قبل ازینکه دیر شود با پاهای برهنه بی تعاقلب از تخت پایین حرکت کرد و ناله کرد
_ نرو … ساواش
ساواش محلش نداد
_ توروخدا منم ببر
سمت در قدم برداشت ولی دخترک اجازه نداد
بی توجه به خونی که از جای سرم جاری بود خودش را روی زمین انداخت و پای ساواش را چنگ زد
پرستارها با ترحم و نگاهان گشاد شده نگاه میکردند و ساواش خشک شده بود!
لادن ولی با گریه سرش را به پای او چسباند و زار زد
_ بذار باهات بیام … غلط کردم فرار کردم
به خدا … به جون عزیزترین کسم قسم دیگه فرار نمیکنم
ساواش موهای خودش را برای هزارمین بار چنگ زد
مگر تحقیر شدن دخترک را نمیتمایل داشت؟
پس چرا از متوجه شدن حالش انقدر بهم ریخته بود؟
خواست پایش را آزاد کند که دخترک محکم تر چسبید
_ هرچی تو بگی همون میشه
حرف نمیزنم … هرکار تو بخوای میکنم
به خدا دیگه اذیتت نمیکنم ساواش
من بهت خیانت نکردم
بذار بمونم
بذار ثابت کنم خائن نیستم
بذار حقیقت و بفهمیم بعدش اگر خیانت کرده بودم جونمو بگیر
توروخدا ساواش اینطوری ولم نکن
پرده ها کنار راهی شده بود
انگار راهی شدار همسایه ها و خانوادهاش واقعیت را مثل سیلی محکمی بر دهانش کوبیده بود
حقیقت این بود که او حتی از نظر مادرش هم خائن و کثیف بود
اشتباه کرده بود
اعتماد به امیر و پشت کردن به ساواش اشتباه بود و حال باید میجنگید!
برای ثابت کردن پاکیاش…
پلک هایش را روی هم فشرد و هق زد
حاضر بود روزها زیر مشت و لگد ساواش جان دهد اما اینطور تحقیر نشود
او تهتغاری منزل بود
از بچگی هرچه اراده کرد در اختیارش گذاشته شد
حتی در ازدواجش هم این ساواش بود که همیشه کوتاه میآمد
او شرمنده و گناهکار بود و دخترک طلبکار!
حال انگار جایشان عوض شده بود و لادن عادت نداشت
عادت نداشت به بی پناهی
به اینکه هیچکس حامیاش نباشد
به بازی نقش گناهکار داستان عادت نداشت ولی مگر چاره ای بود؟!
بالاخره یکی از پرستارها نگاه سرزنش آمیزی به ساواش انداخت و با ترحم جلو آمد
_ بلندشو عزیزم دوباره فشارت میفته
ساواش سمت در قدم برداشت و لادن دوباره با گریه جیغ کشید
_ ساواش…
مرد ایستاد و پرستار بازوی لادن را گحرکت کرد
_ عزیزم خاموشی رو رعایت کن اینجا مریض خوابیده
حال خودتم خوب نیست این چه کاریه؟
لادن بی توجه به او ادامه داد
_ قسم میخورم پشیمونت نمیکنم
فرار نمیکنم ، اعتراض نمیکنم
توروخدا…
ساواش که سمتش برگشت دکتر و پرستارها برای چندمین بار اخطار دادند خاموشی را رعایت کنند و بعد با اخم تنهایشان گذاشسریع
ساواش بالای سرش از حرکت ایستاد ، کف دست هایش را در جیب شلوارش فرو برد و با تحکم لب زد
_اینبار پا بذاری تو خونهای که من هستم دیگه بیرون رفتنش با خودت نیست
مُرد اون ساواش احمقی که چندسال تو زندان فکر و ذکرش تو و بلایی بود که سرت اومده و بعدش ماه ها واسه خندهات جون کند
میشنوی؟! مُرد ، تو کشتیش!
روی بدن کم جان دخترک خم شد و تهمتوجه شدآمیز ادامه داد
_ این بازی رو شروع کنی سوت پایانش کف دست منه لادن
اجازه نمیدم مجدداً لگد بزنی به آبروم
اجازه نمیدم تو املاک بهم بخندن ، که وکیل برای زرنگ بازی زنم مسخرم کنه ، که همسایه پچ پچ کنه ، که ضررمالیتو تا چندسال نشه جبران کرد ، که شوهرخواهر کثافتت برگرده بهم بگه اگه مرد بودی زنتو جمع میکردی!
لادن نگاهانش را روی هم فشرد و برای لحظه ای به او برای این حجم از خشم حق داد!
ساواش ولی چانه ظریف دخترک را چنگ زد و عصبی غرید
_ دارم میبرمت جهنم لادن
جهنم با قانون خودم!
میای؟
دخترک خیره در دیدهانش زمزمه کرد
_ میام؟
ساواش آوایش را بالا برد و چانه اش را محکم تر فشرد
_ نشنیدم صوتتو
میای؟
اینبار لادن بلندتر جواب داد
_ میام … میام
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن