بیتا نزدیک میز توقف کرد و ابرویی بالا برد.
_ خب بهتره بریم توی کافی شاپ صحبت کنیم.
بعد با نگاه کج و کوله ای به این دیوار های نمور ثابت کرد که از این مکان متنفر است.
به لادن اشاره کرد.
– البته نمیدونم تو چطوری با این وضع قراره بیای!
لادن از متوجه شدن این حرف لب هایش را گاز گرفت ، صورتش را درهم کرد و کف دستهایش را مشت!
دیگر نمیتوانست این همه تحقیر را ببیند و دم نزند.
بیتا که از مشاهده کردن ابروهای درهم لادن حسابی خوشحال بود الکی ادا در آورد و با دلخوری ظاهری لب زد:
– اصلا خودت رو نبازیها، اصلا ناراحت نباش درسته که هیچوقت مثل قبل نمیشی اما ویلچرم بهت میاد
شروع به ریز خندیدن کرد
لادن صورتش را جمع کرد و سعی کرد از این بحث که هر لحظه بیشتر تحقیرش میکرد دور شود؛ ولی اشک هایی که داخل چشمش جمع شده بود باعث میشد که مقاومتش در مقابل این زن بشکند
دندان روی هم کشید و بیان کرد:
_ من میتونم بیام، فقط بگو کدوم کافه!
بیتا سرسری اسم کافه را گفت و لادن با دیدههایی که خیس شده بودند سرپایین انداخت و اسم کافه را به یادش سپرد.
بیتا با نگاه تحقیرآمیزی راهش را کشید و از آن زندان سرد و منفور راهی شد.
لادن دست بالا آورد و روی دلش کشید.
ضربان قلبش با همین حرفها بالا راهی شده بود و کنجکاو بود که قرار است چه چیزهایی بشنود!
بیتا خودش را حق به جانب نشان داده بود در حالی که اینطور نبود
لادن گرفته تبسم زد
کاش بیتا میخبر داشت لادن چه خوابی برای او و دلدادگیش دارد ، آن زمان باید میمتوجه شد بازهم اینطور با سرگرمی مسخره اش میکند یا نه!
پارت بعدی تا چند ساعت دیگه
با قرار گراهی شدن کف دست خواهرش روی کف دستش صورتش را جمع کرد و آهسته به صورت اویی که دلخور بود خیره شد.
_ چیشد؟
قلب خواهرش خون بود از مشاهده کردن این وضع؛ اما چاره چه بود؟
لادن به طور نامفهوم آدرس کافه را داد و خاموشی کرد تا از این زندان بیرون بروند.
بیرون که وارد شدند رانندهای که پدرش استخدام کرده بود در ماشین را برایشان باز کرد.
به سختی او را در ماشین نشاندند و او برای هزارمین بار قسم خورد انتقام بگیرد
ماشین با سرعت میراند و لادن در فکر بود.
به گذشته فکر میکرد، به اینکه چقدر عذاب کشیده است.
به آینده فکر میکرد، اینکه قرار است چه بلایی سرش بیاید.
ماشین که از حرکت ایستاد او بار دیگر با همان حقارت روی ویلچر قرار گرفت و مسیرش را به سمت کافهای که در همان روزگار هم چراغهای بیرونش روشن بودند عوض کرد.
نگاهی به فضای لوکسش انداخت.
تقریبا همه چیز در این سه سال عوض شده بود.
وارد کافه که شد با مشاهده کردن بیتا که سرش مجدداً در گوشی است و زودتر از او رسیده است ابرویی بالا انداخت.
خواهرش آرام دم گوشش غرید:
_ حس خوبی به این دختره ندارم، نمیدونم یه جوریه.
پوزخندی زد. او هم خوشش نمیآمد.
بیتا با مشاهده کردن او که با ویلچر سمتش میآید ابرو بالا انداخت و لب زد:
_ بالاخره اومدی عزیزم؟
بازم پارت داریم
و خندید. خندهای کاملا بیمعنی!
لادن سکوت نکرد.
_ قرار بود نیام؟!
بیتا نمیخواست دخترک را دلخور کند!
_ نه منتظرت بودم
لادن تبسم زد :
_ برای یک لحظه اندیشیدم به نظرت اومده چراکه نمیتونم راه برم قراره زندگی نکنم اما خب بعد با خودم بیان کردم با توجه به اینکه چند روز دیگه دادگاهه بعیده چنین فکری بکنه!
هرچی نباشه قراره با همین ویلچر بیام دادگاه و اگر رضایت ندم حکم ساواش رو بشنوم مگه نه؟!
تبسم بیتا درجا پاک شد
باورش نمیشد!
دخترک دیگر مظلوم به نظر نمیرسید
لاله لبخند پیروزمندانه ای زد ، صنقلبی میز را عقب کشید و جای لادن را تغییر داد.
نگاه کسانی که در کافه بودند به سمت لادن برگشته بود
لادن سعی داشت حتی بغض هم نکند و قوی به نظر برسد و موفق هم شد.
بیتا بیحوصله لب زد:
_ اضافه کردی تو چکارهی ساواش بودی؟
لاله ساکت از لادن دور شد و او راحت لب زد:
_ من کسی نبودم، اصلا ربطی به ساواش نداشتم!
بیتا متعجب لب زد:
_ پس چطور سر از خونهاش درآوردی؟
لادن پوزخند زد :
_ یک دختر جوون ، تو حمام خونه مجردی یک مرد ، خودت چه احتمالی میدی؟
بیتا خودش را نباخت :
_ ساواش به بچه ها میل جنسی نداره!
بعدم سلیقهاش نیستی دخترجون
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن