* رستا *
تمام روز رو پیش خاله بودم چون میخواستم لااقل حتی اگه شده با کمک کردن تو دوخت و دوز عروسکها و لباسهاشون یه جورای حواسمو از روزگارهای بدم دور کنم.
وقت راهی شدن اصرار داشت برام آژانس بگیره یا دست کم خودش برسونم خونه ولی من ترجیح میدادم پیاده تا خونه جاده برم.
مسیر چندان طولانی نبود ولی اعتراف میکنم هرچی طولانی تر بهتر…یعنی واسه من بهتر بود!
این روزگارها واقعا هیچ چیز به اندازه ییاده روی و خلوت کردن باخودم بهم ساکتش نمیداد!
دست در جیب راه میراهی شدم که حس کردم موبایلم ویبره خورد یه پیامک برام اومد. از جیب مانتوم بیرونش آوردم و پیامی که برام اومده بود رو باز کردم.
ار طرف آراز بود.بی حوصله اما لب زنان تکست کوتاهش رو خوندم:
“رستاجان…من هنوزم منتظر بله ی تو هستم…یه بله به من بده تا زیستن قشنگی برای هردومون بسازم”
کلافه نفس عمیقی کشیدم و موبایلمو انداختم تو اعماق کوله پشتیم.
از کف دست آراز کفری نبودم.از دست خودم کلافه و کفری بودم که نتونستم بیخیال فرزام بشم.
از سرم بیرون نیمحرکت کرد که بشه یا بتونم به کس دیگه ای فکر کنم و از طرفی انتظار آراز درحالی که میدونستم حالاحالا توان فکر کردن به کس دیگه ای رو ندارم خسته و عاجز و دل مشغولم میکرد.
از اینکه یه نفر معطل جواب دادن من باشه بیزار و متنفر بودم.
نفس عمیقی کشیدم و لگدی به سنگ ریزه ی جلوی پام زدم که همون موقع حس کردم یه ماشین با یه فاصله ی بسیار کم کنارم ایستاد.
سر که برگردوندم تو همون نگاه و نظر اول متوجه دم فرزام هست.
شک کردم به اون چیزی که می دیدم.
ایستادم و نگاههامو چندبار باز و بسته کردم ولی من توهم نزدم و اون واقعا خود فرزام بود.
شیشه رو داد پایین و بی مقدمه گفت:
-سوار شو ….
دیدنش که کلا جای تعجب داشت.ولی چیزی که بیش از هر مورد دیگه ای منو متعجب میکرد این بود که اصلا اون چرا باید اینجا باشه!؟
بعداز گفتن اون حرفها اطمینان داشتم دیگه هیچوقت قرار نیست ببینمش.
وقتی دید یه جا از حرکت ایستادم و تکون هم نیمخورم پیاده شد و اومد سمتم.خودش شخصا درو برام باز کرد و بعدهم بیان کرد:
-سوارشو …
بهش خیره شدم.هی تو سرم از خودم میجویا شدم چرا باید بعداز اینهمه مدت مجدداً بیاد سراغم اون هم بعداز زدن اون حرفها.
چون بازهم ساکت موندم و نه چیزی اضافه کردم و نه سوارشدم خودش کف دستمو گرفت و بیان کرد:
-سوارشو رستااااا…حالا
خودش به زور سوارم کرد و بعدهم با دور زدن ماشین سوار شد و پشت فرمون نشست.
سرمو به سمتش برگردوندم و قبل از اینکه ماشین رو روشن بکنه جویا شدم:
-چی میخوای؟
کف دستهاشو رو فرمون گذاشت و درحالی که نگاهش رو به جلو بود جواب داد:
-میخوام باهات حرف بزنم…
پوزخندی زدم و به طعنه بیان کردم:
-در ذهنش گذراندم تو حرفهاتو قبلا زدی…
پوزخندی زدم و به طعنه گفتم:
-در ذهنش گذراندم تو حرفهاتو قبلا زدی…
حتما طعنه ی توی کلامم رو متوجه شد که بالاخره سرش رو به سمتم برگردوند.زل زد تو چشمهام و خیلی بی مقدمه و یهویی بیان کرد:
-باهام ازدواج میکنی؟
شوکه شدم و برو بر تماشاش کردم.مطمئن بودم داره باهام شوخی میکنه درحالی که هیچوقت اونو تا به این حد جدی نمتوجه شده بودم.
بهت زده لب زدم:
-چی!؟
مجدداً و برای دومین بار تکرار کرد و جویا شد:
-با من ازدواج میکنی!؟
بازم فقط بابهت و تعجب تماشاش کردم.همه چیز برای من عجیب و غریب بود.من اصلا اونو نمی متوجه شدم.یه روزگار میومد و میاظهار کرد یکی دیگه رو دوست داره و بهتره برم پی حیاتم و حالا دوباره اومده بود سراغم و بهم میاظهار کرد باهاش ازدواج میکنم یا نه …؟!
عجیب نبود؟ نکنه اصلا داره مسخره ام میکنه؟
نونه دارم واسش شامگاهیه به یه سرگرمی میشم !؟
کلافه سرمو تکون دادم.
من نه بازیچه بودن و نه دیگه حوصله ی شکست دیگه ای رو داشتم برای همین بیان کردم:
-بس کن…لطفا! من بازیچه نیستم…چرا میخوای دوباره بهم به آسیب احساسی وارد کنی؟
نفس عمیقی کشید.از اون نفسها که قفسه ی سینه باهاش به وضوح بالا و پایین میشد.
مجدداً بسیار جدی گفت:
-میخوام دوباره خانوادمو بفرستم پیش پدرت.بفرستم جواب بله میدی؟ بفرستم باهام ازدواج میکنی؟ حاضر میشی زنم بشی؟
گیج و سردرگم نگاهش کردمو جویا شدم:
-داری مسخره ام میکنی آره؟آره فرزام؟
آواش رو برد بالا و پرسید:
-رستاااا…فقط یک کلمه بهم بگو…دوستم داری یا نه؟
زبونم لال شد…دوستش داشتم یا نه؟
معلوم بود که داشتم.اونقدر داشتم گه جز اون نمیتونستم یه هیچ مرد دیگه ای فکر بکنم.
یه هیچ مرد دیگه ای….
آب دهنمو قورت دادم و خیره شدم به چشمهای نافذ و ولی احساسش….
یا بهتر بود بگم خالی از احساسش….
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن