نامحسوس یقهی گسرخوش تاپاش را پایینتر کشید تا سینههای درشت و سفید اش، نمایانتر از قبل قلببری کنند.
سپس با طمانینه از روی مبل برخاست.
دامن طرح لی کوتاهش را هم بالاتر کشید تا رانهایش بیشتر از قبل دیده شوند.
خیالش که از بابت لباسهایش راحت شد، کف دستی به موهای بلوند و پسرانهاش کشید و با طنازی جلو حرکت کرد.
حالا که باز ادریس بیدردسر به دام او افتاده بود، محال بود به همین راحتی باز پا پس بکشد!
این لعبتِ جذابِ خرپول، همانی بود که عاشق شد تا ابد کنارش باش!
حتی بدون تعهد!
بیمقدمه روی مبل کنار ادریس جای گرفت و با قلببری روی بازویش کف دست کشید.
_ پس قبول داری که من فقط قلق آروم کردنتو بلدم… من بلدم نفسهاتو تند کنم ادریس…
من بلدم بعدش ریتم قلبتو سر نظم بیارم…
مگه نه دلدادگی من؟
مست بود… بطریِ نیمه خالی ودکا که این را نشان میداد.
ولی نه آنقدر که لیالی و بدبختی آوارشده بر سرش را فراموش کند!
بدون آن که زحمت باز کردن چشمهایش را بکشد، با جدیت جواب داد:
_ زحمت نکش مانلی، اونقدر مست نیستم که رو مود خوابیدن باهات باشم!
پس بشین سر جات بذار یکم اعصابم آروم بشه.
🌙•••لَــــیآٰلــی•••🌙
#پارت_بیستوهفت
خب قرار بود عقب بکشد؟ نه… میخبر داشت که ادریس به اسم همسرش هم تعهد دارد.
حتی اگر دلبسته شدنای میان نباشد.
این را سه ماهِ پیش که به واسطه عقد آن دخترک، قید رابطهی دو سالهشان را زد، نشان داد.
میدانست که محال است به همین راحتی خام وسوسههای او شود و مسیر دشواری پیش رو دارد ولی…
این را هم میدانست چیزی این وسط درست نبوده که ادریس باز به خانهی او آمده!
و این همان برگ برندهاش بود دیگر!
بدون آن که عقب بخزد، سرش را به سینهی پهن ادریس تکیه داد و با لحن طنازی زمزمه کرد:
_ اذیت نکن پسره…نمیخوام اغوات کنم که… وا بده پسر حاجی. من به بغلتم راضیم ادریس.
نیشخند صداداری روی لب ادریس نشست.
مانلی برای او یک دفتر خوانا بود.
نکتهای نداشت که برای او مجهول باشد.
دو سال دوست دخترش بود و شامگاهانه روزگار شریک اوقاتاش… زیر و بماش را از بَر بود.
مانلی به یک بغلِ ساده بسنده نمیکرد!
آن هم حالا!
تکانی به خودش داد و سرش را از روی سینهاش جدا کرد.
_ برو عامو… برو سرجات بشین مانلی، کلهم داغه الان یه چی بارت میکنمها!
سپس تلوتلوخوران از روی مبل برخاست و پاکت سیگار را از روی میز چنگ زد.
_ گوش تلخ نبودی ادریس… عوارض زیستن با اون دخترهس؟
🌙•••لَــــیآٰلــی•••🌙
#پارت_بیستوهشت
سیگاری روشن کرد و همزمان با فرستادن دودش به هوا، به عقب چرخید و انگشت سبابهاش را به سمت مانلی گراهی شد.
_ اسم داره! لیالی!
مانلی نیز از روی مبل بلند شد و به سمتش آمد.
مقابلش توقف کرد و سیگار روی لبهای او را از میان دستش گحرکت کرد و روی لبهای رژ زده خودش گذاشت.
کام عمیقی از سیگارِ نیمه سوختهی او گرفت و با حرص پاسخ داد:
_ نگو که گلوت پیش اون دختر دهاتیه گیر کرده ادریس!
سیگار دیگری برای خودش روشن کرد و به سمت بالکن رفت.
هممدت پر از غیض غرید:
_ چرت نگو.
او نیز پشت سرش مسیر افتاد و هممدت با نفرت جواب داد:
_ پس جلوی من سنگشو به سینه نزن ادریس!
جسم تورو ازم گرفت… نمیخوام دلتو هم بگیره!
سپس شانه به شانه ادریس توقف کرد و همانطور که مانند او دود سیگارش را در هوا میفرستاد، ادامه داد:
_ هرچند تو عاقلتر از اونی که قلبتو بدی به پس مونده داداشت!
پر از غیض سیگارش را بین کف دستش مچاله کرد و بیتوجه به سوزش پوست کف دستاش، به طرف مانلی چرخید و تقریباً فریاد زد:
_ اینقدر گوه نخور مانلی! میمیری نیم ساعت خفه شی یادم بره چه گوهی مالیده شده به پیشونیم؟
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن