* نیکو *
مایوس و ناامیدرور شدن رستارو نگاه میکردم.
غم گیر کرده بود تو گلوم.
لبهومو ازهم باز کردم و اضافه کردم:
-رستا…ر…رست…رستا فرزام تورو دوست داره دختر…
توجهی نکرد.با سر و شونه های خمیده به مسیر افتاد و توجهی نکرد به حرفهام.
دویدم دنبالش و بیان کردم:
-رستا اینکارو نکن…رستا جواب بله نده..
هیچی نگفت و دور و دورترشد.
ا نقدر دور شد که دیگه چشمم نتونست ببینش.
حق داشت.حق داشت دروغهای منو باور نکنه.
فرزام اصلا اونو دوست نداشت اگه تاحالاش هم جلو اومده بود بخاطر فشارهای بابا و مولین بود.
کف دستامو مشت کردم و با نفرت دندونهامو روی هم سابیدم.
ترگل لعنتی باز مجدداً برگشت تا به همچی گند بزنه.
برگشت که فرزامو از رستا بگیره و رهام رو از من.
ولی من اجازه نمیدادم.
اجازه نمیدادم….
حالا که قراره رهام هیچوقت حتی به ازدواج با من هم فکر نکنه پس منم دلیلی برای زنده موندن تو این جهان ندارم !
چرخیدم و بار دیگر به سمت خونه مسیر افتادم.
دیگه درس و دانشگاه برام اهمیتی نداشت.
اشک از نگاههام سرازیر میشد و من فقط به یه چیز فکر میکردم
به ازدواج رستا با یه مرد دیگه.
به از کف دست دادن رهام.
صورتم غرق اشک بود.اشکهایی که حتی نمیدونستم کی سرازیر شدن از نگاههام.
بغض کردم و به سمت در حرکت کردم.
خوشامگاهختانه همون لحظه پارکینگ باز شد و ماشین بابا اومد بیرون…
بدون اینکه بهش سلام کنم از کنار در شدم و رفتم داخل.
شیشه رو داد پایین و اظهار کرد:
-علیک سلام…تو مگه نراهی شدی دانشگاه!؟
صداش رو گوش دادم ولی نه اونقدر واضح که بفهمم دقیقا چی میگه.
تو خودم بودم.بیشتر از همیشگی.
حل شده بودم تو نخواستنها و نرسیدنها.
تصمیمو گراهی شده بودم.
قبلا هم اظهار کردم.
بیان کردم اگه به فرزام نرسم ترجیح میدم بمیرم.حالا هم ترجیح میدادم بمیرم.
بمیرم اگه قراره به رهام نرسم.اگه قراره اون یه روز برای ازدواج به کس دیگه ای فکر کنم.
دستمو به دیوار تکیه دادم وبدون اینکه خم بشم کفشهامو از پا درآوردم و به سمت آشپزخونه رفتم.
تصمیمو گراهی شده بودم و برای انجام دادنش ذره ای شک نداشتم..مولین نشسته بود رو مبل و تلفنی باخواهرش حرف میزد:
“چیبگم دیگه ! قسمت نبود.دختره یهو جنی شد گفت نه.هیچ اشکالی نداره ها…تو که میدونی دخترا آرزوی نگاه فرزامو دارن”
نگاهش که به من افتادیه لحظه کف دستشو رو گوشیش گذاشت و بعد رو کرد سمت من و پرسید:
-نیکو تویی؟ دختر تو مگه نراهی شدی دانشگاه هااان ؟!
حتی به اون هم جوابی ندادم.یه راست رفتم تو آشپزخونه و اون هم بسیار پیگیر نشد و بار دیگر سرگرم صحبت با خاله شد ..
چه بهتر.
از تنها چیزی که عاجز بودم همین سوال و جواب شدن بود.
در یخچال رو باز کردم و نایلون قرص هایی که حتی نمیدونستم چی هستن رو بیرون آوردم و مجدداً بیرون آوردم.
به فرزام بیان کردم…بیان کردم اگه باکارهاش کاری کنه از رسیدن به رهام ناامید بشم خودمو از این زندگی خلاص میکنم.
پلاستیک داروهارو برداشتم و بیخبر از مولین راه افتادم سمت پله ها…
دنیا دور سرم می چرخید اما دیوانه بودم.
دیوانه ای که دیگه هیچ چیز و هیچکس واسش اهمیت نداشت …
به تنها چیزی که تو اون لحظه فکر میکردم خلاص شدن از این زیستن بود. این زندگی مزخرف….
آره.حیات بدون رهام واسه من از مزخرف هم مزخراهی شدر بود!
پله ها رو بالا حرکت کردم و خودمو رسوندم به اتاق خوابم…
پله ها رو بالا راهی شدم و خودمو رسوندم به اتاق خوابم.
درو باز کردم و حرکت کردم داخل.
کیف و تخت شاسی توی کف دستمو پرت کردم کف اتاق و درو با پشت پا بستم.
مقنعه از سر کشیدم و با درآوردن مانتوی تنم نایلون قرص هارو انداختن روی تخت و خودمم همونجا جای گرفتم.
برای کاری که به نیت انجامش اومده بودم کاملا مصمم بودم و جدی….
باید انجامش میدادم چون هیچ دلیل کوچیک و بزرگی برای ادامه به این زندگی نداشتم.
هیچ قلبیلی!
پارچ روی عسلی رو برداشتم و یه لیوان پر آب ریختم.
نایلون قرصهارو وارونه کردم.
حتی یه ذره هم واسه انجام دادن اینکار شک و ترمشاهده کرد نداشتم.
تلفنم رو برداشتم و شماره فرزام رو گراهی شدم.
اون باید میدونست اگه من مُردم دلیلش خودشه….
تلفن رو کنار گوشم نگه داشتم و منتظر موندم جواب بده….
* فرزام *
در ورودی رو کنار زدم و اومدم داخل.منشی کشیده شد و بیان کرد:
-آقای بزرگمهر…
نگاهی به پرونده های توی دستم انداختم و اظهار کردم:
-هوم؟ چه خبره؟
کلافه و خسته جواب داد:
– این دهمین باریه که منشی آقای طهماسی تماس گراهی شده من جواب ایشونو چی بدم؟
حوصله ی اون پیرمرد ناخن خشک رو نداشتم ولی انگار هرچقدر هم که از این قرار فرار میکردن تهش باید می متوجه شدمش برای همین به ناچار اظهار کردم:
-واسه امروزگار یه قرار باهاش بزار…ترجیحا حدودای دوساعت دیگه!
-دیده…
پوشه های توی دستمو پرت کردم روی میزش و اضافه کردم:
-بگو واسه من یه قهوه بیارن…
قرار گرفت رو صندلی و جواب داد:
-چشم میگم براتون بیارن….
صدای زنگ خوردن تلفن همراهمو میگوش دادم.باعجله سمت در رفتم و بازش کردم و حرکت کردم داخل.
حالا دیگه مطمئن شدم اشتباه نگوش دادم و تلفنم واقعا داره زنگ میخوره.
با عجله به سمت میز حرکت کردم.خم شدم و با دراز کردن کف دستم تلفتمو برداشتم.
نگاهم روی تصویر نیکو ثابت موند.
اصلا انتطار تماسشو نداشتم.
شایدم باید بگم اعصاب حرف زدن با اونو نداشتم.
تصمیم داشتم جواب ندام حتی کف دستممو خم کردم بزارمش روی میز اما توی یه تصمیم یهویی تماس رو وصل کردم و اضافه کردم:
” بله نیکو….”
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن