درحالی که دکمه های پیرهنم رو یکی یکی وا میکردم، خسته و بی حوصله از مسیررو عبور کردم و جلوتر راهی شدم.
صدای بگو بخندهای رستا تو خاموشی خونه پیچیده بود و من به این فکر میکردم که اون این وقت شب داره با کی اینجوری بگو بخند میکنه؟
آخرین دکمه ی لباس تنم رو وا کردم و از زیر کمر شلوارم کشیدمش بیرون و کنجکاوانه قدمهای بعدی رو برداشتم.
روی کاناپه و زیر نور چلچراغ دراز کشیده بود و درحالی که موبایلش رو زیر گوشش نگه داشته بود دست دیگه اش رو بالا گحرکت کرده بود و یه دونه لیموی کوچیک رو فشار میداد که ابش بچکه تو دهنش و همزمان میگفت:
“بخاطر مسمویته….نه….نیازی به دکتر حرکت کردن نیست…
من همیشه مسمومیتهام با یه دوتا لیمو ترش حل میشه….”
با ابزوهایی که توی هم پیچیده بودن و صورتی که نمیدونم کی تا به اون حد عبوس شده بود جویا شدم:
-داری با کی حرف میزنی؟
تا صوتمو گوش داد فورا سرش رو به سمتم چرخوند و انگار که تازه متوجه اومدنم شده باشه فورا نیم خیز شد و بدون جواب دادن به سوالم کف دستپاجه سؤال کرد:
-سلام فرزام…کی اومدی؟
جواب سوالشو ندادم و بازهم تکرار کردم:
-داری با کی بگو بخند میکنی!؟
تبسم زد و جواب داد:
-نیکو !
مطمئن نبودم که راست میگه.نمیدونم چرا اما میدونم که نبودم واسه همین برای اطمینان پیدا کردن اظهار کردم:
-بزن رو کشیده گو !
سرش رو با تاسف تکون داد و تماس رو زد رو اسپیکر و بعدهم اضافه کرد:
“نیکو من دیگه میخوام بخوابم.بعدا باهات حرف میزنم.خب !؟”
نیکو اول خیمازه کشید و بعدهم بهش گفت:
“باشه بابا …شب بخیر”
تماس رو که قطع کرد گوشی رو گذاشت کنار و سؤال کرد:
-خیالت راحت شد !؟
آره!
خیالم راحت شد که اون مثل من کسی از قبل تو زیستنش نبوده که حالا بیاد سراغش و مخفیانه باهاش در ارتباط باشه و ببینش!
نمیدونم دقیقا چه حسی نسبت به رستا داشتم ولی هرچی که بکد قلبم نیمخواست اون جز خودم با کس دیگه ای باشه.
من تمام اون رو میمیل داشتم.
تمامش رد برای خودم !
پیرهنم رو از تن درآوردم و درحالی که به سمت پله ها میرفتم گوله اش کردم و انداختمش رو کف دسته مبل و اظهار کردم:
-اینو بنداز تو ماشین!
از اونجایی که نشسته بود قد بلند شد و پشت سرم اومد وهممدت جویا شد:
– باشه! شام خوردی؟!
بی حوصله جواب دادم:
-آره…
گله مند ولی پچ پچ کنان اظهار کرد:
-از غذا خوردن با من هیچوقت خوشت نمیومد!
شنیدم چیگفت اما حال کل کل کردن و جواب دادن به این گله هاش رو نداشتم تا وقتی که با گلایه و حالتی شوکه سؤال کرد:
-فرزام …
-هاااان…
متحیر پرسید:
-این رژ لبه رو کاور پیرهنت !؟
تا اینو گفت دیگه پامو بالا نزاشتم و پله ی بعدی رو بالا نرفتم….
*رستا*
رد رژلب سرخ روی کاور پیرهن فرزام اونقدر مشخص بود که نتونستم جلوی خودمو بگیرم و درموردش ازش سوال نپرسم.
داشت پله هارو بالا میحرکت کرد ولی تا من ازش در مورد رد رژ پرسیدم از حرکت ایستاد و دیگه بالا نراهی شد.
نگاههام روی اون رد رژ سرخ به گردش دراومد.
باورم نمیشد واقعا این رژ باشه و بدبختی این بود که هیچ جوره نمیشد مثبت فکر کرد.
هیچ جوره !
بالاخره چرخید سمتم. از همون فاصله زل زد تو دیدههام و گفت:
-نمیدونم!
با حرص پیرهن رو تو کف دستم تکون دارم و بیان کردم:
-رو کاور پیرهنم و اون قسمت نزدیک به گردنت رژ هست بعد نمیدونی !؟
شونه هاش رو بالا و پایین کرد و اضافه کرد:
-چمیدونم…امروزگار هزارجا راهی شدم.لابد تو شلوغی یکی خورده به من…
اصلا توجیه کننده نبود.
هرجور که جوابی که داده بود رو تو ذهنم تصور میکردم باز به این نتیجه می رسیدم که احتمالش بهشدت کمه اونطور که اون توضیح دا ه جای رژ رو همچین قسمتی بمونه.
با صورتی دیر و آویزون اظهار کردم:
-فرزام این رژ…
کلافه حرفم رو قطع کرد و بیان کرد:
-اه! تو الان داری منو سوال جواب میکنی !؟؟؟ اضافه کردم نیمدونم کی مالی:ه شد به این پیرهن حالا هی گیر بده!
اینو اضافه کرد و از پله ها بالا رفت و منو با کلی فکرهای منفی تنها گذاشت.
پیرهنش رو زا دو کف دست گحرکت کردم و به بینیم نزدیک کردم.
چشمهامو بستم و عطر لباسش رو بو کشیدم و زیرا بوی عطر زنونه ای رو حس کردم قلب آشوبیم بیشتر شد.
هزار فکربه سرم خطور کرد و هر هزارتا رنج بودن ودرد!
کنار حموم توقف کردم و به در آلومینیومی خیره شدم.
یعنی فرزام امشامگاه رو با یه زن گذرونده !؟
حالا این زن کی هست !؟
همون نامزد سابقش !؟
نه! امکان نداره…امکان نداره بخواد منو هی قال بزاره و بره سراغ اون.
نگاههامو رو هم فشردم.
نمیتونستم رو زیستنم تمرکز کنم تا وقتی که همچی برام روشن بشه و یا مطمئن بشم با یه زن هست یا مطمئن بشم نیست.
از حموم فاصله گرفتم و به سمت اتاق رقتم.
تا اونجا بود باید موبایلشو چک میکردم.
در اتاق خواب رو باز کردم و فورا رفتم داخل.
ضربان قلبم بالا رفته بود و قفسه ی سینه ام تند شتابزده بالا و پایین میشد.
شامگاهیه کسی بودم که میخواد بره دزدی!
خب البته اگه میرفتم دزدی و مچمو میگرفتن احتمالا کمتر خدمتم می رسیدن تا وقتی که فرزام بفهمه قصد وا کردن رمز موبایلشو دارم!
خم شدم و از رو عسلی برداشتمش.
قفل بود و من اولین کدی که به ذهنم رسید و احتمالا دادم ممکنه قفل گوشی باهاش وا بشه رو زدم.
باز نشد.
لب گزیدم و زیر لب زمزمه کردم:
“تف تو حیات ای که من رمز گوشی شوهرمو ندارم”
و بازهم شروع کردم امتحان کردن دومین و سومین گزینه هایی که به ذهنم رسیده بود اما درست همون لحظه فرزام که نمیدونم کی از حموم زده بود بیرون و چه جوری اینقدر بیصدا اومد که من متوجهش نشدم از پشت سر سؤال کرد:
-داری چیکار میکنی !؟
تا اینو گفت هول شدم و چرخیدم سمتش و دیگه هم نتونستم موبایل رو تو کف دستم نگه دارم یا دستکم پنهونش کنم.
از لای انگشتهام سر خورد و افتاد رو زمین و فرزام هم اینو متوجه شد…
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن