#پارت_42
•┄┄┄┄┄┅•🦋•┅┄┄┄┄┄•
نفسهای عمیقش روی موهایم میقرار گرفت و سنگینی نگاهش داشت معذبم میکرد!
لبم را تر کردم و به آهستهی بیان کردم: اگه کارت تموم شده برو بیرون لباسم رو عوض کنم.
سیبک گلویش تکانی خورد و قدمی به عقب برداشت.
نگاهش را دزدید و جواب داد: خودت پسندیدی؟
سرم را تکان دادم.
_خوبه خوشم اومد… هرچند از قبلی دلنشینتر نیست!
کف دستی به ریشهایش کشید و مجدداً نگاهش روی تنم کشیده شد.
_زیپ لباست رو باز کنم بعد میرم.
موهایم را از روی شانههایم کنار زدم و منتظر نگاهش کردم.
خیال میکردم از روی قصد کارش را آهسته انجام میدهد!
زیپ لباسم را پایین کشید و کف دستانش را عقب نگه داشت.
_لباسا رو بده میرم بیرون حساب کنم تا بیای.
هومی کشیدم و منتظر ماندم تا از اتاقک پرو بیرون برود.
به محض راهی شدنش نفس راحتی کشیدم و به در تکیه دادم.
از وقتی با آن هیکل بزرگ وارد اتاقک شده بود و نگاهش را برنمیداشت احساس خفهگی میکردم و انگار تازه یادم افتاده بود نفس بکشم!
بهسرعت لباسم را در آوردم و بیرون در گذاشتم.
لباسهای خودم را پوشیدم و از اتاقک بیرون زدم.
همانطور که به بقیهی لباسها نگاه میکردم با قدمهای آهسته به سمت پلهها به مسیر افتادم.
آوای پچپچهای کلافهشان به گوشم رسید و کمی کنجکاوم کرد.
جلوتر راهی شدم و کمی سرم را پایین بردم.
اولین آوایی که به گوشم رسید لحن سرزنشگر احسان بود.
_صدبار بهت میگم مثل آدم راهی شدار کن نامی این که مثل اطرافیانت نیست با گنده دماغ بازیات بسازه. مگه این لباس چش بود که پاچهی این طفل معصوم رو بهخاطرش گراهی شدی؟
نیشخند نامی را از همینجا هم حس کردم.
_طفل معصوم؟ تو اصلا میدونی توی همین دو روزگار این بچه چهجوری منو نقره داغ کرده؟
یهکم شل بگیرم سوارم میشه دیگه نمیتونم حریفش بشم. اصلا نمیشه با این رفتارهاش کنار اومد. خودم میدونم باید چهطور باهاش حرف بزنم!
احسان نچی کرد.
_این همهسال بدبختی کشیدی که تهش با این اخلاق گندت فراریش بدی؟ عقل نداری بخدا…
صوتی نامی که به پلهها نزدیک میشد در گوشم پیچید.
_اونش به خودم ربط داره من اینو درستش میکنم! تو هم توی مسائل خصوصی من دخالت نکن!
بهسرعت به سوی پلهها پا شتابزده کردم تا وانمود کنم تازه از اتاق پرو بیرون آمدهام.
حرفهایشان کمی مبهم بود و کلی سوال در سرم میچرخید.
حس میکردم توهین بزرگی به شخصیتم شده و این ناراحتم کرده بود.
تنها چیزی که فهمیدم این بود که نامی در تلاش است مرا اهلی کند و در این کار کاملا به خودش مغرور است!
بهقول مامان زهره من اگر آدم بشو بودم موهای دایی خسرو از کف دستم سفید نمیشد!
شاید هم نقشهی خود مامان بود.افسارم را بهکف دست این مرد سپرده بود تا ملایمم کند.
از این که طی این سالها هنوز مرا نشناخته بود کمی ناامید شدم.
_چیز دیگهای نگاهت رو نگرفته مانلی؟
نگاهی به صورت ملایمش کردم و تبسم زدم.
_نه. میشه زودتر بریم خونه؟
آرامش از صورتش محو شد.
_چرا انقدر زود؟ هنوز کیف و کفشت رو نخریدیم…
کمی مکث کرد.
_بهفکر یه گردنبند هم بودم که به لباست بیاد ولی اظهار کردم سلیقهی خودت باشه بهتره.
خیره نگاهش کردم که ادامه داد: هنوز حتی غذا نخوردیم… جبران ناهار دیروز که اوضاع بینمون خراب شد. هوم؟
با خودم و حرفهایی که از او شنیده بودم درگیر بودم.
این مرد دقیقا چه پدر کشتگی با من داشت؟
آهی کشیدم و سر تکان دادم.
_باشه بریم… فقط زودتر برگردیم خونه من باید پروژهم رو انجام بدم.
خیالش که راحت شد سری تکان داد و پاکت لباسها را در کف دست گحرکت کرد.
_اظهار کردم که مضطرب نباش بهت کمک میکنم.
نیشخندی به قیافه خرسندش زدم و سر تکان دادم.
_با کمال میل کمکت رو قبول میکنم!
کف دستش را نزدیک کمرم گذاشت و رو به احسان سر تکان داد.
_ممنون داداش خیلی زحمت کشیدی بعدا بهت سر میزنم.
احسان تبسمی زد.
_وظیفه بود. باشه منتظرم…
رو به من ادامه داد: بداخلاقیای این رفیق ما رو جدی نگیر کف دست و پاش رو گم کرده
نمیفهمه چیکار میکنه. بهتون خوش بگذره.
جواب تبسمش را دادم.
_اگه رفیقتون اجازه بده حتما خوش میگذره… ممنون آقا احسان از آشناییتون مسرور شدم.
قبل از این که احسان تعارف تیکه پاره کردنهایش را ادامه دهد نامی مچ دستم را گرفت و مرا بهدنبال خودش کشید.
_فعلا احسان.
نگاه پر تاسف احسان باعث شد تبسمی روی لبم بنشیند.
بهنظر میآمد بهشدت بههم نزدیک بودند و حسابی از کف دست کارهای نامی شاکی بود!
سوار ماشین که شدیم سریع به سمتم برگشت.
_خب بریم ناهار؟ صبحونه درست و حسابی هم که نخوردی حتما گشنهت شده!
زیاد گرسنه نبودم با این حال برای این که زودتر به خانه برگردیم شانهای بالا انداختم.
_بریم!
برای جلوگیری از هرگونه درگیری لفظی ترجیح میدادم تا جایی که ممکن است با حرفهایش مخالفت نکنم.
راهی شدارهایش برایم زیادی عجیب و مشکوک بود!
تا وقتی که به رستوران برسیم حرفی بینمان رد و بقلب نشد.
به محض این که روی صنقلبی نشستیم بالاخره با لحن کلافهای به حرف رسید.
_چیزی شده آنا؟ از وقتی از پاساژ اومدیم تو خودتی!
شانهای بالا انداختم.
_چیزی نیست یهکمی فکرم مشغول پروژهست. راستی فردا چه ساعتی میای دنبالم؟
با انگشتهایش روی میز ضرب گراهی شد.
_فکرت مشغول پروژه نیست من تورو میشناسم بگو ببینم چیزی ناراحتت کرده؟
نمیمیل داشتم حرفی بزنم و مثل دیروزگار همهچیز خراب شود.
_میشه بعدا حرف بزنیم؟ بیا این چند ساعت رو بدون بحث و کلکل بگذرونیم لطفا…!
چهرهاش درهم رفت و حرفی نزد.
در تمام طول خوردن غذا انگار که با خودش درگیر بود.
بیحرف غذایش را خورد و منتظر ماند تا تمام شوم.
به محض خوردن غذا عقب کشیدم.
_ممنون بابت غذا…
سرتکان داد و از جایش بلند شد.
_همینجا بشین الان میام.
•GOIN•࿐l🦋⃤
دوستان یه توضیحی راجب آنا بدم
آنا مخفف آنائل به معنای فرشته است
که نامی به مانلی میگه 😍❤️
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن