نفسم رو با کلافگی بیرون فرستادم و به ترگل که شامگاهیه به بیفکرها حرف میزد نگاه کردم.
نمیفهمم چرا باخودش به این نتیجه رسید که این حرف رو باید بزنه.
ابروهام رو به آرومی دادم بالا و جویا شدم:
-باهام باشیم !؟
نگاههاش رو بازوبسته کرد:
-آره… من و تو !
عصبی اضافه کردم:
-ترگل…من زن دارم…میخوای با من باشی؟ با من ؟ با منی که زن دارم؟
مستقیم به صورتم چشم دوخت و جواب داد:
-آره…من هنوز هم مثل گذشته دوست دارم و ذره ای از عشق من به تو کم نشده.
من میدونم که تو هم منو دوست داری…میدونم که اون دخترو به زور به تو دادن.
این رو هم میدونم که حرفهایی که روز آخر به من زدی خلاف میلت بود.
میدونم….همه رو خوب میدونم
اسمشو صوت زدم:
-ترگل من و تو…
حتی نمیل داشت حرفمو بشنوه.خیلی سریع و پشت سرهم سؤال کرد:
-نگو که عاشقشی…نگو که دوستش داری…نگو که فراموشم کردی.
فراموشم کردی؟
فرزام…به من راستشو بگو.
تو منو فراموش کردی؟
بدون اینکه منظور خاصی از زدن این حرف داشته باشم جواب دادم:
-نه…فراموش نکردم اما…
چون اینو اظهار کردم لبخندی از ته دل زد و با چشمهایی که درخششون برای من آشکار بود بیان کرد:
-میدونستم…میدونستم که تو هیچوقت فراموشم نمیکنی!
به اما اظهار کردن من توجه نکرد.
دکف دست داشتن و فراموش نکردنش چه اهمیتی میتونست داشته باشه وقتی اضافه کردن اون جملات و ابراز علاقه ها دیگه بیفایده بودن
از جا کشیده شد و با پر کردن فاصله ی بینمون اومد و کنارم نشست.
کنار منی که نمیدونستم در مقابل اینپیشامدها چه واکنشی از خودم نشون بدم.
کف دستشو دور بازوم حلقه کرد و با گذاشتن سرش روی بازوم گذاشت اضافه کرد:
-فرزام…توی تمام این مدت من همیشگی به تو در ذهنش گذراندم.
میدونم مجبورت کردن با اون دختره ازدواج کنی ولی مهم نیست..من میخوام باتو باشم.
مثل گذشته…مثل روزگارای ۱۹ سالگی…مثل روزگارای شیرین بیست سالگی…
برخلاف اون که انگار تک تک کلماتش رو از قبل آماده کرده بود من اما نمیدونستم دقیقا باید چیبگم و چیکار کنم و چه واکنشی نشون بدم.
همه چیز یهویی شد.
حتی این اعتراف…
این حرفها…
بهش نگاه کردم و گفتم:
-ترگل تو لایق بهتر از اینهایی…لایق شرایط بهتر…لایق مردی که تمولی در اختیار تو باشه نه منی که …نه منی که زن دارم.
انگشتش رو گذاشت روی لبهام و گفت:
-هیشش…ادامه نده….
مکث کرد.با لبخند صورتمو از نظر گذروند و اضافه کرد:
-برای من مهم نیست…برای من واقعا مهم نیست فرزام.
من فقط میخوام کنار تو باشم.
اصلا چه اهمیت داره که تو زن داری.
این واسه من مهم نیست.اصلا مهم نیست…
تو هم نباید بهش فکر کنی.
فقط به خودمون فکر کن…
به من به خودت!
این حرفها پریشون و بهم ریخته ام میکرد.
تو شرایطی قرار گحرکت کردم که نمیدونستم چی درست و چی غلط…
صورتش رو به صورتم نزدیک کرد.اونقدر نزدیک که پخش شدن نفسهاش رو روی پوست صورتم کاملا احساس میکردم.
این نزدیک شدن منو سست تر میکرد.
منی که همیشه ترگل رو به تمام دخترها ترجیح دادم.
منی که ترگلم واسم مثل محبت اول و آخر بود.
کف دستشو از دور بازوم رها کرد و به آرومی روی قفسه ی سینه ام گذاشت و لبهاش رو به لبهام نزدیک ولی قیل از اینکه کاری انجام بده سرمو عقب بردم و با برداشتن پاکت سیگار بیان کردم:
-ترگل من هنوز تو شوک دیدنتم…هنوز…
از جا قد بلند شدم و چند قدمی از اونجایی که نشسته بودم دور شدم.
نیاز بود این فاصله…این دوری کوتاه…
از همونجایی که جای گرفته بود سؤال کرد:
-تو از متوجه شدنم شاد نشدی درسته ؟
عرق کرده بودم و کمی داغ شده بودم.
کف دستمو پشت گردنم کشیدم و با یه نگاه به سمت اون جواب دادم:
-من اینو نگفتم!
با تاسفی که هم تو صدا و هم توی لحنش کاملا مشخص بود گفت:
-ولی حرکت کردارت که همینو نشون میده…تو خوشحال نشدی…تو هر وقت منو میمشاهده کردی اونقدر ذوق میکردی که من حس میکردم جهان مال خودمه ولی الان حتی یه تبسم خشک و خالی هم تحویل من ندادی!
چرخیدم سمتش و حین روشن کردن سیگار عصبی و کفری جواب دادم:
-چراکه غافلگیر شدم.زیرا فکر میکردم دیگه قرار نیست ببینمت ولی الان اینجایی و ازم میخوای باهم باشیم…
از منی که یه دختر تو زندگیمه حالا یا به زور یا به خواسته ی بقیه!
اون هم کشیده شد و قدم زنان اومد سمتم و بسیار ریلکس گفت:
-من با حضور اون دختره کنار میام… باهم زیستن میکنیم تا وقتی که تو کاری کنی که اون دختره خودش دمشو بزاره رو کولش و بره!
اینو اضافه کرد و لبخند محوی زد….
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن