لادن نتوانست تعادلش را حفظ کند و با زانو روی زمین افتاد.
ناله اش در صوتی فریاد ساواش گم شد
_ بخور ، هرچی ریختی رو زمینو با دهنت پاک میکنی
لادن یکه خورده هق زد
باورش نمیشد چه شنیده است!
با گریه نالید
_ نه
_ تا سه میشمرم
_ نمی…نمیخورم
_ یک
لادن زار زد
_ مگه من سگم؟ نمیخوام
_ دو
_ نمیخورم … میخوام … میخوام برم پیش آبجیام … طلاقم بده … حق … حق نداری اینطوری کنی باهام
_ سه رو که بگم بهت رحم نمیکنم لادن
دخترک بازوهایش را در آغوش کشید و با شدت بیشتری قلب زد
_ نه … نمیکنم
_ سه!
لادن با ترس جیغ کشید و عقب رفت و او دستش را به کمربندش رساند
_ تو آدم نمیشی
سگای ولگردم فقط با شلاق ادب میشن
لادن کف دستش را مقابل دهانش گحرکت کرد
احساس میکرد بزودی محتوای معده اش را بالا میآورد
ضربه اول کمربند که روی بازویش نشست از بهت در وارد شد
با ترس و درد جیغ کشید و هق زد
_ میخورم … نزن … نزن نامرد
ساواش نفس زنان موهایش را چنگ زد و چه بلایی سرش آمده بود؟!
چرا خودش را نمیشناخت
او بود که کمربند را بالا میبرد؟
لعنت به بی وجدانی خودش
لعنت به خطاهای لادن
لعنت به بی شرفی امیر
دلش شکست ولی جلوی دخترک کوتاه نیامد
با صدایی گحرکت کرده دستور داد
_ بخور
لادن با صوتی بلند گریه میکرد
آنقدر مظلوم و شدید که ساواش را از به جهان وارد شدنش پشیمان کرد
دو کف دستش را روی زمین گذاشت و هق هق کنان خم شد
چشمانش را بست
ساواش هم! پلک های او هم بسته بود ولی لادن نمیدانست
انگار هیچ کدامشان این شکنجه تحقیرآمیز را باور نداششتابزده!
لب های مرطوبش را به قسمتی از نان رساند و مثل چهارپایان غذا را با دندان از روی زمین بلند کرد
مزه زهر میداد!
هم زمان که لقمه را میجوید زار زد و ساواش پلک هایش را روی هم فشرد
دیگر طاقت نداشت!
او بیشتر از دخترک در عذاب بود
خم شد و گردن ظریف دخترک را میان دستانش گرفت
لادن به خیال شکنجه ای جدید وحشت زده دیده گخوشحال کرد و ساواش غرید
_ بار آخرت بود.
باز این این غلطا بکنی ازت نمیگذرم شنیدی؟
بیان کرد و از اتاق بیرون رفت
در را مجدداً قفل کرد.
لادن دیگر نتوانست طاقت بیاورد
نگاهان سیاه شده اش را بست
خودش را عقب کشید و به تخت تکیه داد
بار دیگر زانوهایش را بغل کرد و اجازهی باریدن را به اشکهایش داد.
ساکت و نامفهوم زیر لب نالید
_ من میمیل داشتم بیام پیشت
میتمایل داشتم ببخشمت
میخواستم ازت معذرت بخوام
میتمایل داشتم باهم حیات کنیم
من میتمایل داشتم دوست داشته باشم
بازویش را لمس کرد و سرش را روی تخت گذاشت
آن قسمتی که کمربند به پوستش اصابت کرده بود به شدت میسوخت
پلک هایش را روی هم گذاشت و زمزمه کرد
_ دیگه نمیخوام دوستت داشته باشم
میخوام برم…
از کف دستش فرار میکرد و به خانه برمیگشت
دیگر نمیتمایل داشت هیچگاه او را ببیند
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن