انگار اینبار واقعا برایش مرده بودم.
اشک راهش را از گوشهی نگاهانم باز کرده و بهساکتی سرازیر شد.
تیر کشیدن معدهام یادآور این بود که چرا روی تخت بیمارستان دراز کشیدهام.
همهچیز زیر سر آن حملهی عصبی و قرصهای لعنتی بود.
حتی نمیاطلاع داشتم چندتا از آن قرصها را در دهانم فرو کردم تا فقط کمی آرام بگیرم.
لحظههای آخر تنها چیزی که حس میکردم تاریکی و سبکی بود.
انگار که هیچوقت هیچکدام از این اتفاقها نیفتاده بود.
من عاشق مردی به نام نامی نبودم و پسری به اسم فرهاد نداشتم و مردی که عاشقش
بودم پسرم را از من جدا نکرده بود!
_بالاخره بههوش اومدی خانومی؟
با متوجه شدن صدایی لطیف و زنانه سرم را بالا گحرکت کردم و به پرستار نگاه دوختم.
_کسی اون بیرون نیست؟
آوایم بهسختی خارج شد انگار کل گلویم زخم شده بود.۹۱۲
_چرا سه تا آقا پشت در ایستادن و اتفاقا چندبار نزدیک بود نگهبان از اینجا بیرونشون
کنه!
توانایی در ذهنش گذراندن به این که چرا سهنفر بودند نداشتم.
تنها درتمایل داشت کردم.
_میشه به یکی بگید بیاد داخل؟
پرستار سری تکان داد و از اتاق بیرون زد.
پلکهای سوزانم را بههم فشردم و صبر کردم.
تنها میخواستم از فرهاد خبر بگیرم.
در این لحظه کسی را بهجز پسرم نمیمیل داشتم.
_فریا؟
با شنیدن صوتی آرام نامی یکباره پلکهایم از هم فاصله گراهی شد.
با دیدن نگاههای سرخش جا خورده نگاهش کردم.
انتظار نداشتم او را اینجا ببینم.
برایم مهم نبود اینجا چه میکند تنها چیزی که میخواستم خبری از فرهاد بود!
کمی جلوتر وارد شد و بالای سرم توقف کرد.
قبل از این که حرفی بزند لبهایم بهسختی از هم فاصله گرفت.
_بچهم رو کجا بردی؟
صورتش درهم راهی شد و سکوت کرد.۹۱۳
خاموشیش باعث ترسم شد.
یکباره مچ کف دستش را محکم در کف دستم گراهی شدم و با گلویی که طعم خون میداد صوتیم را
بالا بردم.
_نامی توروخدا بگو بچهم رو کجا بردی؟
خواهش میکنم فرهاد رو از من نگیر بذار ببینمش قول میدم…
قبل از تمام شدن حرفم بهیکباره سرم به سینهی تختش اصابت کرد.
جوری در آغوشم گراهی شد که نفسم بند رسید.
_هیشش آروم باش فریا… فرهاد پیش مولین ایناست گفتم مواظبش باشن تا من بیام
بیمارستان.
سرم را در سینهاش فرو بردم و نفس سنگینی کشیدم.
بوی آشنای تنش باعث شد اشکهایم روی گونهام روان شود.
_میذاری ببینمش؟!
متوجه شدم لبهایش را بهسرم چسباند.
_آره میذارم…
بهآرامی هق زدم.
_تو… چرا بچه رو تنها گذاشتی اومدی اینجا؟
سرش را کمی عقب کشید و خیره به دیدهانم لب زد:
_تورو میذاشتم کجا میراهی شدم فریا؟۹۱۴
ته گلویم سوخت.
_یهبار منو گذاشتی و رفتی بار دوم که راحتتره نیست؟
سیبک گلویش تکانی خورد اما حرفی نزد.
در خاموشی خم شد و با غم و بغض عمیقی پیشانیام را بوسید…
شقیقهام را… گونهی چپم را… چانهام را… گلوی پر بغضم را و مجدداً عقب کشید.
اما اینبار نگاهانش اشکی بود جوری که دلم منفجر شد.
_مگه من غیر از تو خونهی دیگهای دارم لامروت؟ هرجا برم مقصدم تویی… بدون تو
کجا برم دختر؟
اشکها تند شتابزده روی صورتم میچکید و حرفهایی که به زبان میاورد در باورم
نمیگنجید.
شاید هنوز در کما بودم و داشتم رویا میدیدم!
اینبار که خم شد مقصد چشمهایم بود.
پلکهای خیسم را بوسه زد اما لبهایش را از صورتم جدا نکرد.
انگار که بوسه بر صورتم روییده بود و او میخواست همهشان را بچیند!
_این تو نیستی که همواره منو پشت سرت میذاری و میری؟
چهجوری ظلمی که در حقم کردی رو ببخشم. ها؟
چهجوری دردی که یک سال هر لحظه روونهی دلم کردی رو نامشاهده کرده بگیرم فریا؟
بهآرامی هق زدم:۹۱۵
_من… من بهت خیانت نکردم نامی بخدا راست میگم!
با صورتی پر از غم نگاهم کرد.
_میدونم…
شوکه شده لبهایم از هم باز ماند.
_می… میدونی؟
سرش را تکان داد و نوک بینی سرخم را بوسید.
_باربد همهچیز رو بهم گفت!
نگاه ناباورم بین دیدههایش چرخید.
باربد همهچیز را گفته بود؟
کف دستم را جلوتر بردم و روی گونهاش گذاشتم.
_باربد بیرونه؟
اخمهایش را درهم کشید.
_راجعبه اون حرف نزن!
گونهاش را نوازش کردم.
_تو واقعی هستی؟
کمی سرش را کج کرد و کف کف دستم را بوسید.
_این گرما واسهت آشنا نیست؟۹۱۶
پلکهایم را بههم فشردم و نفس عمیقی گرفتم.
میگویند خدا در آخرین لحظات زیستن انسان؛ هر رویایی در سر دارد نصیبش میکند
و نمیخبر داشتم این آخرین رویای من است یا آخرین لحظات حیاتام!
_تو و فرهاد مال منید فریا کی باورش میشه؟
پلکهایم از هم فاصله گرفت.
_من یک ساله دارم توی این باور زیستن میکنم چیز عجیبی نیست… همیشه مال تو
بودیم!
چشمهای سرخش روی صورتم سرگردان ماند.
_تو زبان عربی به آرزوهای ناممکن که امکان رسیدن بهشون وجود نداره میگن اُمانی!
تو و فرهاد اُمانی زیستن من بودین، قرار نبود هیچوقت محقق بشید اما من بهتون
رسیدم. میبینی فریا؟ تو همهی تلاشت رو کردی تا ناامیدم کنی اما خدا قلبش واسه
همون ذره نور امیدی که توی دلم مونده بود سوخت که شماها رو دو دستی تقدیمم
کرد!
اشکهایم مجدداً از سر گراهی شد.
_من نمیخواستم ناامیدت کنم نامی.
مجبور بودم. اگه این کار رو نمیکردم بعد از اون هیچوقت نمیتونستم سر راحت روی
بالشت بذارم. هیچوقت نمیتونستم از ته قلب بخندم و خوب حیات کنم چراکه عذاب
وجدان مثل خوره وجودم رو میخورد!
با انگشت شست روی پلکهایش را نوازش کردم.۹۱۷
_تو میتونستی یه مدت کوتاه بدون من دووم بیاری اما اون نمیتونست نامی منو
ببخش بهخاطر خودخواهیم… من برای این که این بار رو از روی شونهی خودم بردارم و
مجبور نباشم تا آخر عمر عذاب بکشم تورو از خودم روندم و هیچ عذری واسهش
ندارم…
با لبهایی لرزان ادامه دادم:
_اما قسم میخورم اگه اون موقع میدونستم که حاملهم هیچوقت این کار رو
نمیکردم. من چند ماه بعدش فهمیدم و تو بدون هیچ نام و نشونی غیبت زده بود!
نفس سنگینی کشید و سر تکان داد.
_بعدا راجعبه این حرف میزنیم فعلا بذار…
با متوجه شدن آوایی که میان سالن پیچیده بود حرفش قطع شد.
کمی دقت کردم و با تشخیص صوتی مولین زهره شوکه شده به نامی خیره شدم.
_این صدای مامان زهرهست نامی کی به اون خبر داده؟
از روی تخت کشیده شد.
_صبر کن برم ببینم چهخبره!
قبل از این که قدمی بهسوی در بردارد در باز شد و مولین با صورتی گریان وارد اتاق
شد.
_فریا دخترم چیشده؟ چه بلایی سرت اومده مادر؟
تند خودش را به من رساند و با گریه در آغوشم کشید.۹۱۸
_عمهت زنگ زد بیان کرد حالت بد شده آوردنت بیمارستان… چت شده مادر؟ چرا من باید
آخر از همه بفهمم چه بلایی سر جگر گوشهم اومده؟!
لبم را محکم گاز گحرکت کردم و ملتمسانه به نامی خیره شدم.
_قرص اشتباهی خوردم مولین چیزی نیست!
نامی قدمی به جلو برداشت و صدایش را صاف کرد.
_دکترا اظهار کردن خطری تهمشاهده کردش نمیکنه دلواپس نباشید زندایی!
مولین برگشت و نگاه متعجبی به نامی انداخت.
_اینجا چیکار میکنی نامی جان؟
پس باربد کجاست؟
نامی با اخمهایی درهم نگاهش کرد.
مامان هنوز از طلاق من و باربد و هیچکدام از اتفاقهایی که در این مدت افتاده بود
اطلاعی نداشت و اگر حقیقت رو میفهمید وای به حالم بود.
_دم در بود نمیدونم کجا رفته!
مولین نگاه مشکوکش را به من دوخت.
_فرهاد رو کجا گذاشتین؟
لبم را تر کردم.
_پیش عمه ایناست!
دیدههایش گرد شد و بعد کمکم صورتش درهم رفت.۹۱۹
_اونجا چیکار میکنه؟ مگه من مرده بودم؟
چرا اول از همه به من خبر ندادین فریا؟
نامی تند میان حرفش پرید.
_زندایی فریا حالش خوب نیست نیاز به استراحت داره. لطفا سوالهاتون رو نگه دارین
برای بعد.
لحنش سرد بود و دلیلش را خوب میاطلاع داشتم.
او حتی از مولین زهره هم کینه به قلب گرفته بود و حق هم داشت!
بالاخره همهمان در این فریب شریک بودیم.
مولین با مضطربی سری تکان داد.
_چیزی نمیخوای واسهت بیارم مادر؟
اینجا راحتی؟ میخوای اتاقت رو عوض کنیم؟
راستی دکتر اضافه کرد تا کی باید بستری باشی؟
با گیجی نگاهش کردم.
_نمیدونم مولین با دکتر حرف نزدم.
نامی همانطور که نگاهش به من بود قدمی به عقب برداشت.
_من میرم میپرسم. همینجا باش تا برگردم.
نگاهی عاقل اندر سفیه اول به او و بعد به وضعیت خودم انداختم.
دقیقا قرار بود با این اوضاع به کجا فرار کنم؟!۹۲۰
اهمیتی نداد و با قدمهایی کشیده از اتاق خارج شد.
بهمحض رفتنش مولین با اخمهایی درهم روی صندلی قرار گرفت.
_بهجای شوهرت چرا این پسره بالای سرته فریا؟ میدونی اگه کسی بفهمه چهقدر
واسهمون بد میشه؟
حرصی ادامه داد:
_عمهت اینا میدونن نامی اینجاست؟
اصلا چرا فرهاد رو بردین اونجا؟
به اندازه کافی توی این یکسال اخم و تخم و پشت نگاه نازک کردنشون رو تحمل
کردیم!
آهی کشیدم.
_مامان میشه بس کنی؟ درد دارم!
حالت صورتش تند تغییر کرد و با مضطربی بهسمتم خم شد.
_کجات درد میگیره دختر؟ چرا زودتر نگفتی؟ برم پرستار رو خبر کنم؟
لبم را گاز گرفتم و به معنای تایید سر تکان دادم.
فقط میمیل داشتم از زیر سوال و جوابهایش فرار کنم.
کاش باربد زودتر میوارد شد.
جرئت نداشتم راجعبه او از نامی سوال بپرسم.
مثل بمبی آمادهی انفجار بود.۹۲۱
میخبر داشتم در این لحظه احساساتی راهی شدار میکند و همهی محبتهایش از روی بیقراری
است.
من از آن روی کینهتوز و بیرحمش میهراسیدم!
حتی نمیدانستم بعد از متوجه شدن حقیقت با داریوش و باربد چه برخوردی داشته است.
حیرت و گیجی در چهرهاش مشهود بود و انگار هنوز این وقایع را نپذیحرکت کرده بود.
حق هم داشت!
کاش میتوانستم تا جان دارم ببوسمش و همهی غمهایش را بهآغوش بکشم.
غمهایی که مصببش من بودم و او در خاموشیی پر وهم تحملشان میکرد.
من تا آخر عمر مدیون زخم چرکینِ روی دل این مرد بودم!
پرستار بعد از آمدن چند سوال جویا شد و بعد آهستهبخشی در سرمم تزریق کرد.
انقدر نگاهم به در ماند که کمکم چشمهایم گرم شد و بار دیگر به خوابی عمیق فرو
رفتم.
اینبار که چشمهایم باز شد برعکس قبل اتاق شلوغ بود.
با صورتی درهم نگاهی به جمعیت میان اتاق انداختم.
مامان و زندایی و باربد یک طرف اتاق ایستاده بودند و عمه و نامی و نریمان طرف دیگر
اتاق انگار که برای برانگیختن جنگ اینجا بودند.
_فریا جون بیدار شدی دخترم؟
نگاهی به زندایی و محبت پراغراقش انداختم و سر تکان دادم.۹۲۲
عمه قدمی به جلو برداشت و با همان حالت خونسردی همیشگی نگاهم کرد.
_نامی گفت آوردنت بیمارستان بهشدت دلواپس شدم عمه جان به بچهها حتما منو بیارن
یهسر بهت بزنم.
چندلحظه گیج نگاهش کردم.
نمیاطلاع داشتم تا چه حد از وقایع پیش رسیده اطلاع داشت.
بهسختی تبسم زدم.
_ممنون عمه جان لطف کردین!
لبم را تر کردم.
_شماها که همهتون اینجایید… پس فرهاد پیش کیه؟
باربد قدمی بهسمتم برداشت.
_نگران نباش تو ماشین پیش فرشتهست!
با التماس نگاهش کردم.
_نمیشه بیاریدش تو ببینمش؟
نامی با لحنی جدی تذکر داد:
_نه اجازه نمیدن. بیمارستان محیطش آلودهست واسه بچه ضرر داره.
باربد با گوش دادن لحنش قدم جلو رسیده را عقب برداشت و با ناراحتی نگاهم کرد.
_حالت خوبه فریا؟ درد نداری؟۹۲۳
زیر نگاه بقیه معذب شده ملافه را در کف دستم مشت کردم و زیردیدهی بهصورت عصبی و
درهم نامی خیره شدم.
حتی شنیدن اسم باربد هم او را به مرز انفجار میرساند چه برسد به دیدنش کنار من!
_بهترم… دیگه درد ندارم!
زندایی با دیده و ابرو اشارهای به باربد زد.
_برو پیش زنت پسرم چرا این عقب از حرکت ایستادی؟
اون الان به حضورت نیاز داره!
وقت نکردم نگاهی به عکسالعمل نامی بیاندازم چراکه قبل از هرچیزی آوایش کشیده
شد.
_باربد بیا بیرون کارت دارم!
لحن خشک و پر تهمشاهده کردش باعث شد همه جا خورده نگاهش کنند.
باربد نگاههای ملتمسش را به من دوخت که هاج و واج نگاهش کردم.
الان دقیقا باید وسط این جمع چه میکردم؟
از نامی خواهش میکردم که به باربد کاری نداشته باشد؟
باربد ناامید از عکسالعمل من با سری پایین افتاده با نامی از اتاق بیرون زد!
عمه با نگاهی خیره دنبالشان کرد و به پهلوی نریمان کوبید تا دنبالشان به جاده بیفتد.
انگار از چیزی واهمه داشت!
انقدر گیج و درمانده بودم که نمیخبر داشتم گفتن حقیقت را از کجا شروع کنم.۹۲۴
از نقش بازی کردی خسته بودم مخصوصا در این وضعیت که باید همه را از خودم
راضی نگه میداشتم.
خاموشی سنگینی در اتاق حکمفرما بود که مجبور به شکستنش شدم.
_دکتر نگفت تا کی باید اینجا بمونم؟
مولین تند قدمی به جلو برداشت.
_فکر کنم تا شب مرخصت کنن… اول باید معاینه بشی.
کمی مکث کرد.
_به فرشته میگم وسایل تو و فرهاد رو جمع کنه چند وقتی بریم خونهی ما تا بهت
برسم. خیلی باید مواظب معدهت و عادتهای غذاییت باشی.
لبهای خشکم را بهسختی تر کردم.
میدانستم بالا بروم و پایین بیایم نامی اجازه چنین کاری را نمیدهد.
تا الانش هم از این که فرهاد را بهدست فرشته سپرده بود حسابی متعجب بودم!
_لازم نیست مامان تو خونهی خودم راحتترم.
زندایی اخمهایش را درهم کشید.
_این چه حرفیه دخترم؟
بیا بریم خونه باغ اونجا چندنفر هستن بهت برسن. میخوای تنها تو خونه بمونی که
چی؟
باربد هم که کاری از کف دستش بر نمیاد!۹۲۵
خاموشی کردم که مامان آهی کشید.
_بذار هرجا که راحته باشه زنداداش تحت فشارش نذار. ما هم دیگه کمکم اتاق رو
خالی کنیم بچه یهکمی استراحت کنه.
عمه و زندایی آهی کشیدند و پشت سرش از اتاق بیرون زدند.
چنددقیقه بیشتر نگذشته بود که باربد با قدمهایی قد بلند داخل اتاق پرید و در را پشت
سرش بست.
تند بهسمت تخت وارد شد و قبل از این که به خودم بیایم محکم در آغوشم کشید.
_خوبی قربونت برم؟ دیگه درد نداری؟
آخه این چه کاری بود تو کردی دختر؟
میخواستی با خودکشی کردنت تا آخر عمر دهن منو از عذاب وجدان سرویس کنی؟
با شنیدن حرفش چشمهایم تا آخرین حد گرد شد.
_خودکشی دیگه چیه؟ برو اونطرف ببینم چی میگی مرتیکه؟ من که خودکشی
نکردم!
کمی خودش را عقب کشید و با غم نگاهم کرد.
_باز داری دروغ میگی که حال من بهتر بشه؟
نیشگونی از بازویش گحرکت کردم.
_چرا حرف حالیت نمیشه؟۹۲۶
میگم من خودکشی نکردم احمق فقط حالم بد بود نفهمیدم چندتا قرص یدفعه دادم
بالا…
اخمهایش را درهم کشید و بهت زده عقب راهی شد.
_یعنی تو نمیخواستی بهخاطر این که نامی فرهاد رو ازت گراهی شد خودت رو بکشی؟
لبم را تر کردم.
_نه بابا مگه من دیوونهام؟
ببینم الان همه فکر میکنن من خودکشی کردم؟
با دهانی باز مانده سرش را به دوطرف تکان داد.
_نه… فقط من و داریوش و نامی و داداشش میدونیم!
پوفی کشیدم و سرم را میان دستم گحرکت کردم.
با این یکی افتضاح باید چه میکردم؟
نامی هم خیال میکرد من بهخاطر بلایی که بهسرم آورده کف دست به خودکشی زدهام که
عذاب وجدان گریبانگیرش شده بود؟
_ببینم نامی الان کجاست؟
باربد نگاهی پراسترس به در انداخت.
_رفته پی فرهاد… دو دقیقه تونستم بیام تورو ببینم خدا شاهده مثل جلاد دم در
توقف کرده نمیذاره کسی به اتاق نزدیک شه دهن همه رو سرویس کرده.
برای لحظهای خندهام گرفت.۹۲۷
_مولین اینا مشکوک نشدن؟
سرش را تکان داد.
_چرا هی میرن میان میپرسن این پسره اینجا چیکار داره؟ چرا نمیره پی کار و
حیاتش همه رو روانی کرده بابا…
نفس سنگینی کشیدم.
_باید زودتر تکلیف این قضیه رو روشن کنیم باربد بهتره به همه بگیم از هم جدا شدیم.
نامی مثل بمب ساعتیه اگه یهبار دیگه من و تو رو کنار هم ببینه معل…
با باز شدن ناگهانی در حرف در دهانم ماسید.
نامی که فرهاد به بغل وارد اتاق شده بود با متوجه شدن باربد در کنار من چنقلبحظه مکث کرد
و بعد اخمهایش را درهم کشید.
_تو اینجا چه غلطی میکنی؟
نگاهم روی فرهاد بود ولی از ترس این که بحثی نشود سریع جواب دادم:
_اومده بود حالم رو بپرسه… فرهاد رو بیار اینجا…
با چند قدم کشیده خودش را به من رساند.
_مگه تو همون جمع حالت رو نجویا شد؟ حتما باید تنها میشدین؟
عصبی نگاهش کردم.
_میخوایم به همه اطلاع بدیم که از هم جدا شدیم!
فرهاد را بهسمتم گرفت تا بغلش کنم.۹۲۸
_فقط همین نه… همه باید بفهمن فرهاد پسر منه!
حالت آزرده و پرکینهاش اجازهی بحث کردن را از من گرفت.
فرهاد را محکم در آغوشم فشردم و بیتابانه صورتش را بوسه باران کردم.
_دورت بگردم مولینی قلبم واسهت تنگ شده بود!
سرم را در گردنش فرو بردم و بوی تنش را به مشام کشیدم.
_چهجوری گذاشتن بیاریش داخل؟
نامی خیره نگاهمان کرد.
_مگه میشه تو چیزی بخوای و انجامش ندم؟
لبهایم را بههم فشردم و نگاهم را به فرهادی که دست و پا زنان خودش را از روی تنم
بالا میکشید دوختم.
_من دیگه مزاحمتون نشم!
نامی نگاهی به باربد انداخت و خاموشی کرد.
اگر دست خودش بود صددفعه از اتاق بیرونش کرده بود.
باربد که اوضاع را اینجوری دید سریع از اتاق بیرون زد.
_تا وقتی کارهای ترخیصت انجام بشه میگم فرهاد رو ببرن خونه. بچه یک ساعته دم
در توی ماشین کلافه شد.
نگاهی به چشمهای سرخ فرهاد انداختم و گونهاش را بوسیدم.
قلبم نمیخواست او را از من دور کنند.۹۲۹
نگاهم هراسیده بود!
یکباره فرهاد چنگی به یقهام زد و سرش را بهسمت سینهام کشید.
جا خورده نگاهش کردم که اصوات نامعلومی از دهانش بیرون جهید.
میدانستم شیر میخواهد اما در این موقعیت…
نگاهم را به نامی دادم.
_ببینم به بچه شیر خشک ندادین؟
نامی کمی خودش را جلو کشید و نگاهی به فرهاد که صورتش را به سینهام میمالید
انداخت.
_راستش نمیدونم… چیشده؟
با ناراحتی فرهاد را از خودم دور کردم و سر تکان دادم.
_گرسنهست شیر میخواد. من نمیتونم بهش شیر بدم نامی ببرش بیرون شکم بچه رو
سیر کن. معلوم نیست از کی چیزی نخورده!
کلافه و با صورتی درهم تلاش کرد فرهادی که به یقهام چسبیده بود را از آغوشم بیرون
بکشد.
_بیا اینجا عزیزِ من بریم یهچیزی بخوریم تا مولینی بیاد پیشمون!
فرهاد لجوجانه شروع به گریه کرد.
آهی کشیدم و بار دیگر او را به سینهام چسباندم.
نامی کف دستش را عقب کشید و کف دستپاچه نگاهم کرد.۹۳۰
_چیشده؟ بچه چی میخواد فریا؟
بهملایمی کمرش را نوازش کردم و در آغوشم تکانش دادم.
_جونم… جونم مولینی من اینجام جایی نمیرم.
گونهی خیسیش را بوسیدم و به نگاه خیرهی نامی چشم دوختم.
_افتاده رو دندهی لج… هم خوابش میاد هم گرسنشه!
اخمهایش را درهم کشید.
_نمیشه که با شکم خالی بخوابه… باید چیکار کنم؟
نگاهی بهصورت پریشانش انداختم و خندهام گراهی شد.
انگار در ایفای نقش پدر بودن دچار شکست عمیقی شده بود که اینگونه بههم ریخته
بود!
_چرا میخندی دختر؟
شانهای بالا انداختم.
_چیزی نیست بابا نامی، یهکمی صبر کن آرومتر بشه بعد با بازی ببرش بیرون بهش
غذا بده.
با گوش دادن لفظ بابا نامی نگاههایم برق زد و اخمهایش از هم باز شد.
سری تکان داد و بالاخره کمی عقب کشید.
فرهاد که متوجه شده بود خبری از شیر نیست.
با مشتهای کوچکش چشمهای خستهاش را مالید و سرش را روی سینهام گذاشت.۹۳۱
لبم را به سرش چسباندم و با حال عجیبی لب زدم:
_خیلی وحشت کردم ازم بگیریش…
کمی سکوت کرد و بعد صوتی خستهاش در گوشم پیچید.
_نبخشیدمت فریا… نمیتونم بیخیالت بشم ولی دلم باهات صاف نمیشه. بد کردی با
من!
اشک به نگاههایم نیش زد و فرهاد را بیشتر به خودم فشردم.
_چیکار کنم تا قلبت باهام صاف بشه نامی؟
سرش را میان دستانش گرفت.
_بهم زمان بده…
کمی مکث کرد.
_پسر من، منو به عنوان پدر خودش نمیشناسه!
عالم و آدم هنوز خیال میکنن تو زن باربدی و من از شنیدن حقیقتی که یکسال
بهخاطرش سوختم دارم دیوونه میشم… باید بهم زمان بدی!
بیهوا سرش را بالا گراهی شد.
_اما تا اون موقع حق نداری ازم فاصله بگیری. درک کردی؟ نه تو و نه فرهاد یک قدم هم
ازم دور نمیشید!
پشت چشمی برایش نازک کردم.۹۳۲
_بخوای هم نمیتونی ما رو از خودت دور کنی. یه عمر من جور این نق نقو رو کشیدم
بقیهش دیگه کف دست خودت رو میبوسه!
نگاههایش برق زد و نگاه پرمحبتش را به نگاههای خمار فرهاد دوخت.
_جونمم واسهش میدم. نمیدونی تو همون چند ساعت چه بلایی سرمون آورد!
با بغض لبخند زدم.
_تحت آموزش خودم بوده!
آهی کشید و خم شد سر فرهاد را بوسید.
هربار خنده و مسروری میان نگاهش در مدت کمی تبدیل به غم و حسرت میشد و من به
او حق میدادم اگر از من دلگیر بود!
لبم را تر کردم و بهسختی اظهار کردم:
_راجعبه باربد و داریوش چی فکر میکنی؟
اخمهایش را درهم کشید و دیدهانش را به فرهاد دوخت.
_ازشون متنفرم.
بهملایمی اظهار کردم:
_اونها گناهی ندارن نامی.
سرش را پایین انداخت.
_همهچیز تقصیر تو و تصمیمات اشتباهت بود. من نمیتونم از تو متنفر باشم اما از
اون دونفر که عامل این بدبختی هستن میتونم!۹۳۳
ترسیده نگاهش کردم.
_میخوای باهاشون چیکار کنی؟
سکوتش را که مشاهده کردم وحشتم عمیقتر شد.
_نامی ازت خواهش میکنم. اونا تو زندگیشون خیلی عذاب کشیدن بذار برن به
خوشبختی برسن. اگه اتفاقی واسهشون بیفته من دووم نمیارم!
نگاه بدی به صورتم انداخت و تشر زد:
_بس کن فریا انقدر ازشون طرفداری نکن اعصابم رو بههم میریزی!
با چشمهایی اشکی نگاهش کردم.
_بهت چیزی ناظهار کردم چراکه میدونستم امکان نداره اجازه بدی اسمم بره تو شناسنامهی
مردی غیر از خودت… اینجوری تا آخر عمر از عذاب وجدان دیوونه میشدم…
با نفسی گرفته ادامه دادم:
_ترسیدم راجعبه فرهاد بهت بگم چراکه میترسیدم از سر کینه بچه رو ازم بگیری. بهم
حق بده نامی اگر خیال نمیکردی که خودکشی کردم صدسال سیاه هم بچه رو بهم بر
نمیگردوندی!
کف دستهایش مشت شد و عصبی سرش را پایین انداخت.
انقدر با خودش درگیر بود که قلبم برای صورت گرفتهاش مچاله شد.
با سنگین شدن سر فرهاد روی سینهام نگاهی بهصورت غرق در خوابش انداختم.۹۳۴
_بچه خوابش برد نامی از اینجا ببرش بیرون ممکنه مریض بشه. وقتی بیدار شد بهش
شیر خشک بده!
نگاه گیجش را به فرهاد دوخت و آهی کشید.
_آخرش هم با شکم خالی خوابید. لجباز!
گوشهی لبم بالا پرید.
_به باباش حرکت کرده!
چپچپی نگاهم کرد و بعد با احتیاط فرهان را در آغوش کشید.
همانطور که بهسمت در میرفت گفت:
_میرم بچه رو میذارم تو ماشین بر میگردم پیشت.
صورتم درهم شد.
_کارهای ترخصیم رو انجام بده نامی دیگه نمیخوام اینجا بمونم کلافه شدم.
در را بهآرامی باز کرد.
_با دکتر حرف میزنم اگه خطر کاملا رفع شده باشه کارهای ترخصیت رو انجام میدم.
آهی کشیدم و سرم را در بالشت فرو بردم.
کلافه بودم و معدهام میسوخت.
هنوز انگار باری سنگین روی شانهام قرار داشت.
باری که مدام یادآوری میکرد نامی هنوز مرا نبخشیده!
مشکل دوم من توضیح این اتفاقات به مولین و بقیه بود.۹۳۵
نمیاطلاع داشتم اگر بفهمند فرهاد پسر نامی است چه عکسالعملی نشان میدهند.
باید بار دیگر خودم را برای محکوم شدن آماده میکردم.
اینبار که دکتر وارد اتاق شد تنها بود.
بعد از معاینه و سؤال کردن چند سوال بالاخره کف دستور مرخصی داد.
درحال حاضر هیچچیز بیشتر از این که دیگران را قانع کنم قصد خودکشی نداشتم
اعصابم را بههم نمیریخت.
این همه وقت زجر نکشیده بودم که درست موقعی که قرار بود سند بیگناهیام رو شود
کف دست به خودکشی بزنم.
برای اظهار کردن این مسئله به نامی کمی میترسیدم.
اگر تنها بهخاطر ترس از خودکشی من فرهاد را برگردانده باشد و بعد از راحت شدن
خیالش دوباره به سرش بزند. چه؟
آهی کشیدم. انقدر فکر و خیال در سرم بود که کم مانده بود دیوانه شوم.
بهمحض باز شدن در و متوجه شدن مولین ترسم بیشتر شد.
ساک کوچکی در دستش بود و صورتش درهم راهی شده بود.
_اومدم کمکت کنم لباسهات رو عوض کنی بریم خونه.
کمی نیمخیز شدم.
_بقیه راهی شدن؟ فرهاد کجاست؟
_پیش فرشتهست. خوابیده.۹۳۶
بیحرف سر تکان دادم و مشغول عوض کردن لباسهایم شدم که با لحن عجیبی
جویا شد:
_این پسره نامی اینجا چیکار میکنه فریا؟
لبم را تر کردم و با لکنت اضافه کردم:
_ن… نمیدونم مامان خودمم تعجب کردم.
اخمهایش را درهم کشید و سر تکان داد.
_ببینم باربد چیزی نگفت؟
_نه چهطور مگه؟
خیره نگاهم کرد.
_یادت حرکت کرده تو و این پسره قبلا چه رابطهای با هم داشتین؟ شوهرت حق نداره حساس
بشه؟
آب دهانم را بهسختی قورت دادم.
_قلبیلی برای حساس شدنش وجود نداره مولین.
سرش را تکان داد و مانتو را به تنم پوشید.
_خلاصه حواست به خودت باشه دختر تو الان یه بچه داری نباید اجازه بدی زیستنت
خراب بشه.
لبم را محکم گاز گراهی شدم.
آخ که اگر میدرک کرد…۹۳۷
با شنیدن حرفهایش قصد کردم هرچه زودتر حقیقت را اعتراف کنم.
دیگر تحمل این همه پنهان کاری را نداشتم.
بهمحض تمام شدن کارم از جا کشیده شدم و با هم از اتاق بیرون زدیم.
دیگر یک لحظه هم نمیتوانستم در آن فضای خفقان با مولین تنها بمانم.
از بیمارستان که بیرون زدیم متوجه باربد که ماشین را دم در پارک کرده بود تا سوار
شویم شدم.
نگاهی به اطراف انداختم و با دیده به دنبال نامی گشتم.
میدانستم همین اطراف است و امکان ندارد ببخیال شود.
_منتظر چی هستی؟ سوار شو دیگه دختر.
با گوش دادن حرف مولین تند سوار ماشین شدم و نگاهی به فرهاد که در آغوش فرشته
بود انداختم.
_بهش شیر خشک دادین؟
فرشته فرهادی که درحال نق زدن بود را بهسمتم گرفت.
_آره بابا بیا بگیرش پدر مارو در آورد تا تو بیای.
فرهاد را در آغوشم کشیدم و بوسیدمش.
حتی فکر یک روز دوری از او دیوانهام میکرد.
تا وقتی به خونه برسیم فرهاد به بغل در خودم جمع شدم و با فکری بههم ریخته به
بیرون خیره شدم.۹۳۸
در تلاش بودم برای دک کردنشان از خانه بهانهای جور کنم.
از عکسالعمل نامی میهراسیدم.
تا به الان هم اگر جلو نیامده و ادعایی نکرده بود بسیار صبوری نشان داده بود.
همین که به منزل رسیدیم فرهاد را به آغوش فرشته سپردم و با قدمهایی ساکت از پلهها
بالا حرکت کردم.
دکتر اظهار کرده بود تا چند روزگار باید غذاهای سبک بخورم تا معدهام حساسیت نشان ندهد!
همین که وارد خونه شدیم مامان بهسرعت گفت:
_دخترم تو برو استراحت کن ما اینجا رو مرتب میکنیم. میرم واسهت سوپ بپزم.
_صبر کن مولین.
با شنیدن صدایم متعجب بهسمتم چرخید.
_چیشده مادر؟
نگاهی به باربد انداختم که قدمی به سمتم برداشت و کنارم ایستاد.
شانس آوردیم زندایی به خانه باغ حرکت کرده بود وگرنه یک مکافات هم با او داشتیم.
_من و فریا باید یه چیزی بهتون بگیم عمه!
مامان برگشت و نگاهی به هردویمان انداخت.
فرشته که فکر کنم یک چیزهایی از دهان نریمان شنیده بود بیحرف با فرهاد بهسمت
اتاق به مسیر افتاد.
خیره در چشمهای منتظر مامان میل داشتم حرفی بزنم که زنگ خانه به صدا در وارد شد.۹۳۹
باربد مضطرب بهسمت آیفون راهی شد و زیر لب بیان کرد:
_گل بود به سبزه نیز آراسته شد.
نامی اینجاست!
مامان شوکه نگاهم کرد.
_اون اینجا چیکار میکنه؟
باربد در را باز کرد و کناری ایستاد.
_چیزی که میخوایم بگیم به اون هم مرتبطه عمه پس بهتره بینمون حضور داشته
باشه.
مولین متحیر و عصبی نگاهمان کرد.
_چیشده فریا؟ نصف جونم کردی دختر.
با متوجه شدن نامی که با دو پلاستیک تنقلات در دستش وارد منزل میشد چشمهایم گرد
شد.
_راهی شدم کمی واسه خونه خرید کنم واسه همین اومدنم طول کشید!
مامان برگشت و نگاه متعجبی به نامی انداخت.
_لطف کردی پسرم باربد بود شما چرا زحمت کشیدی این همه خرید کردی؟
نامی نگاه خیرهای به مامان و انداخت و پلاستیکها را روی میز گذاشت.
_وظیفهم بود زن دایی… یک ساله که همهی اینا وظیفهی منه و برادرزادهی شما لطف
کردن بهعهده گرفتن. درواقع من باید ازتون تشکر کنم!۹۴۰
لحن پر طعنهی نامی باعث شد لبم را محکم گاز بگیرم.
مولین بهسرعت بیان کرد:
_چی میگی نامی جان متوجه نمیشم!
کف دستم را محکم روی صورتم کشیدم و بهآرامی اضافه کردم:
_من و باربد از هم جدا شدیم مولین.
نفس حبس شدهام آزاد شد و دلم محکم شروع به کوبیدن کرد.
بالاخره اظهار کرده بودمش…
انگار بار سنگینی از روی شانههایم برداشته شده بود.
مولین جا خورده چنقلبحظه نگاهم کرد و لبهایش از هم باز ماند.
_چی… چی بیان کردی فریا؟
با غمگینی سرم را پایین انداختم.
میخبر داشتم مولین طاقت این یکی را ندارد.
باربد قدمی بهسمت مولین برداشت.
_ما چند ماهه که از هم جدا شدیم عمه اما بهخاطر حال روحی بدی که شما و مامان
بعد از مرگ بابا داشتین ازتون پنهون کردیم!
مولین با رنگی پریده کف دستش را به دیوار گرفت.
بهسرعت از جا قد بلند شدم که معدهام تیر کشید.
نامی اخمی کرد و اشاره زد آرام بگیرم.۹۴۱
باربد بهسمت مامان حرکت کرد و بازویش را گرفت تا آهستهش کند.
_حالت خوبه عمه؟
مولین با حالتی یخ زده زمزمه کرد:
_شما چطور تونستین این کارو بکنید چطور…
واکنش مولین تنها با متوجه شدن طلاق من و باربد این بود وای بهحال روزگاری که میدرک کرد
فرهاد…
نگاه عصبیاش به سمت من چرخید.
_تو یه بچه داری فریا… انقدر راحت قید زندگیت رو زدی و از شوهرت جدا شدی؟
قدمی به سمتم برداشت و صوتیش را بالا برد.
_حالا من جواب زنداییت و فک و فامیل رو چی بدم؟
یهلحظه به این فکر نکردی که فرهاد بدون پدرش…
_پدر این بچه منم نه باربد!
با شنیدن حرف نامی برای لحظهای روح از تنم جدا شد و حس خفگی به گلویم هجوم
آورد.
مولین شوکه حرفش را خورد و بهسوی نامی بازگشت.
نگاهش چندبار بین من و نامی چرخید و لبهایش از هم باز ماند.
_چی… این پسره چی داره میگه فریا؟
قدمی بهسمتش برداشتم.۹۴۲
_مولین توروخدا آروم باش الان سکته میکنی!
سرش را به دوطرف تکان داد و با رنگی پریده تکرار کرد:
_چی میگه؟ فرهاد بچه کیه فریا؟ حرف بزن!
با لبهایی لرزان بالاخره اعتراف کردم.
_فرهاد پسر من و نامیه مولی…
قبل از تمام شدن حرفم سوزش پر دردی را در سمت چپ گونهام حس کردم و از
شدت ضعف تلو تلو خوردم.
نامی بهسرعت زیر بغلم را گحرکت کرد و مرا به خودش فشرد تا از افتادنم جلوگیری کند.
_چیکار میکنی زندایی؟!
اشک در دیدههایم جمع شد و لبهای دردناکم را روی هم فشردم.
باربد قدمی به جلو برداشت و روبهروی مولین ایستاد.
_با این طفل معصوم چیکار داری عمه؟
اگه اینجا کسی هم مقصر باشه اون منم. مثل این که یادت راهی شده فریا واسه چی مجبور
شد باهام ازدواج کنه!
مولین عصبی به عقب هلش داد.
_برو گمشو اونطرف پسرهی بیغیرت من باید تکلیفم رو با این نگاه سفید معلوم
کنم…
کف دستش را بالا گرفت و با چشمهایی سرخ شده داد زد:۹۴۳
_اگه همون روزگاری که با سر و گردن کبود اومدی خونه کف دست مینداختم دور موهات و
دور تا دور باغ میگردوندمت هوس این غلط کاریها بهسرت نمیزد!
کف دستهایم را درهم گره زدم و با بغضی عمیق سرم را پایین انداختم.
نامی مرا پشت خودش کشید و با لحن خونسردی اضافه کرد:
_باز هم چندان فرقی نمیکرد زندایی بچه مالِ همون شبه!
حرصی نیشگونی از پهلویش گحرکت کردم که اهمیتی نداد.
مولین دیده غرهای به نامی راهی شد.
_تو ساکت شو پسرهی بیحیا به چه حقی چنین غلطی کردین. ها؟
جفت کف دستهایش را با حرص روی پایش کوبید.
_حالا من چه خاکی تو سرم بریزم؟
جواب دوست و آشنا رو چی بدم؟
با زاری سرش را به دوطرف تکان داد.
_بگم دخترم قبل از ازدواج از یکی دیگه حامله بوده و شوهرش وقتی درک کرده طلاقش
داده؟
پیرهن نامی را از پشت در کف دست گراهی شدم و اجازه دادم اشکهایم روی گونهام بریزد.
میدانستم هرچه هم که بشود آخرش مقصر همهچیز منم!
باربد بار دیگر وسط حرفش پرید.۹۴۴
_من بهخاطر این موضوع طلاقش ندادم عمه اصلا ازدواج من و فریا واقعی نبود از همون
روزگار اول تصمیم داشتیم طلاق بگیریم اما وقتی متوجه شدیم حاملهست مجبور شدیم تا
وقتی بچه به جهان بیاد صبر کنیم!
مامان با دیدههایی که از حدقه بیرون زده بود به باربد خیره ماند.
کمکم رنگش رو به سفیدی حرکت کرد و زیر پایش خالی شد.
باربد و نامی هردو بهسمتش خیز برداشتند و زیر بغلش را گرفتند.
وحشت زده جلو رفتم و کمک کردم روی مبل بشیند.
_مولین توروخدا آروم باش ببین داری با خودت چیکار میکنی!
با بیحالی روی مبل نشست و همانطور که اشک از دیدههایش جاری شده بود اظهار کرد:
_خدا منو مرگ بده از دست تو دختر… منو بگو خیال میکردم با اومدن بچه جفتتون
گذشته رو فراموش کردید و دارید مثل آدم زیستنتون رو میکنید. نگو پشت سر من چه
نقشهها داشتید!
بیهوا بهسمت من برگشت و به نامی اشاره زد.
_از کی با این پسره در ارتباطی. ها؟
بهخاطر تو از فرانسه برگشته؟ آره بیحیا؟
نامی با کلافگی جواب داد:
_نه زندایی من اصلا از نقشههای این دونفر خبر نداشتم خودمم اتفاقی توی همین یکی
دو روز متوجه شدم فرهاد پسر منه و ازدواج این دوتا هم صوری بوده!۹۴۵
عصبی خودش را عقب کشید.
_در اصل اونی که این وسط باید طلبکار باشه منم که زن حاملهم رو بردین عقد یکی
دیگه کردین!
مامان با کف دستهایی لرزان سرش را تکان داد و خاموشی کرد.
برای لحظهای قلبم برای درماندگیاش سوخت.
دنبال مقصری بود تا خودش را خالی کند اما کسی را نمییافت. زیرا میخبر داشت مقصر
اصلی در این جمع و حتی در این جهان حضور ندارد!
مولین با صدایی که بهزور از گلویش بیرون میآمد بیان کرد:
_دیگه کی از این قضیه خبر داره؟
نامی بهساکتی گفت:
_خانوادهی من!
لبم را محکم گاز گرفتم و سرم را پایین انداختم.
نمیخبر داشتم از این به بعد چگونه در صورتشان نگاه کنم!
مولین با ناراحتی تیکوار سرش را به دوطرف تکان داد.
_محمد خوبه که نیستی و این روزگارها رو بهچشم نمیبینی. کاش منم با خودت میبردی
راحت میشدم!
با بغض کف دست روی شانهاش گذاشتم و اعتراض کردم:
_مامان!۹۴۶
بیهوا بهسمتم چرخید که هراسیده قدمی به عقب برداشتم.
نامی کمی به من نزدیک شد و مولین صدایش را بالا برد.
_زهرمار و مامان… بلایی هست تو به سر من نیاورده باشی دختر؟
تا الان هرغلطی که کردی رو ادامه بده زندگی تو دیگه به من هیچ ربطی نداره. من
دیگه دختری بهنام فریا ندارم. درک کردی؟
با چشمهایی اشکی سرم را پایین انداختم که رو به باربد ادامه داد:
_جواب اون مادر عفریتهت هم خودت میدی باربد خان من حوصلهی سر و کله زدن با
اون رو ندارم.
سریع از جا بلند شد و کلافه اظهار کرد:
_من دیگه پام رو توی این خونه نمیذارم. مشاهده کردار ما به قیامت!
میان دعوا برای لحظهای معدهام چنان تیر کشید که از درد نالهای کردم و خم شدم.
کف دستم را به لبهی مبل گحرکت کردم تا زمین نخورم.
نامی بهسرعت بهسمتم خیز برداشت و کف دستش را دور کمرم حلقه کرد.
_فریا؟ حالت خوبه؟
با دیدههایی اشکی چنگی به معدهام زدم.
از شدت ضعف کم مانده بود از حال بروم.
من در این وضعیت تحمل این جنگ روانی را نداشتم!
مامان بهسرعت بهسمتم قدم برداشت و بازویم را میان دستش گحرکت کرد.۹۴۷
_خدا مرگم بده چیشده مادر؟
وای خاک بهسر من کنن معدهت درد گحرکت کرده؟
با پلکهایی بههم فشرده سر تکان دادم که با قدرتی باور نکردنی مرا از آغوش نامی
بیرون کشید و روی مبل نشاند.
_من از کف دست تو چه غلطی کنم دختر؟ نه میتونم بذارمت و برم نه نمیتونم تحملت
کنم!
با آشفتگی روی مبل نشست و اشارهای به نامی و باربد زد.
_شما دوتا چرا مثل آینه دق ایستادین بالا سر من؟ برید پی کارتون تا کی قراره جلوی
چشم من بپلکید هی حالم رو بدتر کنید؟
نامی و باربد نگاهی به یکدیگر انداخسریع.
باربد بهسرعت اضافه کرد:
_باشه عمه من میرم بالا کاری داشتین خبرم کنید.
نامی اخمهایم را درهم کشید.
_من بدون بچهم جایی نمیرم!
از کجا معلوم نقشه نکشیده باشید منو دک کنید و با بچهم ناپمشاهده کرد بشید؟
مامان با صورتی سرخ شده صوتیش را بالا برد.
_بچهت توی اتاقه برو بردار با خودت ببرش ببینم میخوای باهاش چه گلی به سرت
بزنی!۹۴۸
چشمهایم گرد شد و شوکه صوتیش زدم:
_چی میگی مولین؟
بیتوجه به حرفم ادامه داد:
_شما دوتا جون این دختر رو گحرکت کردین. نذاشتید یه روزگار خوش تو حیاتش ببینه دیگه
چی ازش میخواید. ها؟
برید بذارید دو دقیقه سرمون آروم بگیره… جفتتون از این خونه برید بیرون!
با لبهایی از هم باز مانده نگاهش کردم.
باربد و نامی هم بدتر از من با درماندگی وسط پذیرایی ایستاده بودند و نمیاطلاع داشتند
باید چه کنند!
انگار مولین بعد از این که درک کرده بود دیگر نمیتواند خشمگینتش را روی من خالی کند
دو قربانی دیگر برای خالی کردن خودش یافته بود.
باربد تلاش کرد کمی مولین را ساکت کند.
_عمه خواهش میکنم گوش کن چی میگم من و فریا…
مولین چشمغرهای نثارش کرد.
_تو یکی حرف نزن باربد دختر من جونش رو گذاشت کف کف دستش و اومد توی زیستنت
ولی اونقدر مرد نبودی که حیاتت رو بسازی و مسرور نگهش داری حالا عاقبتمون
رو ببین!
بهساکتی گفتم:۹۴۹
_چیکار این بیچاره داری مولین؟
مثل این که یادت راهی شده باربد هم مثل من قربانی عقاید دایی خسرو شده. اندیشیدی
اون این زندگی لعنتی رو میمیل داشت؟
بیهوا صدایش بالا حرکت کرد.
_پس چی میتمایل داشت. ها؟ میخواست با اون مردک از خدا بیخبر حیثیت داییت رو به
آتیش بکشه؟
باربد تک سرفهای کرد و نگاهش را بهسقف دوخت.
بعد از این همه وقت اولینباری بود که پای این قضیه به میان کشیده میشد!
میل داشتم حرفی بزنم که آوای گریه فرهاد منجر به خاموشیم شد.
فرشته با رنگی پریده از اتاق بیرون آمد و بهآرامی گفت:
_بسیار بیتابی میکنه نمیدونم چهجوری آرومش کنم.
خواستم از جا بلند شوم که مولین بهسرعت اشاره زد.
_ببر بده کف دست باباش ببینم یه ساعته اینجا توقف کرده اولدروم بولدورم میکنه میتونه دو
دقیقه بچهش رو آروم کنه یا نه!
نامی با اخمهایی درهم فرهاد را در آغوش کشید و شروع به تکان دادنش کرد.
باربد کمی سرش را جلوتر برد.
_چیشده عزیزم چرا گریه میکنی؟۹۵۰
فرهاد بهمحض مشاهده کردن باربد انگار که دشمنی قدیمی را دیده باشد کف دستش را جلو برد و
چنگی بهصورتش انداخت که باربد سریع خودش را عقب کشید.
_جون به جونت کنن گربه کورهای بچه!
نامی چپچپی نگاهش کرد و رو به من بیان کرد:
_میبرمش بیرون یه دور بزنیم حال و هواش عوض بشه!
سری تکان دادم و سکوت کردم.
بهمحض حرکت کردن باربد و نامی مولین بار دیگر اشکهایش را از سر گحرکت کرد.
_ببین چه خاکی تو سرم شد. ببین به چه روزی افتادم… پس بگو عمهت چرا توی
بیمارستان اونجوری بهم زل زده بود!
آهی کشیدم و صورتم را بین کف دستانم گراهی شدم.
فرشته کنارم نشست و کف دست روی بازویم گذاشت.
_آروم باش آبجی همهچیز درست میشه!
سکوت کردم که مولین عصبی بیان کرد:
_چی درست میشه؟ عمر و جوونی از کف دست حرکت کردهی خواهرت؟
کف دستم را از روی صورتم برداشتم و نالیدم:
_هیچی مثل زخم زبون زدن اطرافیانم واسهم درد نداشت. هیچی مثل این که فرهاد رو
از باباش پنهون کنم اذیتم نکرد. هیچی مثل این که نامی به دیده یه خائن نگاهم کنه951
عذابم نداد. من یک سال تمام توی کابوس زیستن کردم مامان میشه فقط یهکمی قلبت
به حالم بسوزه؟
مامان با چشمهایی اشکی نگاهم کرد و یکباره دستش را دور شانهام حلقه کرد.
_بمیرم برات مادر بمیرم همهش تقصیر من بود که مجبورت کردم با باربد ازدواج کنی.
من این آتیش رو به دامنت انداختم خدا لعنتم کنه.
سرم را روی سینهاش گذاشتم و میان گریه نفس عمیقی کشیدم.
_خدا نکنه مامان. حالا که از این کابوس بیدار شدم حالا که همه فهمیدن من خائن
نیستم و نامی پدر فرهاده نیاز دارم یکی پشتم باشه تا خیالم جمع بشه. الان به
هیچکس نمیتونم تکیه کنم مامان.
سرم را بوسید و سریع گفت:
_من هستم عزیزم من هستم. هرکی بخواد پشتت حرفی بزنه خودم میزنم توی
دهنش!
با اشکهایی شدت گرفته پلکهایم را بههم فشردم.
مگر مامان زهره میتوانست دل از دخترهایش بکند و پشتشان را خالی کند؟
هرچقدر هم که عصبانی و آشفته بود در آخر همان مامان زهرهای بود که این همهسال
به تنهایی بار مسئامات من و فرشته را بهدوش کشیده و آخ ناضافه کرده بود!
فرشته آهی کشید و تکیهاش را به مبل داد.
_حالا واقعا همهی چیزایی که درک کردم حقیقت داره؟
اشکهایم را پاک کردم و سر تکان دادم.۹۵۲
_بله فرشته خانوم خیالت راحت دیگه میتونی کف دست از زخم زبون زدن بکشی!
لبش را گزید و صورتش درهم شد.
_خب… خب من اون موقع فکر میکردم تو واقعا به نامی خیانت کردی چه میدونستم
این میون چه اتفاقایی افتاده!
مولین نگاه سردی به سر تاپایش انداخت.
_هیچکدوم از حرکت کردارهات هم زیر سر اون پسر نریمان نبود! تو این مدت حق خواهریت
رو خوب بهجا آوردی فرشته لازم نیست روش ماله بکشی!
فرشته خاموشی کرد و دیگر حرفی نزد.
هنوز بچه بود و خوب و بد را نمیدرک کرد.
دهن بین بود و راحت تحت تاثیر اطرافیانش قرار میگحرکت کرد.
_پاشو برو تا فرهاد نیومده از سر و کولت بره بالا یهکمی استراحت کن. منم برم یه
غذای سبک واسهت درست کنم بخوری.
تشکری کردم و از جا کشیده شدم.
وارد اتاق خواب که شدم خاطرات آن روز مجدداً به ذهنم هجوم آورد.
برای لحظهای از این که نامی دوباره فرهاد را با خودش ببرد و دیگر بازنگردد ترسیدم.
او هیچ اطمینانی به من نداده بود و هنوز از عکسالعملهایش میترسیدم!
آشفته و عصبی بود و در عین حال خرسند از بهکف دست آوردن من و فرهاد.
پنهان کاری مرا نبخشیده بود و از طرفی نمیتوانست فاصلهاش را حفظ کند.۹۵۳
این بلاتکلیفی در آخر مرا میکشت!
روی تخت دراز کشیدم و پلکهایم را بههم فشردم.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن