی بهت زده بهنظر میرسید.
_استاد شما…
داریوش از جواب دادن اجتناب کرد و با کنار زدن وحید به سرعت برای پیدا کردن باربد وارد منزل شد.
دستم را جلوی وحید بلند کردم.
_بسیار شرمندهام وحید جان واقعا معذرت میخوام. میشه چند لحظه همینجا منتظر بمونی تا بفهمیم چه اتفاقی برای باربد افتاده؟
هاج و واج نگاهم کرد که بیتوجه وارد منزل شدم و در را پشت سرم بستم.
با توجه به رفتار داریوش هیچ بعید نبود جلوی وحید عکسالعملی نشان دهد که مناسب شرایط نباشد.
آنقدر مضطرب باربد بودم که بدون در نظر گحرکت کردن شرایط پشت سر داریوش درون اتاق خواب دویدم ولی با دیدن وضعیت باربد همانجا خشک شده باقی ماندم!
#پست_171
گوشهی لبش پاره شده بود و گونهاش به سرخی میزد.
چند مارک و کبودی کمرنگ هم روی گردنش باقی مانده بود!
داریوش که وضعیتی بهتر از من نداشت لبهایش چندبار باز و بسته شد و با ناباوری نالید: چه بلایی سرت اومده باربد؟
باربد که از حضور ما شوکه شده بود تند از روی تخت پرید و نگاهش بین ما چرخید.
_شما اینجا چیکار میکنی…
قبل از این که بتواند حرفش را تمام کند داریوش با قدم کشیدهی به سمتش خیز برداشت و کالبد بیجان و خستهاش را محکم در آغوش کشید!
از این که به وحید اجازهی ورود نداده بودم حسابی به خودم افتخار کردم!
اما خودم لحظهای نمیتوانستم نگاهم را از آن دونفر بردارم!
داریوش لبهایش را با ملایمت به پیشانی باربد تکیه داد و با لحن آهستهی که تلفیقی از خشم و محبت داشت بیان کرد: آخه تو کجا بودی؟ چه بلایی سرت آوردن عزیزِ من؟
باربد سرش را پایین انداخت و بهآرامی نالید:
_ببخشید!
داریوش کمی عقب کشید و با کف کف دستهایش گونههای سرخ باربد را قاب گحرکت کرد.
_چیو ببخشم؟ چیشده؟ حرف بزن باربد!
نگاه مضطرب و ناساکت باربد به سمتم چرخید که باعث به خودم بیایم و قدمی به سمتش بردارم.
حس میکردم به حمایتم احتیاج دارد و برای تنها ماندن با داریوش آماده نیست.
کف دستم را روی بازویش گذاشتم و با اخم کمرنگی به کبودیهایش نگاه کردم.
_درد داری باربد؟ میخوای بریم بیمارستان؟
سرش را به دوطرف تکان و دستم را محکم بین کف دستهایش فشرد.
همین مطمئنم کرد قلبش نمیمیل داشت در این لحظه با داریوش تنها بماند.
نمیدانم از روی شرم بود یا ترس!
داریوش نفس تندی کشید و وادارش کرد روی تخت بنشیند.
هردو دوطرف باربد نشستیم و به نیمرخ پر تنشش نگاه دوختیم.
میترسیدم حرفی بزنم و حالش بدتر شود. برعکس من داریوش حسابی بیصبر بود.
_کی این بلا رو سرت آورده؟ کار اون شهروزگار بیشرفه؟
با آمدن اسم شهروزگار رنگ از رخ باربد پرید و دستی روی صورتش کشید.
_مواد زده بود نمیدرک کرد چه غلطی میکنه!
لبم را گاز گرفتم و کمرش را نوازش کردم.
_خودت رو خالی کن باربد… اینجا کسی تورو مقصر نمیدونه!
نگاهم را به داریوش دوختم تا ملایمتر حرکت کردار کند.
لبهایش را بههم فشرد و یکی از کف دستهای باربد را بین دستانش فشرد.
_حرف بزن عزیزِ من بگو اون حرومزاده چیکار کرده تا ننهش رو به عزاش بشونم!
#پست_172
آهی کشیدم و با تاسف سرم را به دوطرف تکان دادم.
تا بهحال این روی کلهخرابِ داریوش را نمتوجه شده بودم.
_کاری نکرد… بخدا قبل از این که بتونه کاری بکنه فرار کردم!
_همه چیز رو از اول تعریف کن!
نگاهش را به پاهایش دوخت و کف دستهایش بین کف دستهای داریوش مشت شد.
داریوش به آرامی پشت کف دستش را نوازش کرد.
_راستش بهشدت وقت بود شهروز رو ندیده بودم بعد از یه مدت طولانی زنگ زد و بیان کرد برنامه چیده با هم بریم مهمونی!
زیر دیدهی نگاه پر گناهی به صورت سرد داریوش انداخت.
_من… منم اظهار کردم میرم یه دور میزنم بهسرعت بر میگردم خونه اما وقتی رسیدم با یکی از دوستهاش دورهم کردن و حسابی تحویلم گحرکت کردن. اضافه کردن خیلی وقته ازم خبری نیست قلبشون تنگ شده و همین یه شب رو حداقل بمونم!
لبش را تر کرد و به ساکتی ادامه داد:
_نمیمیل داشتم شب بمونم فقط یکی دوتا پیک خوردم تا خیالشون راحت بشه. اتاقی که با دوستای شهروز توش قرار گرفته بودیم خلوت بود یهو شهروزگار و دو، سه نفر دیگه شروع کردن به کوکائین زدن…
داریوش هنوز در حالت قبل جای گرفته بود و چیزی از صورتش معلوم نبود اما مشخص بود این ساکتش قبل از طوفان است.
حتی من هم از ابهت این مرد وحشتزده بودم چه برسد به باربد!
_وضعیت رو که مشاهده کردم یهکمی هراسیدم کم کم قصد راهی شدن کردم. بدون این که به شهروز بگم از اتاق زدم بیرون اما دنبالم اومد و توی راهرو گیرم انداخت!
داریوش چانه سفت شدهاش را بالا گراهی شد و منتظر نگاهش کرد.
سیبک گلوی باربد بالا و پایین شد و من کمی خودم را عقب کشیدم.
_خب بقیهش!
باربد با متوجه شدن حرف داریوش به خودش وارد شد.
_ی…یههو بهم حمله کرد بخدا اصلا نفهمیدم چیشده و داره چه غلطی میکنه. یهلحظه ماتم برد تا به خودم بیام مشاهده کردم داره لباسهام رو توی تنم پاره میکنه و نصف گردنم کبوده…
حرفهایش را از شدت ترس نصف و نیمه بیان میکرد.
اما حتی من هم منطورش را فهمیده بودم چه برسد به داریوش با آن نگاه تیزش!
_همین که شروع به مقاومت کردم با مشت زد توی صورتم و شروع به فحش دادن کرد. منم باهاش درگیر شدم و کار به دعوا و کتککاری کشید تا جایی که یکی دوتا از دوستهاش از اتاق زدن بیرون و از هم جدامون کردن!
صورت داریوش لحظه به لحظه کبودتر میشد ولی چیزی نمیگفت.
مشخص بود با چه ارادهای مشغول کنترل کردن خودش است.
_تند از مهمونی زدم بیرون اما هم سر و وضعم داغون بود و هم گیج بودم برای همین اومدم خونهی وحید تا سر و وضعم رو درست کنم و صبح برگردم.
#پست_173
داریوش به آهستهی غرید: چرا به من زنگ نزدی؟!
باربد با صورتی سرخ شده سرش را پایین انداخت و دستم را بین کف دستانش فشرد.
_جرئت نکردم!
متوجه شدم به حمایتم نیاز دارد.
داریوش با اعصابی بههم ریخته جواب داد:
_یعنی چی که جرئت نکردی مگه من…
سریع میان حرفش پریدم.
_داریوش توروخدا آروم باش میبینی که حالش خوش نیست. لطفا سرزنش کردن رو بذار برای بعد بیا اول از اینجا ببریمش. باید یه توضیح هم برای وحید جور کنیم!
نگاه تیزش را همچنان روی باربد نگه داشته بود.
_پاشو وسایلت رو جمع کن بریم!
بعد نگاهش را به من دوخت.
_شما هم بیزحمت یهجوری وحید رو کف دست بهسر کن که پیگیر موضوع نشه.
زیر دیدهی به باربد چشم دوختم که سری برایم تکان داد.
بعد از نوازش کردن شانهاش از جا بلند شدم و از اتاق بیرون زدم.
وحید به محض دیدنم بهسرعت جلو دوید و به ساکتی اظهار کرد: چیشده فریا استاد شوکتی اینجا چیکار میکنه؟
لبم را تر کردم و کمی مکث کردم تا بهانهی خوبی به ذهنم برسید.
_راستش… استاد شوکتی یکی از آشناهای نزدیکمونه دایی من و باربد رو سپرد کف دستش که حسابی تو یونی هوامون رو داشته باشه برای همین وقتی دید من خیلی حالم بده بیان کرد تا اینجا میرسونتم.
سری تکان داد و با اخم اضافه کرد: بهشدت برآشفته بهنظر میرسید… بگو ببینم قضیهی باربد چیه؟ حالش خوبه؟ دیشامگاه هرچی ازش سؤال کردم چیزی نگفت.
گلویم را صاف کردم.
_وسط مهمونی با شهروزگار زدن به تیپ و تاپ هم کتک کاری مسیر انداختن.
نچی کرد و با آزردهی سر تکان داد.
_شهروزگار رفیقم بود اما هنوز هم میگم ازش آدم حسابی در نمیاد. نذار اون باربد احمق با این تخم سگ بگرده تهش میندازتش تو چاه.
تند گفتم: خیالت راحت حواسم بهش هست… ممنون وحید شرمنده تورو هم توی زحمت انداختیم.
لبخندی زد و چانهاش را بالا گراهی شد.
_مشکلی نیست فقط یه چیزی فریا…
سوالی نگاهش کردم.
_چی؟
نگاهی به در ورودی انداخت و با خنده ادامه داد: اگه استاد شوکتی آشناتونه پس چرا تا حالا دوترم هردوتون رو انداخته؟
چپچپی نگاهش کردم.
_چون ما از اون خانوادههاش نیستیم که از روابطمون سواستفاده کنیم. تو هم بار آخرت باشه این مسئله رو پیش میکشیا…شغال!
#پست_174
تک خندهای کرد و تمایل داشت جواب بدهد که در باز شد و داریوش و باربد شانه به شانهی هم از منزل بیرون زدند.
شرایط باربد چندان خوب بهنظر نمیرسید و دست داریوش نزدیک به کمرش جست و خیز میکرد.
بعد از تشکر از وحید هرسه از خانه بیرون زدیم و سوار ماشین شدیم.
جو انقدر سنگین بود که درحال خفه شدن بودم.
با لرزش گوشی در کف دستم نگاهی به صفحه انداختم.
با دیدن پیام لبم را گاز گحرکت کردم و آهی کشیدم.
(کجایی آنا خانوم؟ کلاست تموم نشد؟)
سریع تایپ کردم:
(نیم ساعت دیگه بیا دم دانشگاه دنبالم.)
با متوجه شدن صدای داریوش حواسم از گوشی پرت شد.
_یه آدرسی شماره تلفنی چیزی از این مرتیکه شهروزگار بهم بده!
باربد نگاه وحشتزدهای به صورتش انداخت.
_میخوای چیکار؟
داریوش سری برایش بالا انداخت.
_میخوام یه گوشمالی اساسی بهش بدم بفهمه بیصاحاب نیستی!
آهی کشیدم و سرم را به دوطرف تکان دادم.
هیچوقت فکر نمیکردم چنین وجهای از استاد شوکتی ببینم.
_نمیخواد داریوش الکی دردسر درست نکن شهروز آدم نرمالی نیست.
داریوش نچی کرد.
_آدرسش رو بده من کاریت نباشه!
بعد از درون آینه نگاه به من انداخت.
_کجا برسونمت فریا؟
لبم را تر کردم.
_بیزحمت منو دم همون دانشگاه پیاده کنید.
باربد برگشت و با اعصاب خوردی نگاهم کرد.
_دم دانشگاه چرا؟ میبریمت خونه دیگه.
نچی کردم.
_نامی بیان کرد میاد دنبالم.
اخمهایش را درهم کشید و سر تکان داد.
بعد از نیم ساعت داریوش ماشین را دم دانشگاه پارک کرد و بیان کرد: لطفا اگه مادر باربد بهت زنگ زد بگو حالش خوبه و شامگاه میاد خونه.
نگاهم متعجب میانشان چرخید.
داریوش بعد از چنقلبحظه مکث اضافه کرد: میبرمش خونهی خودم باهاش حرف دارم.
با مضطربی سر تکان دادم و آخرین نگاه را به چهرهی مضطرب باربد انداختم.
از ماشین پیاده شدم و رفتنشان را چشم دوختم.
هیچوقت به خیالم هم نمیرسید رابطهی این دونفر به اینجا برسد.
هرچند محبت جنسیت نمیشناسد و هر انسانی اگر شاهد آسیب مشاهده کردن به معشوقهاش باشد همینقدر به جنون میرسد!
#پست_175
روی صندلی ایستگاهی که جلوی دانشگاه بود جای گرفتم و سرم را بین دستانم گحرکت کردم.
مضطرب باربد بودم چراکه کف دستهای لرزان و رنگ پریدهاش را به نگاه دیده بودم و میخبر داشتم خیلی از اتفاقات را فاکتور گحرکت کرده تا داریوش را آرام کند.
لحظه شماری میکردم تا زودتر به خونه برسم و بتوانیم راحت با هم حرف بزنیم اما قاما که به نامی داده بودم کف دست و پایم را بسته بود.
تقریبا ده دقیقهای منتظر ماندم تا بالاخره سر و کلهی نامی پیدا شد.
جلوی ایستگاه که ترمز زد سریع روی صندلی جای گرفتم.
_خیلی معطل شدی؟
نگاهی به سر و وضع اتو کشیدهی او و لباسهای شلخته و گخوشحال خودم انداختم و سر تکان دادم.
_حدود ده دقیقه…
اخم کمرنگی روی صورتش نشست.
_میموندی توی کلاس تا بیام… خسته بهنظر میرسی!
کف دستی به صورتم کشیدم و چیزی نگفتم.
سرم را به صندلی تکیه دادم و چنقلبحظه پلکهایم را روی هم گذاشتم تا سردرد خفیفی که گریبان گیرم شده بود ملایم شود.
_اتفاقی افتاده فریا؟ چرا رنگت پریده؟
زیر چشمی نگاهش کردم.
_خوبم چیزی نیست فقط یهکمی سرم درد میکنه.
نچی کرد.
_معدت خالیه؟
اوهومی اضافه کردم و به نیمرخش خیره شدم.
چشمهای روشن و دلواپسش را به صورتم دوخت.
_پس بذار اول واسهت غذا بخرم بعد قرص بخور!
در خاموشی به چهرهی دلپذیرش خیره شدم.
لبهای مردانهاش به هم فشرده شده بود و ابروهای بلندش درهم پیچیده بود.
ته ریش روی صورتش حسابی پخته نشانش میداد و مقلب موهایش معماما و کوتاه بود.
این مرد چطور توانسته بود انقدر راحت خودش را زیر پوستم جا کند و قلبم را کف دستکاری کند؟
_به چی اونجوری زل زدی؟ میخوای همین روزگار اولی جفتمون رو به کشتن بدی؟
مثل دفعات قبل خجالت نکشیدم و با خستگی به نگاه خیرهام ادامه دادم.
_کسی بهت زل بزنه نمیتونی رانندگی کنی؟
_تو که بهم زل میزنی نفسم سخت میکشم چه برسه به رانندگی!
بالاخره لبخندی روی لبهایم قرار گرفت.
خندهام را که مشاهده کرد دستش را جلو کشید و موهای بازم را به شدت بههم ریخت.
_آها بخند ببینم دخترهی زشت!
از وقتی سوار ماشین شدی با اخمهات حالم رو گحرکت کردی!
لب برچیدم و چپیچپی نگاهش کردم.
_نکن موهام را خراب کردی!
خندید و کمی موهایم را به چنگ کشید.
_مال خودمی خب؟ مال خودم!
بهسختی خودم را از زیر دستهای پرقدرتش کنار کشیدم و غر زدم: این چه علاقهایه تو به این موهای شلخته و درهم من داری!
#پست_176
بالاخره کف دستش را عقب کشید و با برقی که در چشمانش میدرخشید جواب داد:
_شاعر میگه دور من و موهای تو نیزار کشیدن نای من و موهای تو بر دار کشیدن!
میدونی چند سال تو حسرت فرو کردن انگشتهام تو این لوله کفتر بودم؟
جیغی کشیدم و با مشت به بازویش کوبیدم.
_ ببین مردم چهجوری ناز عشقشون رو میکشن اون وقت چی گیر من اومده!
کف دستم را بین دستانش گحرکت کرد و با لطافت چهار بار با انگشت اشاره روی پشت دستم ضرب گحرکت کرد.
_دوست داری چهجوری صدات کنم؟
بهت بگم معشوقی، محبوبی، چشمهی حیاتی؟
سرم را پایین انداخته و با خجالت غر زدم:
_نه همون صدام کن لونه کفتر!
تک خندهای کرد و در خاموشی به نوازش کف دستهایم ادامه داد.
بالاخره بعد از نیم ساعت جلوی رستورانی پارک کرد.
_بریم داخل؟
سرم را به صنقلبی تکیه دادم و با خستگی نالیدم: نمیشه بریم خونه بخوریم؟
چشمهایش برق زد.
_اگه تو بخوای!
چانهای را کمی بالا گحرکت کرد.
_خب چی میخوری مالِ خودم؟
چشمهایم را برایش گرد کردم.
_وای نامی توروخدا اینجوری صدام نکن.
نگاههایش را کمی ریز کرد.
_چی؟ الان خجالت کشیدی؟
چپچپی نگاهش کردم.
_فکر نمیکردم حتی تلفظ این واژه رو هم بلد باشی معلومه که خجالت میکشم مرتیکه!
صورتش از خنده سرخ شد و لپهایم را محکم بین دو انگشت اشاره و وسطش فشار داد.
_بچه پررو ناظهار کردی چی میخوری؟
رو برگرداندم.
_کباب میخورم!
سری تکان داد و بهسرعت از ماشین پیاده شد.
با راهی شدنش جرئت کردم گوشی را از جیبم بیرون بکشم و برای باربد پیامی بفرستم.
(حالت خوبه باربد؟)
کمی بعد جوابم را داد.
(خوبم. شامگاه زود بیا خونه بهت نیاز دارم فری.)
با آزردهی صفحهی گوشی را لمس کردم.
پسرک معصومم، چرا باید بهخاطر گرایشش همواره مورد آزار و اذیت و سواستفاده قرار میگحرکت کرد؟
(باشه زود میام. مواظب خودت باش.)
گوشی را در کیفم انداختم و آهی کشیدم.
من همیشه حتی بیشتر از خودم نگران باربد و روابطش بودم و نمیخبر داشتم قرار است بعد از این چه اتفاقی برایشان بیفتد.
مجدداً حالم گرفته شد و پلکهایم را بههم فشردم.
بالاخره بعد از چند دقیقه نامی با غذاهای در کف دستش روی صنقلبی جای گرفت و ماشین را به راه انداخت.
#پست_177
نگاهی به نیمرخ آرامش انداختم و آوایش زدم.
_نامی؟
به سمتم چرخید و پلک زد.
_جانِ نامی؟
با آستین لباسش بازی کردم.
_اگه کسی اذیتم کنه چیکار میکنی؟
صورتش جدی شد و جواب داد:
_مطمئن میشم زنده از زیر کف دست و پات بیرون بیاد.
لبهایم از هم باز ماند و شاکی آوایش زدم.
_نامی!
نگاهش ملایم شد.
_چیه خب نمیخوام هرهفته پشت میلههای زندون واسه کسب ملاقات شرعی بدو بدو کنم!
ایندفعه هم از حرص و هم از شرم دهانم بسته شد.
این مرد واقعا بیحیا بود!
بعد از چند لحظه خاموشی بهحرف رسید.
اینبار لحنش جدیتر از قبل بود.
_کسی اذیتت کرده آنا کوچولو؟
زیرنگاهی نگاهش کردم.
_کسی هم اذیتم کنه خودم از پسش بر میام. نیاز نیست نگران باشی نامی خان.
تبسمی زد.
_اگه مشکلی داشتی روی من حساب کن باشه؟ همیشگی واسهت آمادهام!
سری تکان دادم و سؤال کردم: راستی نامی الان دیگه سرکار نمیری؟ قراره از این به بعد چیکار کنی؟
نگاهی به بیرون انداخت.
_چرا؟ میترسی جیب شوهرت خالی شه؟
اگه بیکار شم زنم نمیشی؟
شانهای بالا انداختم.
کمکم داشتم به حرفهایش عادت میکردم.
_نه نمایشگاه میزنم باهاش خرج دوتامون رو در میارم!
صورتش درخشید و دیدههایش را ریز کرد.
_گذاشتی شیرین زبونیهات رو جایی که قراره با هم تنها شیم خالی کنی؟
اخمی به صورتش کردم.
_کف دست بهم بزنی به مولینم میگم!
تعداد خندههای امروزش از دستم در حرکت کرده بود.
در باورم نمیگنجید کسی برای داشتن من اینچنین ذوق کند.
دلم مدام مانند ترن متحرکی بالا و پایین میشد و فرو میریخت!
من به علاقهای که این مرد به من داشت علاقه داشتم!
_چی میخوای به مولینت بگی آنا کوچولو؟
پشت چشمی نازک کردم و به بیرون چشم دوختم.
تا مدتی که برسیم انقدر اذیتم کرد که قلبم میمیل داشت از کف دستش بهجایی فرار کنم.
باز هم تکرار میکنم این مرد واقعا بیحیا بود!
در را با کلید باز کرد و هردو وارد شدیم.
همین که در را بست غذاها را روی زمین رها کرد ناگهان محکم مرا در آغوشش کشید.
#پست_178
برای لحظهای دلم فروریخت و صوتی استخوانهایم قد بلند شد.
آغوش عضلانی و گرمش بهحدی حس خوب و آشنایی داشت که ناخودآگاه سرم را روی سینهاش فشردم و لباسش را به چنگ کشیدم تا بیشتر حسش کنم!
صورتش را میان موهایم فرو برد و نفس عمیقی کشید.
_آخیش… بوی زندگی میده!
میدونی، آدمها با رویاهاشون حیات میکنن من با تو…
از ابراز دلدادگی صریحش شرمگین بودم و در عجب بودم که چهطور این همه وقت این حجم از خیال خوش را در دلش پنهان داشته و مدام به رخم نمیکشید!
وقتی به هفتههای گذشته فکر میکردم به این پی میبردم که چه صادقانه و آرام محبت میکرد حتی اگر در ذهنم هیولا بود.
شاید او همان مرد مقدّر شدهای بود که سوار بر اسب سپید آرزوها بهدنبالم آمده بود!
_آنا؟ از وقتی که بهجهان اومدی من به تو زنجیر شدم. درکی از آزادی ندارم و اگه آزادی اینه که باید از بند تو رها بشم نمیخوامش!
چیزی که تا ابد منو سرپا نگه میداره پایبندِ تو بودنه!
آب دهانم را بهسختی قورت دادم و آهسته بیان کردم: کی بهت گفته که میتونی از بند من رها بشی؟
با لرزی در دلم لبخند زدم و ادامه دادم: یادت حرکت کرده؟ تو میون موهای فرفری من اسیر شدی و سر خوردن و افتادنت تقریبا غیرممکنه!
لبخند زد و با نگاههایی که در آن ستارهای نگاهک زن فخر میفروخت نگاهم کرد.
_میتونم ببوسمت؟
ابروهایم بالا پرید.
_دفعه اولی که بوسیدی خبری از اجازه نبود.
نیشخندی زد.
_اون موقع آتیش بهاختیار بودم…
چانهاش را بالا گرفت.
_میدونی، برای ثابت کردن خودم!
سرم را کج کردم و طلبکارانه نگاهش کردم.
_چرا سعی نمیکنی دوباره خودت رو ثابت کنی؟
مثل خودش چانهام را بالا گرفتم.
_من آدم شکاکی هستم. نیاز دارم هرروزگار بهم ثابت کنی که دوسم…
قبل از تمام شدن حرفم لبهای داغ و حریصش محکم لبهایم را درهم فشرد.
این مرد میان بالا و پایین شدن بوسههایش با ملایمت آشنایی نداشت…
انگار که میان بوسه رویاهایش را میبافت، یکبار از زیر و یکبار از رو…!
بوسهاش شدت گراهی شد و کف دستهایش موهایم را مانند کلافی بههم پیچید!
هومی کشیدم و شاکی سعی کردم خودم را از او جدا کنم که اجازه نداد و تا وقتی نفسهایم یکی در میان شود بوسهاش را ادامه داد!
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن