گوشی نیکو رو از کف دستش کش راهی شدم تا خودم باهاش حرف بزنم و به محض اینکه اونو کنار گوشم گحرکت کردم اظهار کردم:
“فرزام…من بسیار وقت اینجا منتظرتم.بعد تو واز حرکت ایستادی و سیگار میکشی؟خواهش میکنم زودتر بیا آخه اصلا دوست ندارم اینجا اینهمه آدم درموردم پچ پچ کنن”
اصلا بنظر نگران نبود.یا حتی واسه رسیدن دستپاچه به نظر نمی رسید.
پکی به سیگارش زد و من این رو کاملا احساس کردم و بعد هم سر حوصله بیان کرد:
” بمون تا بیام اینقدر هم به من زنگ نزن شیرفهم شد؟
تو شوک حرفهاش و سردی لحنش بودم که آوای بوق ممتد توی گوشهام پیچید.قطع کرده بود.
با صورتی پکر تلفن هممسیر نیکو رو رو به سمتش گراهی شدم و بعد بیان کردم:
-بسیار خونسرد وتوقف کرده تو خیابون سیگار میکشه…
لبهاش عین لبهای ماهی باز و بسته میشدن ولی آوایی از دهنش بیرون نیمومد.
مونده بود چیبگه…
غمگین و دپرس نگاهش کردم که بالاخره اضافه کرد:
-فرزامه دیگه…یه سری خلق و خوی خاص داره…
بدجور دپرس شدم.اینکه من اینجا معطل باشم و بعد فرزام به جای اینکه مشتاقانه بیاد دنبالم ریلکس و خونسرد تو خیابون بمونه و سیگار بکشه بهمم می ریخت.
نیکو وقتی متوجه شد اونجوری بخم ریختم کف دستشو رو شونه ام انداخت و گفت:
-عه راستی…رفته بودم آب بخورم رهام رو مشاهده کردم دم در منتظر توئہ….گفت بهت بگم بیای پایین باهات حرف بزنه.به کل یادم راهی شد!
شنیدن این خبر تو اون شرایط یه کوچولو آرومم کرد.تبسمی محو زدم و سؤال کردم:
-واقعا ؟! یعنی الان دم در!
سرش رو سریع سریع تکون داد و گفت:
– آره آره…خودم متوجه شدمش.برو باهاش حرف بزن!
ازش تشکر کردم و بعد هم دو طرف تور لَختم رو گرفتم و قدم زنان به سمت خروجی حرکت کردم.
دو طرف تور لَختم رو گرفتم و قدم زنان به سمت خروجی حرکت کردم.از کف دست فرزام و این رفتارهای عجیب غریبش خسته و دلگیر بودم ولی شوق دیدار رهام تاحدودی اوضاع رو برام آرومتر میکرد.
فقط امیدوار بودم یه روز بتونم فرزام رو تغییر بدم و مجابش کنم بعضی راهی شدارهای غلطش رو تغییر بده!
پامو که بیرون گذاشتم نگاهی به سمت راست انداختم.
دست در جیب کنار ماشینش قدم رو می راهی شد. قبل از اینکه آواش بزنم تماشاش کردم. باریکاندامتر از دفعه ی پیش شده بود و همین کم کردن وزن حسابی خوشتیپش کرده بود. لبخند زدم و صوتش زدم:
-رهام…
ایستاد و رو برگردوند سمتم. دیدهش که بهم افتاد لبخد عریضی زد. وقت رو تلف نکرد.بهشدت بهسرعت اومد سمتم.
سوتی زد و گفت:
-جووووون تو واقعا رستا کوچولوی مایی!؟
خندیدم و اظهار کردم:
-رستا کوچولوووو !؟
با تبسم بیان کرد:
-نه پس رستا بزرگه؟؟؟
ریز خندیدم و جواب دادم:
-خب معلومه…اینو نگیاااا…ته تغاری ریماست بشنوه جنجال به پا میکنه.
خندید و بعد بار دیگر با تحسین و شوق تماشام کرد و درنهایت اظهار کرد:
-بمون ازت عکس بگیرم…
نیشمو تا بناگوش وا کردم و اون فورا کف دست برد توی جیب شلوارش و تلفن همراهش رو بیرون آورد و شروع کرد عکس گراهی شدن.
کف دسته گلمو بالا گرفتم و با افسوس گفتم:
-کاش میشد بیای تالار…بسیار قلبم میخواد تو هم باشی!
حین عکس گحرکت کردن جواب داد:
-میدونی که نمیشه پس حرفش رو نزن..راستی خونه ی جمتوجه شد گرفتم.
هیجان زده بیان کردم:
-جدااااا!؟
دیدهاشو باز و بسته کرد و جواب داد:
-آره…جای خوبیه….واسه خریدنش کلی وسواس به خرج دادم!
آدرسش رو برات میفرستم…یه روزگار حتما بیا دیدنم!
تبسم زدم و گفتم:
-چشمممم…با کمال میل!
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن