پوزخندی زد و با تحقیر و غیظ سرتاپام رو برانداز کرد و اظهار کرد:
-همونی که تمایل داشتگارت بود آرهههه!؟
نمیدونم از زدن این حرف و این سوالها چه منظوری داشت ولی آب دهنمو قورت دادم و درجواب سوالهای ناملایمش اظهار کردم:
-بود یا نبود من ردش کردم و الان کنار توام…
نفسش رو با آوا داد بیرون و بعد یکم خم شد تا یه کوچولو همقدم بشه و آخرش هم کنار گوشم اضافه کرد:
-رستا…یکبار دیگه با اون یا هر مرد دیگه ای چشم تو چشم بشی نگاهاتو از واسه درمیارم رستا!
واقعا شوکه شده بودم.ذهن فرزام نمیتونست تا به این حد بسته باشه.
اون همواره یه آدم زیادی آزاد بود.رفتار و نحوه ی حیات خواهرش هم گواه محکمی بود بر تصوراتم.
دیدههام روی صورت جدیش به گردش دراومد.
نگاهش میکردم که مطمئن بشه این خودشه که داره این حرفهارو بهم میزنه.
ناباورانه اضافه کردم:
-فرزام…این چه حرفهاییه!؟
شونه بالا انداخت و با منتهای بیتفاوتی و بیخیالی گفت:
-همینه که هست.من همینقدر گه ام…خودت این آدم عصبی با اخلاق گه رو تمایل داشتی پای خواستننت هم باید بمونی چراکه جاده پس و پیش نداری!
اگه بگم حتی هنوز هم باورم نمیشد اون خودشه که داره این حرفهارو میزنه دروغ ناضافه کردم.
قلبگیر و غمگین ازش رو برگردوندم و سمت دیگه ای رو خیره شدم.
نیکو که حس میکردم خوشحال ترین آدم این جمع هست اومد سمتم و با گحرکت کردن کف دستم گفت:
-عه عروس خاااانم! چرا اینجا وتوقف کردی! اخم و تخمهاشو…پاشو بیا بریم برقصیم…بدوووو…
قبل از اینکه نیکو من رو دنبال خودش بکشونه فرزام با گراهی شدن بازوی لختم سر جا نگه ام داشت و خطاب به نیکو گفت:
-لازم نیست برقصه! اونم جلوی اونهمه مرد با این توری که تمام دارو ندارش معلومه!
اول یه نگاه به نیکو که عین من وا حرکت کرده بود انداختم و بعد سر خم کردم ونگاهی به یقه لباسم انداختم.
ناخوداگاه دستمو وسط سینه هام گذاشتم.
نیکو با تعجب بیان کردم:
-شوخی میکنی فرزام!؟
بازوم رو گراهی شد و کشیدم سمت خودش و بعد هم با اخم و سگرمه های توی هم جواب داد:
-نه ابدا ! همون که اضافه کردم…
اصلا دوست نداشتم از یه بگو مگوی ساده برسیم به یه جنجال.
خصوصا اینکه کاملا درجریان گه بودن اخلاق فرزام بودم.
اصلا امشامگاه یه توفیر بزرگ با تمام شامگاههای دیگه داشت.
انگار از یه چیزی اونقدر عصبی بود که داشت تلافیش رو سر بقیه درمیاورد.
بخصوص سر من !
نیکو سر تا پای فرزام رو برانداز کرد و اضافه کرد:
-هیچ معلومه تو امشامگاه چته!؟ الان بهشدت ها منتظرن رستا بیاد و با جمع دوستاش برقصه…واقعا که تو یه چیزیت هست!
فرزام با همون حالت بی روحش جواب داد:
-آره یه چیزیم هست و تو هم خوب میدونی!
با مضطربی رو کردم سمت نیکو.بجای اینکه تمرکزمو رو حرف های آخرفرزام بزارم اضافه کردم:
-برو نیکو…من نمی رقصم.تو برو با بچه ها برقص حواسشون رو ازمن پرت کن!
اون هم مثل من دیگه لبخندی روی لبهاش باقی نمونده بود.انگشتهامو به آرومی رها کرد و بعد گفت:
-بسیار خب!
لبخندی تصنعی زدم و یکی دو قدم به عقب رفتم و کنار فرزام ایستادم.
مثل اینکه قرار بود امشب واسه اینکه بکو مگویی پیش نیاد فقط کارهایی زد انجان بدوم که اون میخواد.
کف دستمو دور بازوش حلقه کردم.
بهتر بود دلش رو به کف دست بیارم زیرا قلبم میمیل داشت شامگاه عروسیم شب قشنگی بشه واسه همین گفتم:
-بداخلاق نباش دیگه فرزام..بخند…به جون تو اگه میدونستم از این تور راضی نیستی اصلا نمیپوشیدمش!
نفس عمیقی کشید و گفت:
-بعد از اینکه پوشیدیش اینو میگی!
رفتارشو گذاشتم پای غیرت و بیان کردم:
-خب ببخشید…نمیدونستم…
سرش رو به آرومی جنبوند ودرحالی که نگاهش خیره به جمع درحال رقص بود زمزمه کنان باخودش اضافه کرد:
-آره.بسیار چیزا هست که نمیدونی…
چون صوتش بهشدت آروم بود دوباره پرسیدم:
-چیزی اظهار کردی؟!
لبخندی محو زد و بعد سرش رو به آرومی برگردوند سمتم و بعد هم اضافه کرد:
-بیان کردم بهشدت چیزاهست که باید بدونی… به مرور متوجه میشی…
تبسمی محو زد و بعد سرش رو به آرومی برگردوند سمتم و بعد هم گفت:
-بیان کردم خیلی چیزاهست که باید بدونی… به مرور متوجه میشی…
زل زدم به نیمرخش.من به اون خیره بودم و اون نگاه بی حس و انگیزه اش رو دوخته بود به جای دیگه ای.
جدیدا از هیچکدوم از حرفهاش سردرنمیاوردم.
یا من تو باغ نبودم یا اون چیزایی میگفت که من تو جریانشون نبودم!
آسیه خانم که سرتا پای خودش رو طلا گراهی شده بود و جاده که میرفت جیرینگ جیرینگ النگوها و طلاهاش به گوش می رسید اومد سمتمون و اضافه کرد:
-بیاین…بیاین پای سفره عقد عاقد میخواد خطبه رو بخونه!
لبخند عریضی زدم.با اظهار کردن این بله دیگه خیالم راحت میشد قراره من مال فرزام بشم و فرزام مال من !
کف دستشو گحرکت کردم و اظهار کردم:
-بریم!
نفس عمیقی کشید و بدون اینکه حرفی بزنه همجاده اومد.باهمدیگه به سمت سفره ی عقد حرکت کردیم. حالا دیگه همه اونجا جمع شده بودن.
کنار هم و روی صنقلبی هایی که بیشتر به تخت پادشاهی شامگاهاهت داشت جای گرفتیم.
ریما و نیکو تور رو بالای سرمون گحرکت کردن.
چنددقیقه بعد با اومدن بابا و بقیه عاقد شروع کرد خوندن خطبه…
قشنگترین لحظه ی حیاتم بود.مهم نبود فرزام امروز رو فرم نبود.مهم نبود یکم بدخلق شده مهم این بود ما امروزگار رسما مال هم میشدیم.
صوتی عاقد از فکر بیرونم کشید:
-عروس خانم برای بار سوم میپرسم…وکیلم شمارو به عقد دائمی آقای فرزام بزرگمهر در بیاورم !؟
لبخند عریضی زدم.سرم رو قد بلند کردم و با شکستن سکوت به وجود اومده گفتم:
-با اجازه ی پدر و مادرم و بقیه ی بزرگترای مجلس بله!
صدای جیغ و هورا که به هوا رفت حس کردم زمین زیر پام به لرزه در اومده.من حتی جیغ جیغهای نیکو و ریما رو هم که بالای سرم توقف کرده بودن میمتوجه شدم.
جو که کمی آروم شد عاقد اینبار از فرزام سوال سؤال کرد.
تو اون سکوت سنگین سرمو برگردوندم و به فرزام نگاه کردم.
ساوت بود و هیچی نمیاظهار کرد.
آرام اسمشو نجوا کردم تا به خودش بیاد آخه حس کردم توی فکر بود:
-فرزام….
همچنان ساکت بود.پچ پچ ها شرعع شدن .مضطرب بهش چشم دوختم.
آخه چرا ساکت بود !؟خاموشیش چه معنی ای داشت!؟
قلبم داشت تالاپ تلوپ تو سینه ام میزد.خود عاقد به شوخی سؤال کرد:
-آقا داماد شماهم زیر لفظی میخواین!؟
یکی خودشیرینی کرد از لابه لای جمعیت گفت:
-دوماد راهی شده گل بچینه!
شلیک خنده ی جمع به هوا رفت.من نمیتونستم دلواپسیم رو پنهان کنم. حتی نتونستم مثل بقیه یه تبسم خشک و خالی بزنم.
فرزام شامگاهیه کسی بود که ترمشاهده کرد داره.
انگار واسه بله اظهار کردن مردد بود ولی در نهایت نفس عمیقی کشید و بیان کرد:
-بله…
اون لحظه فقط میدونم نگاهامو بستم و یه نفس عمیق کشیدم….
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن