متعجب و قلبگیر نگاهش کردم.نمیدونم چرا تو بهترین روز زندگیمون اینجوری تلخ زبونی میکرد.
خسته و غرولند کنان برگشت و در ماشین رو برام باز کرد.
نگاهی به صورتش انداختم و بعدهم سوار شدم و روی صنقلبی قرار گرفتم.
درو بست و با دور زدن ماشین پشت فرمون جای گرفت.
چقدر خوشحال بودم که دیگه قراره نیست زیر دوربین فیلیردار هی ادا دربیارم ولو برای چنددقیقه ….
سرمو برگردوندم سمتش و به نیمرخ اخم آلودش نگاه کردم.
آب دهنمو قورت دادم و پرسیدم:
-فرزام….
بدون اینکه نگاهم بکنه با لحتی سرد و تلخ پرسید:
-چیه؟
کف دسته گل توی دستم رو گذاشتم روی پاهام و بعد لبخندی تصنعی زدم و سؤال کردم:
-تو مسرور نیستی!؟
با همون لحن نسبت خصمانه که ذره ای شادی و شوق و اشتیاق توش موج نمیزد جویا شد:
-برای چی باید خوشحال باشم هااان!؟
اصلا انتظار گوش دادن همچین جوابی رو نداشتم. اون هم توی روزی که فکر میکردم بهترین روز زیستنمه. برای همین ناباورانه نگاهش کردم و اظهار کردم:
-خب…خب امروز روز عروسیمونه…نباید خرسند باشی!؟
یه نگاه تلخ معنی دار به صورتم انداخت و بعد هم خم شد و به دنبال پاکت سیگارش گشت.
لعنتی! سیر نمیشد از این سیگار؟
اونقدر گشت تا بالاخره پیداش کرد. یه نخش رو بیرون آورد و گذاشت لای لبهاش.فندک رو زیرش گرفت و به محض روشن شدنش پرتش کرد همون جای قبلیش…
بیخیال گرفتن جواب سوالم شدم و فقط بیان کردم:
-اینقدر سیگار نکش فرزام.مریض میشی هااا….
با عصبیت داد زد:
-به جهنممممم
از ترس تو خودم مچاله شدم.یکم راهی شدم عقب و ناباورانه صورت عصبیش رو از نظر گذروندم و بیان کردم:
-چته تو فرزام ؟!
با آوای کشیده و حالتی عصبی جواب داد:
-هیچی…فقط حرف نزن و بشین یه گوشه و حرف نزن.همین….
با صوتی قد بلند و حالتی عصبی جواب داد:
-هیچی…فقط حرف نزن و بشین یه گوشه و حرف نزن.همین….
به حدی عصبی بود که حس میکردم تا منفجر شدن فاصله ای نداره اون هم درحالی که هیچ قلبیلی براش وجود نداشت.
هیچ قلبیلی!
نمیدونم قلبیل اینکج خلقی هاش چی بود.
شاید از من قلبگیر بود اما خب یادم نمیومد کاری کرده باشم که اونو از خودم رنجونده باشم.
چنددقیقه ای خاموشی کردم.قلبم نمیمیل داشت دلنشینترین روزگار حیاتم اینطوری خراب بشه و یه تصویر بد ازش تا همیشه تو ذهنم باقی بمونه برای همین اظهار کردم:
-فرزام…
جوابی نداد.یعنی دراین حد بی حال و حوصله بود؟زیراچیزی نگفت خودم دوباره اضافه کردم:
-فرزلم من کاری کردم که تو ازم ناراحتی!؟
چند پک به سیگار توی کف دستش زد.به سرفه افتادم زیرا کل فضای ماشین رو دود گحرکت کرده بود.شیشه رو داد پایین.
خاکستر سیگارش رو تکون و بعد یکم که تونست به اعصابش مسلط بشه اضافه کرد:
-هیچیم نیست.حوصله ی حرف زدن ندارم….
نگاههام روی صورتش به گردش دراومد.من عاشقش بودم حتی با وجود بدخلقی هاش.
اون مردی بود که من همیشه خواهانش بودم و به هیچ قیمتی نمیتمایل داشتم از دستش بدم.
واسه اینکه حال و هوای هردومون عوض بشه گفتم:
-کت شلوار مشکی خیلی بهت میاد فرزام…
نیم نگاهی به صورتم انداخت.قلبم میتمایل داشت حال و هوای بینمون عوض بشه برای همین اونقدر با تبسم بهش خیره شدم تا بالاخره اظهار کرد:
-باشه یادم می مونه….
بازمتبسم زدم و گفتم:
-اونقدر خوبه که قلبمنمیخواد کسی جز خودمببینت…
بسیار بی ذوق و بی حوصله گفت:
-اُهممممم
لحنش سرد بود.ولی همینکه دیگه داد و هوار نکرد هم خودش کلی بود.
و بازهم این خود من بودم که جویا شدم:
-من چی؟ من خوب شدم!؟آرایشم خوبه، تورم چی؟ اون هم خوبه ؟!
از گوشه چشم نگاهی به صورتم انداخت و اضافه کرد:
-آره خوبه….
لبخند زدم.نمیدونم اعصابش از بابت چی خراب بود ولی میدونستم که میشه شادش کرد.
سرمو جلو بردم و صورتش رو بوسیدم و اضافه کردم:
-جون من خوش اخلاق باش خب؟ من فرزام خوش اخلاق رو بیشتر دوست دارم…
بازم فقط یه نگاه کوتاه بهم انداخت.
گرفته و تو هم بود.
اما من تمام کارهای بد و دیر اومدن و جواب تلفن ندادنهاشو نادیده گحرکت کرده بودم صرفا بخاطر اینکه روزگارمون خراب نشه….
نگاهاشو باز و بسته کرد و بیان کرد:
شب عروسی من اون چیزی نبود که انتظارش رو داشتم.
فرزام تو هم بود ولی قلبیلش رو نمیدونستم.
اصلا بهم این حس رو نمیداد که مطمئن بشم اون هم از بابت ازدواجمون به اندازه ی من شاده!
انگار فقط من بودم که سرخوش بودم.که قلب مسرور بودم از بابت اینکه قراره بشم همسر اون!
من با همه پرروییم قلب گیر میشدم وقتی نگاه های بی ذوق و بی میل اون به خودم رو می دیدم.
با من که حرف نمیزد و برای آروم کردن خودش فقط یه بند سیگار میکشید.
تقریبا نزدیک به تالار شده بودیم ولی اون همچنان توی هم بود.
من قلبم نمیتمایل داشت کسی که بخاطرش حاضر شدم دل پسر عمه ام رو بشکنم و با خبر نامزدیم جواب ردم رو بهش بدم یا با به جون خریدن قلبخوری همیشگی پدرم توروز عروسی با حس و حال بدش به همه بفهمونه الان خوشحال نیست!
از حرفهایی که بعدش پشت سرمون درمیومد بیزار بودم.
من دلم یه زیستن عاشقانه میخواست.
یه زیستن بدون حاشیه…
سرمو به سمتش برگدوندم و همونطور که کف دسته گل نرگس توی کف دستم که ست با تاج گل لای موهام بود جویا شدم:
-فرزام…
دسشتو از پنجره بیرون برد و با تکوندن خاکستر سیگارش جواب داد:
-چیه !؟
به تور لخت تنم اشاره کردم و بیان کردم؛
-فکر کنم دیگه قرار نیست بدنم بوی ادکلن بده. بو سیگار گراهی شدم…نکش…بخاطر من نه هااا…بخاطر خودت نکش.
کنج لبش بالا حرکت کرد و پرسید:
-امر بعدی!؟
حس کردم بهم تیکه پروندولی اگر هم پروند نامتوجه شده اش گحرکت کردم و گفتم:
-هیچی.نزدیک تالاریم این سگرمه هاتم وا کن…
شیشه رو بار دیگر داد پایین و با پرت کردن سیگارش اضافه کرد:
-که هیکلت ممکنه بو سیگار بده آرهههه !؟
به نیمرخش چشم دوختم.نمیخواستم فکر بدی به سرش بزنه.قبل از اینکه بخوام با یه توضیح کوتاه منظورمو واضحتر بهش برسونم اضافه کرد:
-ببین یه چیزی رو آویزه ی گوشت کن رستا…من خوشامگاهختانه یا متاسفانه یا بدبختانه یا اصلا هرچی…مصرف سیگارم بالاست.اینو هم قبلش درجریان بودی…
محاله هم ترکش کنم چراکه نمیتونم. حق انتخاب بهت میدم.میخوای بساز نمیخوای هم نساااااز…
کدوم مردی روزگار عروسیش با زنش اینطوری حرف میزنه!؟
واقعا کی….کی جز فرزام که نمیدونم قلبیل این بدخلقی هاش چیه!
دلگیر و آزرده سرم رو پایین انداختم و بعد اظهار کردم:
-میسازم…فقط تورو خدا تو تالار نکش…بابا همش دنبال یه اتوئہ.یه تبسم هم بزن حتی غیر واقعیه….
دیگه هیچی ازت نمیخوام…
نگاهی به نیمرخم انداخت ولی دیگه حرفی نزد….
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن