سوالش زیرکانه بود.
یعنی جوری طرحش کرد که بی گناه جلوه بده خودشو درحالی که اینطور نبود.
چند روزگار از ازدواج ما میگذشت و من هنوز باکره بودم اونوقت اون باخشونت ازم رابطه ای میمیل داشت که هم خودش هم من هردو میدونستیم قطعا درد زیادی داره…
با قلبخوری جواب دادم:
-رابطه میل داشتن چیز بدی نیست.به زور وادار کردن طرفت واسه انجام رابطه ای که ازش ترس داره و نمیپسنده یا حتی آمادگیشو نداره بده!
وسط حرفهام یهو بغض کردم.انگار غمباد گحرکت کرده بودم.یه مکث کوتاه کردم و مابقی حرفمو با همون حالت بغض دار ادامه دادم:
-تو حتی منو زدی!
پوزخند محوی زد.زیراه ام هنوز توی دستش بود.
زل زل تو دیدههام نگاه کرد و بعد اظهار کرد:
-زدمت…مجبورت کردم از پشت بدی ولی هنوزم دوستم داری آره!؟
نمدونم چرا داشت این حرف رو میزد و چه نیتی از بیانش داشت یا حتی اینکه میمیل داشت چه چیزی رو به من و خودش اثبات بکنه ولی بدبختی اینجا بود که جواب این سوال یه بله ی محکم بود از طرف قلب من!
حقیقت همین بود…
اون آزارم داد.دعوام کرد.سرم داد کشید هوار کشید
کتکم زد مجبورم کرد تن به رابطه ای بدم که قلبخواهم نبود اما همچنان دوستش داشتم.
آره…حکایت من حکایت همون عاشقی بود که کلی گله کرد اما درنهایت دردمندانه اظهار کرد” ولی دوست دارم…”
زیرا خاموشی کردم چراکهه ام رو بهآرامی فشرد و با تکون سرم اضافه کرد:
-جواب بده رستا…با همه ی اونها،دوستم داری آره!؟
اگه این جواب باعث میشد اون تغییر کنه و بشه همون فرزام مورد پسند ،حاضر بودم به احساس درونیم اعتراف کنم. ولی قبلش
پرسیدم:
-دونستنش و کشیدن جواب از زیر زبون من مهمه؟
بهشدت جدی اظهار کرد:
-وقتی میپرسم یعنی مهم و تو باید جواب بدی…
مکث کرد و شمرده شمرده ادامه داد:
-من…در واقع…هر سوالی از تو بپرسم مهمه…هر سوالی!
گرچه موقع دادن این جواب رگه هایی از خودخواهی و قلدری رو میشد تو نگاه و صورتش مشاهده کرد ولی من لبهامو روی هم مالیدم و با مکث جواب دادم:
-آره دوست دارم
تقریبا لخت بود و من فکر کنم اولینباری که اون رو تاحدودی نیمه عریون دیدم وقتی بود که اون روزگار بارونی همجاده نیکو حرکت کردم خونشون و اون فکر میکرد کس خونه شون نیست ولی در واقع فرزام هم همونجا بود.
چقدر اون روزگار تحسین میکردم ظاهرشو و حتی بهتره اعتراف کنم آب از لب و لوچه ام راه افتاده بود حالا ولی صاحب همون بدن همسرم بود و هردم از باغش بری می رسید!
بهش خیره بودم که
چراکهه ام رو رها کرد ولی در عوض از جلو به تن لختم چسبید و لبهاش و به لبهام نزدیک کرد….
بهش خیره بودم که
زیراه ام رو رها کرد ولی در عوض از جلو به تن لختم چسبید و لبهاش رو به لبهام نزدیک کرد.
پلکهام رو هم لغزیدن و تکون خوردن.
هر برخورد و هر لمسی از طرف اون تن منو درگیر خودش میکرد.
فرزام وسوسه انگیز بود از هر لحاظ…
آواش، نگاهش، تبسمهاش، حرکاتش…
انگار خوب بلد بود کجای بدن یه دختر رو لمس کنه که طرف وا بره و سست بشه!
کف کف دست راستشو به کاشی های تکیه داد,یکم کمرش رو تا کرد تا همقدم بشه و بعد با خم کردن سرش لبهاش رو چسبوند به لبهام.
هیچ کاری نکردم.نه پسش زدم نه حتی همراهیش کردم.
ولی کمی جاخورده بودم.راستص اصلا انتظارش رو نداشتم بعد از اون بگو مگوی شدید تهش بخوام اینجا توی حموم بهش لب بدم!
لب پایینیم رو به آرومی بین لبهاش مکید و هممدت با کف دست دیگه اش کف دستهام رو از بدنم جدا کرد….
کف دستهایی که من به نحوی برای در ولین موندن از باد سرد ملایم دور تنم حلقه کرده بودم.
مقاومت کردن و تحریک شدن واقعا در برابر اون سخت بود خصوصا وقتی میدونست چیکار کنه که یه زن بی نهایت برآشفته رو تبدیل کنه به زنی که ذهنش از هر تنش و قلبخوری ای خالی شده و فقط الان دلش میخواد کف دستهای مردونه ای اون لمسش کنه.
پاهام بهم چسبیدن و رونهام قفل هم شدن…
این انقباض هم از لذت بودو هم نتمایل داشتن هر چند مقاومت کردن در برابر کسی مثل فرزام بسیار بهشدت سخت بود.
پلکهام رو بازو بسته کردم و اون لحظه بود که متوجه شدم اون گرچه داره ازم لب میگیره ولی نگاههاش بازن و داره تماشام میکنه….
دستش سینه ام رو رها کرد و آروم آروم از رون پام پایین حرکت کرد و به سمت وسط پاهان تغییر مسیر داد.
فرزام اصلا قابل پیش بینی نبود و من همین حالا هم نمیدونستم چی توسرشه.
اینکه صبح زود از خواب بیدار شده و با وجود عجله داشتن ،بسیار یهویی تصمیم میگیره با من رابطه برقرار کنه واسم کمی عجیب بود!
نمیدونم…شاید هم این یه اتفاق عادی بود و من زیادی حساس شده بودم!
ولی باید به یه مورد مهم اعتراف میکردم…
شاید مسخره باشه ولی خودم قلبم میخواست این اتفاق بیفته و اون بکارتمو ازم بگیره.
من نمیخواستم این اتفاق نیفته و وقتی نیکو یا بقیه راجع بهش ازم سوال میپرسن هی بپیچونم و طفره برم.
صدای بم فرزام درحالی که حس میکردم کم کم تو تحریک من داره موفق میشه به گوشم رسید و افکارمو فراری داد:
-پاهاتو وا کن!
اینو ازم میل داشت زیرا پاهای من به همدیگه چسبیده شده بودن.یعنی نامیل داشته این کارو انجام دادم.
همچنان پاهامو توی همون حالت چسبیده به هم نگه داشتم و بیان کردم:
-فرزام…
یدون اینکه لبهاش رو باز کنه جواب داد:
-هوووم !؟
نفی حبس شده تو سینه ام رو فوت کردم بیرون ودرحالی که تلاش زیادی داشتم باهاش چشم تو دیده نشم ،
-سردمه…میخوام برم لباس بپوشم!
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن