#پارت_44
•┄┄┄┄┄┅•🦋•┅┄┄┄┄┄•
نفس سنگینی کشید و با صورتی سرخ شده نگاهم کرد.
بیهوا کف دستش را جلو آورد و صورتم را کف کف دستان بزرگش فشرد.
خیره در نگاهانم بسیار جدی لب زد: هرچی که اون نریمان احمق بیان کرده رو فراموش میکنی آنا فهمیدی؟
تکانی به صورتم داد جوری که انگار داشت حرفهای نریمان را از سرم میتکاند.
_حالا خوب گوش کن ببین من چی بهت میگم!
بیحرف به چشمهای بیتابش خیره شدم.
_آنا تو بیشتر از هرکسی میدونی از بچهگی چهقدر بهت وابسته بودم. هرروزگار صبح از ذوق دیدن تو و مراقبت ازت از جا بلند میشدم و شبی نبود که بدون مشاهده کردنت سر رو بالشت بذارم.
از یادآوری خاطرات گذشته چیزی در دلم آوا کرد.
مثل کودکیهایمان پیشانیاش را به پیشانیام تکیه داد و ادامه داد: تنها دلیلی که باعث شد ازت دور بشم این بود که احترام مادرت و بقیه بزرگترها رو نگه دارم.
تو نوجوون بودی و من واسه خودم مردی شده بودم. نمیتونستیم مثل قبل کنار هم باشیم. نمیتونستم بغلت کنم و همهجا با خودم ببرمت. هرروزگار مولین بهم تذکر میداد و زن دایی از نزدیکی ما به هم غمگین بود!
با دیدهانی منتظر و پرغم نگاهش کردم.
_نباید میحرکت کردی حداقل باید قلبیلش رو بهم میگفتی!
حرصی نالید: چی بهت میاظهار کردم مانلی؟ تو فقط یه بچه بودی بهت میاظهار کردم بهخاطر اتفاقاتی که ممکنه بینمون بیفته اجازه نمیدن بههم نزدیک بشیم؟ دیگه حق ندارم پا توی خونه باغ بذارم و کف دستت رو بگیرم و بهت نزدیک بشم؟
کمی مکث کرد و نفس سنگینی کشید.
_واسه خودمم اینجوری بهتر بود انا تو از یه سری چیزها اطلاع نداری. فعلا هم صلاح نیست که بدونی فقط اینو بدون من هیچوقت بهخاطر هیچکس تورو ول نکردم و نرفتم!
سیبک گلویش تکان خورد و کمی سرش را عقب کشید.
_باور کن این جدایی برای خودمم سخت بود. این که دیگه نبینمت مراقبت نباشم و هرروزگار به این فکر کنم بقیه اذیتت میکنن. به این فکر کنم مانلی کوچولوی من تنها مونده!
این که جواب پیامهات رو ندم که زودتر منو فراموش کنی و حیاتت روال عادی بگیره همهی اینها واسهم مثل جون کندن بود مانلی…
کم کم اشکی در چشمانم جوانه زد و لبهایم لرزید.
_الان از بزرگترات اجازه گحرکت کردی که برگشتی؟
انگشت اشارهاش را زیر دیدهم کشید و آرام اضافه کرد: الان دیگه به اجازهی کسی نیاز ندارم. اختیار این رابطه دست خودمه!
اون موقعها حرفاشون حق بود نیاز به کمی دوری داشتیم. نیاز داشتم خودم رو بسازم. نیاز داشتی بزرگ بشی ولی الان دیگه نه!
دیگه همه چیز تموم شد هیچکس حق نداره واسهمون تصمیم بگیره!
سرم را برایش بالا انداختم و تلاش کردم جلوی اشکهایم را بگیرم.
_اما تو اینو بدون این رفاقت تا وقتی پابرجاست که سعی نکنی منو تغییر بدی!
هنوز بهخاطر حرفایی که ازت متوجه شدم غمگینم!
حس کردم گوشهی لبهایش خط افتاد و چشمانش خندید.
_این رفاقت تا ابد پابرجاست مانلی کوچولو… راجعبه اون حرفا…
پوفی کشید.
_فکر نکنم هیچوقت بتونیم سر این قضیه با هم کنار بیایم اما قبول کن بهشدت سرکشی نمیتونم از پست بر بیام. بعد از این همه سال انتظار نداشتم باهام اینطوری رفتار کنی!
شانهای بالا انداختم و بیخیال اضافه کردم: این حرکت کردارهایی که میگی نصفش از روی لجبازی بود… بهخاطر گذشته ازت کینه داشتم!
لبخند زد و خودش را عقب کشید.
_خوبه که حداقل باهام صادقی!
کمی بعد با نگرانی اضافه کرد: الان دیگه ازم کینه نداری؟
پر از احساسات ناشناخته به بیرون خیره ماندم.
_اگه حرفات حقیقت داشته باشه نه.
ماشین به راه انداخت و زیر لب غرید: خدا اون نریمان رو لعنت کنه کف دستم بهش برسه پوست از سرش میکنم.
•GOIN•࿐l🦋⃤
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن