رو صنقلبی قرار گرفته بودم و سیاهی دستهام رو با کف دستمال مرطوب تمیز میکردم.هممدت سرم رو برگردوندم سمت میز و نگاهی به کارایی که انجام داده بودم انداختم.چند ساعتی میشو درگیرشون بودم و حالا خوشبینانه
امیدوار بودم استاد کارمو بپسنده و نمره ی خوب بده.
این مدت بهشدت مرتب کلاسهام رو نراهی شده بودم ویه جورایی زیادی از درس فاصله گراهی شده بودم و میوحشت کردم این فاصله گحرکت کردن گند بزنه به زحماتم.
پام خورد به میز و چند تا از اتودها افتادن روی زمین.خم شدم و با برداشتنشون کنار میز ایستادم.
رو میز پر بود از خرده های پاک کن.
با رها کردن دستمال کف دستهامو دو طرف میز تکیه دادم و بعد خم شدم و با جمع کردن لبهام خرده های پاک کن رو فوت کردم که یکجا جمعشون کنم و درست همون لحظه،حضور فرزام رو کنار خودم احساس کردم.
پشت منی که خم شده بودم و باسنم یکم رو به عقب بود توقف کرد.
یه کوچولو سرم رو برگردوندم و نگاهی به صورتش انداختم و پرسیدم:
-من که با سرو صداهام بیدارت نکردم هوم!؟
خیره به کارهام جواب داد:
-نه…
صدای بمش گوش نواز بود.یه آهنگ خاص داشت و اصلا نمیشد بهش اضافه کرد یه آدم معماما با یه صدای معمولی.
اون از نظر من خاص ترین حنجره رو داشت.خاص ترین!
جویا شدم:
-سردردت خوب شد!؟
پلکهاش رو به نشانه ی مثبت بودن جواب سوالم بازوبسته کرد و بیان کرد:
-آره…
نجوا کنان لب زدم:
-خب خداروشکر…
بی توجه، با دقت،یکی از برگه هارو برداشت و نگاهی بهش انداخت و همزمان کف دست راستشو رو پهلوی من گذاشت و پرسید:
-خودت انجام دادی!؟
بار دیگر سرم رو برگردوندم سمتش و بهش چشم دوختم.
مشخص بود تازه از خواب بیدار شده زیرا هنوز صورتش یه کوچولو خوابالود بود.
درهر صورت چند ساعتی رو که من مشغول انجام کارهام بودم اون خواب بود.
دیده از هیکلش برداشتم و جواب دادم:
-آره…
سرش رو بارضایت تکون داد و گفت:
-کارت خوبه!
تعریف و تمجیدش برام ارزشمند بود ولی تبسمی روی صورتم نکاشت و فقط اظهار کردم:
-کاریه که باید برای یکی از درسهای عملی انجام میدادم.استادش سخت میگیره.نیکو گفته زیرا باید حتما انجام…
منتظر شنیدن مابقی جمله ام نشد. کاغذ توی دستش رو پرت کرد روی میز و بعد اینبار با هر دو دستش پهلوهام رو گرفت و کنار گوشم جویا شد:
-پس هوس جر خوردن کرده بودی هوم !؟
نفسم از شنیدن حرفش توسینه حبس شد.
این حرفش یه جورایی واسه من کم از اینکه کف دستشو تو لباس زیرم فرو ببره نداشت با اینحال حالا اگه اون سرحال بود و من دیگه نبودم.
عین اینکه خوابیده باشه و تو خواب خستگیشو داده باشه به من.خستگی که نه…
شاید بیشتر قلبخوری…
آره… گمونم من همچنان قلبخور بودم.البته نه بسیار اصلا مکه من قادر بودم از مردی که شیفته اش بودم قلبخور بشم یا برای مدتی طولانی ازش متنفر باشم !؟
خجالتی نبودم برای همین جواب دادم:
-اون لحظه آره… ولی الان نه!
واقعا نمیخواستم دیگه بش فکر کنم. کف دست کم اون لحظه همچین تصمیمی نداشتم.
نه اینکه حس لذت و میل داشتن دیگه تو درونم نمونده باشه نه…
فقط وقتی حس کردم موقعه اش هست ازش تمایل داشتم و اون نمیل داشت اصلا هم نمیتونستم بپذیرم خب سردرد داشته و میمیل داشته بخوابه تا حالش خوب بشه!
میخواستم کمر خم شده ام رو قد بلند کنم و صاف نگهش دارم که با گذاشتنش کف دستهاش روی کف دستهام که روی میز بودن اجازه ی اینکارو بهم نداد و همرمان کنار گوشم با خودخواهی سؤال کرد:
-مهم خواستن منه درسته!؟
بازم حرفهایی که بوی قلدری و خودخواهی میدادن.باز هم منم منم های فرزام که همیشگی به راه بود اینجا.
یه کوچولو سرم رو کج کردم و از همون فاصله ی نزدیک و زاویه ی نامناسب به دیدههاش چشم دوختم و برای اینکه جری و عصبانیش نکنم اضافه کردم:
-آره خواستن تو مهمه ولی الان من نمیخوام را…
اجازه نداد حرفم رو کامل بزنم.بازوم رو گحرکت کرد و برم گردوند سمت خودش.
کمرم رو تکیه داد به لبه ی میز و اظهار کرد:
-از الان برای همیشه ات…
هر وقت من میل داشتم تو هم باید بخوای…هر وقت من نتمایل داشتم تو هم نباید بهش فکر کنی…
زل زدم تو چشمهاش.تو همون نگاههای قهوه ای که همیشه یه حالت خسته داشتن و من شیفته شون بودم.
همه جای صورتش رو که از نظر گذروندم ، لبهام رو به آرومی از هم باز نگه داشتم و گفتم:
-این خودخواهانه است فرزام!
با بیتفاوتی شونه بالا انداخت و جواب داد:
-حالا این آدم خودخواه هوس کرده…
من به تمایل داشته ی اون احترام گذاشتم و حالا توقع داشتم اون هم به تمایل داشته ی من احترام بزاره برای همین مجدداً گفتم:
-من الان میخوام به کارام برسم هنوز یکم کار دارم…
ابروهاش رو بهم نزدیک کرد تا صورتش رو عبوس نشون بده و بعد هم اظهار کرد:
-چه کاری مهمتر از تمایل داشته ی من…
با اضافه کردن این حرف و بدون اینکه به من مجال صحبت بده کف دستهاش رو دوطرف پهلوهام گذاشت و با خم کردن سرش لبهاش رو چسبوند به لبهام.
اامان واکنشم بستن نگاههام بود درحالی که تا چند لحظه پیش خواهان رابطه نبودم ولی وقتی اون میمیل داشت نمیتونستم که فرار کنم !؟
بوسه اش در حد نفس کم آوردن طول کشید اما بلافاصله بعدش سراغ گردنم حرکت کرد…
هم میک زد و هم لیس…
دیدههامو رو هم فشار دادم و با خم کردن سرم به عقب کف دستمو لای موهاش فرو بردم و آرام نالیدم….
خیلی زود سرش رو از توی گردنم بیرون آورد و با چرخوندم دوباره کاری کرد باسنم به سمتش باشه و اون لحظه بود که متوجه شدم بازم هوس رابطه از پشت کرده نه چیزی که من فکرش رو میکردم ….
ولی قبل از اینکه اینکارو انجام بده تمام زور و توانم رو جمع کردم تو کف دستم که بتونم کف دستهای اونو از بدن خودم جدا کنم و وقتی موفق شدم نفس زنان ازش فاصله گراهی شدم و اظهار کردم:
-نههههه !!!
چرخید سمتم و با کمی تعجب و البته خشم به منی که احتمالا تو نگاهش یه زن سرکش نافرمان بودم خیره شد.
نه بی مقدمه ی من اما از نظر خودم اصلا جای تعجب نداشت.عقب راهی شدم و گفتم:
-تو باز هم میخوای از پشت رابطه داشته باشیم ولی من نمیخوام…
اومد جلو…نگاهش عادی نبود.بازهم شده بود اون فرزامی که حتی با نگاهش هم آدم خفش میگیره…
درحینی که به طرفم میومد سؤال کرد:
-الان داری اعتراض میکنی!؟
با من من کردنی که بخاطر ترسم بود جواب دادم:
– من فقط میخوام بدونم قلبیلت واسه انجام ندادنش چیه آخه ؟
غضب آلود نگاهم کرد و جویا شد:
-پس نمیخوای چیزی که شوهرت ازت میخواد انجام بدی!؟ هوم؟ نمیخوای؟
هر قدم که اون سمت من میومد من با ترس یک گام به عقب برمیداشتم.
با واهمه سرم رو به طرفین تکون دادم و جواب دادم:
-نههههه…نمیخوام…من زنتم.چ..چر…چرا نمیخوای از جلو باهم رابطه داشته باشیم !؟ مشکل چیه؟
اون اونقور جلو اومد و من اونقدر عقب رفتم که کمرم خورد به کتابخونه.
یک قدمیم از حرکت ایستاد و بازهم با اون شکی که هی هرچقدر سعی میکردم نادیده اش بگیرم متوجه میشدم غلظتش تو وجود اون زیادیه سؤال کرد:
-تو بگو چرا اینقدر دوست داری پردتو بزنم !؟واسه چی اینقدر براش عجله داری!؟ میخوای اینکارو بکنم که آزاد بشی و به هرکی قلبت خواست بدی…؟ هاااان !؟
شونه هام از آوای دادش جمع شدن ولی چیزی که اون لحظه منو بهت زده و شوکه کرد داد بلندش نبود بلکه حرفهاش بودن…
من…من واقعا ماتم برد.ناباورانه پلک زدم و بیان کردم :
-ف…فرز…فرزام چیمیگی!؟ م…من عاشق توام…من…من هیشکی رو به تو ترجیح نمیدم زیرا…
اونقدر نزدیک شده بود که نفسم از ترس تو سینه حبس شد و دیگه هیچ کلمه ای نتونستم به زبون بیارم.
انگار دیگه قدرت تکلم نداشتم جون فقط تونستم بهش خیره بمونم.
به اون دیدههای پر خشمش که نوید اتفاقهای بد میدادن.
دست راستشو به کتابخونه ودرست کنار سرم تکیه داد و بعد یقه لباس تنم رو تو مشتش جمع کرد و گفت :
-تو دوست پسر داری!؟
داد زدم:
-نههههه…
اون هم صوتشو برد بالا و با فریاد گفت:
-اگه نه واسه چی اصرار داری پردتو بزنم؟ واسه چی بخاطر زدن پردت داری جلز و ولز میکنی هااااان؟!
میخوای من اینکارو بکنم که راحت و آسوده هر غلطی قلبت میل داشت بکنی آرههههه؟
اون لحظه به حدی بخاطر حرفهاش از دستش خشمگین شدم که تو صورتش داد زدم:
-خفه شو کثافت…
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن