… چند روزگار بعد …
&& سارا &&
داشتم تفنگمو توی جیب مخفی کُتَم جاساز میکردم …
میدونم چیکارش کنم زنیکه کثافتو …
همینطور داشتم عصبی به کُشتن اون زن فکر میکردم که درِ اتاق بی مقدمه باز شد و ایلیاد داخل اومد … .
با بهت به من و تفنگ توی کف دستم خیره شده بود …
بعد از چند لحظه ؛ در رو بست و اخم غلیظی کرد ، با تشر لب زد :
_ میشه بگی دقیقا داری چیکار میکنی سارا؟! … .
اب دهنمو بهآرامی قورت دادم و همونطور که تفنگو پشت سرم نگه داشته بودم ، عصبی اظهار کردم :
+ چرا بدون در زدن وارد اتاق میشی؟! … .
با خشمگینت دندوناشو روی هم سابید و همونطور که قدم زنان بهم نزدیک میشد ، اضافه کرد :
_ مغلطه نکن … کف دستاتو بیار جلو ببینم … .
همونطور که عقب میراهی شدم ، تفنگو بیشتر توی کف دستام فشار دادم و با لکنت گفتم :
+ ب … برو بیرون ایلیاد … برو … .
اخمش پر رنگتر شد … کف دستاشو مشت کرد و با صوتیی که حالا ولومش نسبت به قبل ؛ بلندتر شده بود ، بیان کرد :
_ گفتم کف دستاتو بیار جلو ساراااا … .
با لجبازی لب زدم :
+ نمیخوااااااام … .
یکهو بهسرعت به سمتم اومد و قبل از اینکه به خودم بیام ، تفنگو از توی کف دستام کشید … .
سرمو با ترس پایین انداختم ، بهم هشدار داده بود که کار ناعاقلانه نکنم ولی خب …
من این حس انتقام لعنتی بهم اجازه ی اینکار رو نمیداد ! … .
سنگینی نگاهشو روی خودم حس میکردم … .
آب دهنمو با استرس قورت دادم که آواش قد بلند شد :
_ مگه بهت نبیان کرده بودم بدون برنامه ریزی کاری رو انجام نده؟! … هان سارا؟! … .
با ناراحتی لب زدم :
+ اضافه کرده بودی ، اما … ولی من … .
نفس عمیقی کشیدم ، واقعا نمیدونستم چی بگم ! … .
به گلهای قالی زل زده بودم که آوای شاکیش به گوشم رسید :
_ به من نگاه کن سارا … .
با کمی مکث سرمو بالا آوردم و بهش زل زدم …
با اخم بهِم نگاه میکرد ؛ بعد از چند لحظه ، همونطور که با خشمگینت تفنگ رو تکون میداد لب زد :
_ چرا اینقدر سر به هوایی تو آخه؟! …
میخوای با اینکارای بی سر و تَهِت هممونو بندازی توی خطر؟! … آره؟! … .
اختیارمو از دست دادم و زدم زیر گریه …
بین هق هقهام شروع کردم به حرفهای قلبم ،
حرفایی که اون باید میشنید تا منو اینطور قضاوت نمیکرد … :
+ ایلیاد ، چرا یکم درکم نمیکنی؟! … .
افشین … محبتِ من الان توی بیمارستان داره جون میده …
داره از کف دست میره ، بعد … بعد تو توقع داری آروم و ساکت یه جا بشینم و فقط پَر پر زدن عشقمو تماشا کنم ! … .
آره؟! … .
دیدهاشو ریز کرد و با عصبیت بیان کرد :
_ تو فکر میکنی من … از اینکه این بلا سر افشین اومده بسیار خوشحالم؟! …
شاید … شاید اگه اون وقت می بود که هنوز باهاش دشمن بودم ، خرسند میشدم از افتادن این اتفاق …
ولی حالا باور کن اینطور نیس سارا … .
افشین … اگه الان گوشه ی بیمارستان افتاده فقط واسه خاطر توئه … .
بعد تو میخوای همه ی زحماتشو با انجام دادن یه کار بدون فکر ، هدر بدی؟! … .
هوووم؟! … .
نفسمو با حرص بیرون فرستادم و با بغض گفتم :
+ ایلیاد … حس انتقام رَهام نمیکنه ! … .
لبخند ریز و جذابی زد … .
دقیقا مثل همون تبسمی که … که افشین دقیقه های آخر بهِم زد …
با یادآوریش باز بهَم ریختم …
بغضمو به سختی قورت دادم که ایلیاد با مهربونی لب زد :
_ قربونت بشم آبجی … .
دادگاهی که امروزگار با خانومِ ادوارد داریم ، بسیار مهمه … .
توی این دادگاه ، رای به نفع هیچکس نیس …
نه ما و نه اونا … .
چون افشین قاتل محسوب میشه و مادر ایدین هم کسی که سرخودانه کف دست به کار شده و قصد کُشتن اون رو داشته ! … .
من با وکیل حرف زدم …
اظهار کرد رای رو به نفع ما تموم میکنه … .
این وکیلی که دیروز باهاش ملاقات داشتم ، نفوذ زیادی توی دادگاه داره … .
پس خیالت جمع باشه …
کاری میکنم همشون به گوه توردن بیفتن ! … .
ساکت و با بغض بهش زل زده بودم … .
من بهشدت ممنونش بودم ، اگه اون نمی بود …
به هیچ عنوان نمی تونستم حق افشین رو بگیرم …!
خودمو انداختم توی آغوشش …
توی این چند روزگار ، تنها آغوشی که همیشگی واسم باز بوده …
آغوشِ ایلیادِ … .
ایلیاد بعد از افشین ، تنها کسیه که منو از ته دلش دوست داره … .
* * * *
ایلیاد با برآشفتهت از جاش پا شد و گفت :
_ آقای قاضی ، من اعتراض دارم … .
مادر آیدین یعنی همون خانومِ ادوارد عصبی اظهار کرد :
_ اعتراض رو من باید داشته باشم که پسرمو اون مرتیکه ی کثافت کُشت … نه شما ها … .
همهمه ی بدی بلند شده بود …
من به پیروی از حرفایی که ایلیاد توی عمارت بهم زده بود ، ساکت روی صندلی قرار گرفته بودم و با نفرت به اون زنیکه ی عفریته زل زده بودم …
قاضی که مرد جَوونی بود ، چند بار با چکش چوبیش زد روی میز و اضافه کرد :
_ خاموشی رو رعایت کنید لطفا … وگرنه مجبور میشم کسانی که همهمه ایجاد میکنند رو از سالن خارج کنم ! … .
همه ساکت شدند …
قاضی سرشو چرخوند سمت ایلیادی که از حرکت ایستاده بود و بیان کرد :
_ شما بیاید اینجا و اعتراضتونو بگید تا رسیدگی شه …
ایلیاد نفس عمیقی کشید و به سمت میز رفت ، پشتش ایستاد و شروع کرد به دفاع کردن از افشین …
_ جناب قاضی این خانوم حق نداشتن سرخودانه کاری رو انجام بدن … .
درسته که افشین ، پسر ایشونو کُشته و در حال حاضر یه قاتل به حساب میاد … اما در هر صورت ایشون باید از راه درستش عمل میکردن … نه اینکه افرادشونو بفرستن تا طرف شلیک کنه دقیقا کنار دلش و اون پسر تا نزدیک مرگ بره … !
قاضی چند بار سرشو به آرومی و به نشونه ی تایید حرفای ایلیاد تکون داد که ایلیاد جدی ادامه داد :
_ ببینید جناب … اگه بلایی سر افشین بیاد …
اگه اون آسیبی ببینه و خدایی نکرده بمیره ، من میدونم و این خانوم …
مادر آیدین زودی قد بلند شد و با برآشفتهت بیان کرد :
_ می بینید آقای قاضی؟! …
ایشون فقط بلدن بنده رو تحمتوجه شد کنن …
مکثی کرد ، شروع کرد به اشک تمساح ریختن و لب زد :
_ آ … آقای قاضی …
پسر من الان گوشه ی قبرستونه …
با چندش ادامه داد :
_ ولی افشین اقایِ اینها ؛ فقط با یه شلیک گلوله ، اونم تازه کنار دلش … حرکت کرده توی کُما …
فردی که من فرستادم ، اونقدرا وجدان داشت که گلوله رو دقیقا نشونه گیری نکنه توی دلش ! ...
اما اون چی؟! …
اون که اومد گلوله رو شلیک کرد توی مغز بچم ! … .
و بعد هم های های شروع کرد به اشک ریختن …
اخمم همینطور لحظه به لحظه داشت غلیظ و غلیظ تر میشد …
خلاصه که بعد از حرف زدن های وکیل ما و اونا ، دادگاه رو تموم کردن و بیان کردن بقیه حرفا واسه یه روزگار دیگه … .
* * * *
سرمو به پنجره ی ماشین چسبوندم و به بیرون خیره شدم …
توی فکر بودم که با صدای ایلیاد به خودم اومدم :
_ نظرت چیه بریم ملاقات افشین؟! …
بریم اوضاعشو از دکترش بپرسیم … هوووممم؟! … .
آهی کشیدم و یه کلمه لب زدم :
+ موافقم … .
به طرف بیمارستان روماکو حرکت کرد …
تقریبا بعد از ۲۰ دیقه رسیدیم ، با کسلی و نومیدی از ماشین پایین اومدم …
ایلیاد در های ماشینو قفل کرد و با هم به طرف در بیمارستان حرکت کردیم … .
* * * *
کف دستمو روی شیشه ی اتاق کشیدم و به افشین زل زدم …
کاش فقط یه بار چشماشو باز میکرد ، دریای دیدهاشو میمشاهده کردم … حداقل واسه بار آخر ! … .
هر
زار تا سیم و سرم بهش وصل کرده بودن …
دکتر میبیان کرد الان فقط به واسطه ی اوناس که داره نفس میکشه و زنده یِ … .
آه غلیظی کشیدم … .
بسیار داره بهِم سخت میگذره ، توی این چند روزگار پیر شدم … پییییر … .
با مشاهده کردن دکترش ، زودی از شیشه فاصله گراهی شدم و به سمتش پا تند کردم …
روبه روش توقف کردم و سلامی دادم …
جوابمو با خوشرویی داد ، دکترش یه مرد مُسِن بود …
با اضطراب اظهار کردم :
+ آقای دکتر … وضعیتش چطوره؟! …
توی این چند روز ، تغییری نکرده؟! … .
آب دهنشو آرام قورت داد ، لبخند دندون نمایی زد و اضافه کرد :
_ ایشالله که خوب میشه دخترم … .
نفسمو آه مانند بیرون فرستادم و با آوای شل و وارفته ای لب زدم :
+ یعنی هیچ تغییری نکرده؟! … .
سرشو پایین انداخت و جوابی نداد … .
اشک توی نگاهام حلقه زده بود ، همون لحظه ایلیاد به همراه داروهایی که پرستار بهش گفته بود بره بگیره ، از جاده رسید …
با متوجه شدن منی که با شونه هایی خمیده ، از حرکت ایستاده بودم …
بهسرعت به طرفم قدم برداشت و کمکم کرد روی صنقلبی هایی که همونجا بود بشینم … .
اگه افشین بمیره … اگه اینکارا هیچ تاثیری روی خوب شدنش نداشته باشه …
اگه بره و منو رها کنه … من … من نابود میشم …
من میمیرم ! … اگه این اتفاقات بیفته من خودکشی میکنم ! …
خودکشی میکنم تا برم پیشش توی اون جهان …
اگر منو بپذیره … اگر …. هع ! … .
دیدهامو با درد بستم … خدایا … ازم نگیرش ، نگیرش … .
&& ایلیاد &&
لبخندی به روش پاشیدم و اظهار کردم :
+ چیزی لازم داشتی بهم بگو …
من همین پشت در اتاق میشینم … .
آهی کشید ، چیزی ناضافه کرد و چشماشو بست …
نفس عمیقی کشیدم و از اتاق بیرون زدم …
دکتر واسش یه سرم نوشت تا یکم استراحت کنه چراکه توی این چند روزگار واقعا روش خیلی فشار اومده بود ! …
در اتاق رو بستم و روی صندلی ای که همونجا بود قرار گرفتم …
سرمو به صندلی تکیه دادم و چشمامو بستم …
چندتا نفس عمیق کشیدم …
چقدر بهش اظهار کردم افشین اینکار رو نکن …
گوش نکرد که نکرد …
با اینکارش ، ضربه زد به هممون … مخصوصا سارا … .
خودش که توی اتاق دراز کشیده و راحت داره استراحت میکنه … .
پوفی کشیدم که صدای پرستار رو متوجه شدم :
_ ببخشید جناب …
آقای دکتر لاوال اضافه کردن بهتون بگم برید اتاقشون … .
دیدهامو متعجب باز کردم ، درست روی صندلی قرار گرفتم و لب زدم :
+ ب … با مَنید؟!
ابرویی بالا انداخت و سری به نشونه ی آره تکون داد …
باشه ای گفتم که سالن رو ترک کرد و راهی شد ، با کمی مکث از جام پاشدم و به طرف
اتاق آقای دکتر حرکت کردم …
چند تقه به در اتاق زدم و بعد از گراهی شدن اجازه ، وارد اتاق شدم …
دکتر با متوجه شدنم لبخندی زد و به مبل های روبه روی میزش اشاره کرد :
_ بیا بشین جَوون … .
هوفی کشیدم و در اتاق رو بستم ، به طرف یه نبل قدم برداشتم و نشستم …
زلونی روی لبام کشیدم و اظهار کردم :
+ پرستار اظهار کردن با من کاری دارین …!
تبسمی زد و گفت :
_ اوه … بله …
مکثی کرد ، برگه ای رو از لای برگه های روی میزش بیرون کشید … مشغول بررسیش شد و در همون حین شروع کرد به زدن حرفایی که داغونم کرد ! …
_ ببینید … مریضِ شما ، آقای افشین نیک زاد …!
حالشون روز به روز که هیچ …
ثانیه به ثانیه داره بد و بدتر میشه …
انگشتاشو توی هم گره زد ، گذاشت روی میز و ادامه داد :
_ بیاین رک و راست بگم …
احتمال ۹۹ درصد هست که بمیره و اون یه درصد هم فرجیه که خدا بکنه .…
با اضطراب لب زدم :
+ خب … خب من هرچقدر پول بخواد میدم …
فقط … فقط شما خوبش کنید ! …
عینکشو برداشت ، گذاشت روی میز و با غمگینی گفت :
_ هیچ راهی وجود نداره واسه درمانش …
من هرکاری تونستم کردم ، اما … اما گلوله جای بدی خورده … درسته ضربه توی قلبش نبوده اما حتی همون کناره ای هم از دلش … ناحیه حساسی بوده و خب ….
حرفشو ناتموم گذاشت …
با بهت به یه نقطه ی نامعلوم خیره شده بودم که ادامه داد :
_ پیش اون خانوم نبیان کردم این حرفارو …
زیرا میدونستم بهشدت روی این آقا حساسه و مطمعنن سکته رو میزد … بنابراین قصد کردم که به خودتون تنها بگم … .
لب پایینیمو زیر دندون گرفتم …
سارا … اون اگه متوجه میشد … هوفففف …
حتی فکر بهش هم زجر آوره … .
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن