فکر میکردم فرزام کف دست کم قراره واسه شام بیاد خونه ولی حتی اون موقع هم بیرون موند تا من حتی این وعده ی غذایی از اولین روز زندگی مشترکم رو تک و تنها ودرجوار میز و صنقلبی و درو دیوار بخورم.واقعا که مسخره بود این رفتارهاش…
ظرفها رو که شستم قدم زنان به سمت حمام حرکت کردم.دوباره وسواسانه دوش گحرکت کردم و بعد یه حوله دور تنم پیچوندم و اومدم بیرون.
ساعت ده شده بود و از فرزام خبری نبود..
دیگه واقعا داشتم نگرانش میشدم.
سشوار رو زدم به برق و شماره اش رو گرفتم.بوق میخورد ولی جواب نمیداد.
مونده بودم آخه اینهمه مدت کجا راهی شده که حتی نمیتونه جواب تماسش رو بده!؟
بعداز خشک کردن موهام، حوله رو از تنم درآوردم و بدون پوشیدن لباس زیر، یه تاپ دو بنده ی مشکی که بندهای ظریف و قسمت سر سینه اش تور گیپور مشکی کار شده بوده و شلوارکش رو پوشیدم.
جنث نرم و لطیفی داشت و رنگ مشکیش با پوست سفید تنم تضاد جذابیی داشت.
یکم ادکلن به گردن و سینه ام زدم و موهام رو هم دم اسبی بستم و برگشتم سمت تخت.
کف دست به چونه بیخودی داشتم تو اینترنت میچرخیدم که همون لحظه در باز شد و فرزام اومد داخل…
اصلا ندرک کردم کی اومده و من حتی صدای ماشبنش رو هم نمتوجه شده بودم.
بلافاصله گوشی رو پرت کردم رو ی تخت و از جا کشیده شدم.
دویدم سمت و چراکه تمام اون دلواپسی های بیخودی چنددقیقه پیش پر کشیده بود سؤال کردم:
-فرزاااام…کجا بودی؟
صورتش عبوس بود و درهم و این تصویر ثابت شمایل اون بود که انگار من باید کم کم بهش عادت میکردم.
سوئیچ و دسته کلیدش رو انداخت و رو میز جلو اینه سؤال کرد:
-چیه؟! باید به تو توضیح بدم کجا بودم !؟
من واقعا قلبیل این رفتارهای اونو متوجه نمیشدم.حتی وقتی دلواپسش میشدم هم جوری راهی شدار میکرد انگار حق اینکارو ندارم.
باعصبانیت اظهار کردم:
-تو از ظهر راهی شدی بیرون و حتی یه بار هم جواب تماس منو ندادی…خب من نگرانت شدم! حتی حق ندارم دلواپست بشم…؟؟؟
سرش رو چرخوند سمتم و با تشر جواب داد:
-نههههه! حق نداری…مگه من بچه ام که بخوای دلواپسم بشی…؟
یک گام عقب نشینی کردم.انتظار همچین برخوردی رو ازش نداشتم و نتونستم ساکت بمونم واسه همین اظهار کردم:
-من نمیگم تو بچه ای اما به عنوان زنت حداقل حقم این نبود که تماسهامو بی جواب بزاری…ببینم…اصلا تو گوشیتو چک کردی!
سرش رو برگردوند سمتم و با تلخ زبونی اضافه کرد:
-اره دیدم اما نمیل داشتم جواب بدم!
برآشفته شده بودم ازش ولی یکم صبر به خرج دادم تا آروم بگیرم و مثل اون توی عصبانیت هرچی از دهنم درمیاد به زبون نیارم….
عصبی شده بودم ازش اما یکم صبر به خرج دادم تا آروم بگیرم و مثل اون توی خشمگینت هرچی از دهنم درمیاد به زبون نیارم…
میمیل داشتم حرفهاش رو بزارم پای عصبانیت.اما آخه اصلا مگه چیکار کردم که اون بخواد ازم برآشفته بمونه !؟
قلبخور و محزون اضافه کردم:
-کاش میدونستم چیکار کردم که تو اینجوری ازم برآشفته هستی!
هیچی ناظهار کرد.اما از لباسهای رسمی تنش، اون پیرهن آبی ملایم و اون شلوار مشکی راسته کاملا مشخص بود سر کار بوده.
باز جای شکر داشت که خیالم از این بابت راحت شد.
بی حوصله و اخمو مشغول باز کردن دکمه های پیرهنش شد.
آدم باید با اونی که هم دردشه هم درمونشه چیکار کنه؟
با اونی که هم آزارش میده هم مایه ی خرسندیشه!
ولی نه…
من نباید به این سادگی کم بیارم.
نباید همین دو سه روزگار اول حیات از مردی که تنها انتخابم تو ابن جهان بزرگ بود خسته بشم !
یه نفس عمیق کشیدم و بعد اظهار کردم:
-صبر کن…خودم باز میکنم.
حرکت کردم سمتش.صورتم عین صورت خودش بابت شنیدن حرفهاش بهم ریخته بود.بهشدت آروم و سر حوصله دکمه های پیرهنش رو باز کردم و هموقت بهآرامی و باهمون لحن دلخور و دلگیر گفتم:
-فرزام…
هیچی ناظهار کرد.انتظار هم نداشتم چیزی بگه فقط میمیل داشتم به حرفهام گوش بده. آب دهنمو قورت دادم و درادامه زمزمه کنان بیان کردم:
-کاش بدونم فرزام چرا اینقدر با من تندی میکنی…!
هیچی نگفت.به آهستگی انحنای پیرهنشو از زیر شلوارش کشیدم بیرون و اینبار دستم رو سمت کمربند شلوارش بردم و بازش کردم و بعد با همون سر خمیده آهسته سؤال کردم:
-کار دیگه ای هست که بخوای برات انجام بدم!؟
انگشتاش زیرزیراه ام قرار گرفتن و سرم رو بالا آوردن.
به صورتش خیره شدم.
اونقدر تو دیده من دلربا بود که وقتی از این فاصله بهم خیره میشد دیگه نمیتونستم تو قلبم مغرورانه به خودم نگم:
” دختر تو صاحب جذابترین مرد جهانیی…”
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن