ساواش سر تکان داد و جمله اش را قطع کرد
_ قفل درو عوض میکنی شامگاه تو خیابون بمونم
میدونم!
لادن تبسم زد
_ نمیتمایل داشتم اینو بگم ولی اینم همیشگی پیشنهاد خوبی محسوب میشه!
ساواش بی توجه به او با تاسف پوف کشید و دور شد
***
با سر و صدای شمشاهده کردی که از بیرون به گوش میرسید پلک باز کرد.
نور افتاب اتاق را روشن کرده بود
سر چرخاند و با نمتوجه شدن ساواش به زور و زحمت روی تخت نیم خیز شد
چند ثانیه گیج و منگ به اطراف نگاه کرد
در اتاق باز شد و ساواش در حالی که سینی گردی در کف دست داشت وارد اتاق شد:
– بیدار شدی!
خواب الود جواب داد:
– معلوم نیست؟
سینی به کف دست نزدیک تخت از حرکت ایستاد و اضافه کرد:
– فکر میکردم وقتی از خواب پا میشی زبونت کوتاه تر شده باشه
سینی را لبهی تخت گذاشت و گفت:
– بذار کمکت کنم تکیه بدی
قبل از اینکه کف دست ساواش روی بازویش بنشیند، خودش را عقب کشید و لب زد:
– نمیخوام خودم میتونم تکیه بدم
از لجبازیاش نچی بیان کرد و نگاهش کرد
به زور و زحمت تلاش میکرد تا تنش را روی تخت عقب بکشد
کلافه هر دو کف دستش را زیر بازوی لادن گذاشت و به تاج تخت تکیهاش داد
– چیکار میکنی؟
کی به تو میگه به من دست بزنی؟
لبهی تخت جای گرفت و اضافه کرد:
– نترس نمیخوام بخورمت.
به دیدههای خواب الودش نگاه کرد و ادامه داد:
– خوب خوابیدی دیشب؟
– به لطف سر و آوا و آه و نالهای که تو مسیر انداخته بودی نه!
مکث کرد و ادامه داد:
– از امشامگاه دوباره اتاقتو جدا میکنی ازم
قلبم نمیخواد هر شامگاه با صدای اه و نالت از خواب بپرم!
_ دیشامگاه درد داشتم
مثلا باید تا امروز تو بیمارستان میبودم
لادن با پوزخند زخم زد
_ نگران نباش من سه سال بیمارستان بودم
جای جالبی نیست
چیزی رو از کف دست ندادی
ساواش حرفی نزد و تنها سینی را روی پایش قرار داد
دیده لادن به کره و مربا و تکه نان بزرگی که روی سینی چیده شده بود افتاد
– اینا چیه؟
با تمسخر بیان کرد:
– ما بهش میگیم نون و مربا
ببینم نکنه چشاتم مشکل پیدا کرده؟
پوزخندی کنج لبش نشاند و با کنایه بیان کرد:
– نه
متاسفانه فرصت نکردی چشامم ازم بگیری وگرنه کم نمیذاشتی
مثل پاهام!
کف دست ساواش در حالی که لقمهای کره و مربا میان انگشتانش بود خشک شد
نفسی بریده بریده گحرکت کرد و لقمه را توی سینی انداخت:
– یه روزگارو نمیذاری مثل ادم شروع کنیم نه؟
ابرو بالا انداخت:
– آدم؟ مگه آدم با آدم کارایی که تو کردی رو میکنه ساواش دانشپژوه؟
کنایهاش زیادی سریع و تیز بود ولی حق داشت!
هر چه که میاضافه کرد حق داشت!
هیچ کدام از حرفهایی که میزد نمیتوانست داغ قلبش را ارام کند.
ابروهای در هم کشیده شدهی ساواش و فکی که میلرزید نشان از خشمش میداد
پوزخند به لب اضافه کرد:
– نکنه میخوای بار دیگر بهم حمله کنی؟ هوم؟
چراکه حرف حقو اظهار کردم بهت بر خورد؟
یا نکنه ناراحت شدی که آدم نبودنتو به روت آوردم!
با وجود خشمی که داشت اظهار کرد:
– هیچ کدوم
بیا صبحونتو بخور!
لقمه را به سمت لادن گرفت
رو ترش کرد و بیان کرد:
– نمیخورم!
– بخور مگه دارو نداری؟
به سر باند پیچی شدهاش چشم دوخت و لب زد:
– با این حال و روزگارت پاشدی واسه من صبحونه درست کردی که چی بشه!
مثلا بگی بسیار انسانی؟
تحت تاثیرم بذاری؟
اینجا کسی جز من و تو نیست استاد
هردومونم میدونیم تو چه موجودی هستی
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن