حاج نعیم توقف کرد و عصایش را به سمتاش گحرکت کرد.
_ چرا حرف حساب تو کلهات فرو نمیره؟ میگم حکمِ خداست، بحث منو امثال من نیست پسر!
لیالی دیگه زن تو نیست… زن داداشته…
والسلام علیکم ورحمت الله وبرکاته…
حرصی خندید و دست به جیب با ژست زیبایی جلو وارد شد.
سپس همزمان با حالتی تمسخرآمیز پاسخ داد:
_ که زن داداشمه… چه جالب. زنِ مشترک بین دوتا داداش نمشاهده کرده بودیم که به لطف حکم خدای شما! اونم میسر شد.
_ بلا به دور ادریس استغفرالله! چی میگی مادر؟
آتیه خانم که تازه سلام نمازش را هولهولی خوانده بود، این را بیان کرد و به سمتاش رسید.
_ ادریس مادر، به ولای علی…
دستش را مقابل مادرش بالا برد و با غیض کلامش را قطع کرد:
_ بسه مادر من… بسه… لیالی تا دیشامگاه تنگ بغل من بوده، امروزگار شده زن داداشم؟ این چه دینایه که من نمیفهممش؟ به این میگن تریسام اسلامی؟
حاج نعیم در پاسخگویی پیشقدم شد.
_ کف دست و پای بیخود نزن ادریس، دو روزگاره دیگه داداشت برمیگرده دست زنشو میگیره میرن سر زیستنشون. اصلا خوش ندارم نقل این ازدواج سه ماهی تو و لیالی به گوشش برسه!
ضمناً… به حاج رضا سپردم کارای شناسنامههاتونم تو همین یکی دوروزگاره انجام بده.
والسلام…
پارت_هجده
عصبی خندید و تقریبا فریاد زد:
_ نه بابا؟ خوب بریدی و دوختی واسه خودت حاجی… نه، آفرین…
کف دست خوش، خوشم اومد… چیزی از قلم نیوفتاده؟ تعارف نکنی ها منم پسرتم!
آتیه با رنگ و رویی پریده میان آنها توقف کرد.
_ بیحرمتی نکن ادریس. احترام پدرتو نگه دار…
برزخی به مادرش نگاه دوخت و در حالی که داشت جان میکند تا صدایش بالا نرود، جواب داد:
_ دِ مگه حرمتی مونده مادر من؟ تو روزِ روشن زنمو ازم گحرکت کردین بعد میگین آوات در نیاد؟
_ زنم زنم راه انداختی ادریس… یادت رفته سه ماهِ پیش به زور قسم و آیه، با وعده سهم بیشتری از ارث و میراث راضی شدی لیالی بدبخت و عقدش کنی؟
نگاه خشکاش، مات صورت بیروح پدرش و لحن سرد و جدیاش ماند…
حاج نعیم جلو رسید و مقابلش ایستاد.
_ ادای عاشقای سینه سوخته رو در نیار پسر که حنات پیش من رنگی نداره!
از صبح هی تازوندی هی گذاشتم پای غیرت مردونهات!
اما بسه… افسارتو بکش!
تو لیالی و دوست نداشتی…الانم دوسش نداری… سر چی داغ کردی؟ داراییهامو که سر عقدتون زدم به نامت، پس دلواپس نباش.
سپس عقب حرکت کرد و تیر خلاص را زد.
_ آتیجان… دم عصر لیالی و بردار ببر آرایشگاه کف دستی به سر و صورتش بکشه بعد یه سال شوهرش میاد.
ادریس اگه بیکاره، زن داداششو میرسونه…
مگه نه ادریس؟!
پارت_نوزده
زن داداش… زن داداش…
چنان این کلمه تیشه به گلویش زد که جز یک نگاهِ سنگین به نگاهان تیزبین و براقِ پدرش، کاری ازش بر نیامد.
هرچند منصفانه اگر میخواست به قضاوت بنشیند، باید میاضافه کرد حرفهای پدرش چندان هم بیمسیر نبودند…
دلیلِ جلز و ولز الاناش مهم نبود، یعنی بود، ولی الان نمیخواست بهش بپردازد.
ولی در رابطه با گذشته دروغ ناضافه کرده بود…
لیالی را نمیخواست… نه که بد باشد، نبود، اتفاقا زیادی هم خوب بود.
اما نمیخواستاش چون نامِ یاسر قرار گرفته بود کنار ناماش…
نام برادری که شاید تنها چیزی که آنها را به هم متصل میکرد پیوند خونی بود و بس!
آرام آرام عقب حرکت کرد و زیر لب با تمسخر تکرار کرد:
_ زن داداش… زن داداش…
نگاه بغضآلود و پر از اشک مادرش خیره به واکنش او بود و او…
لعنت به قلبی که برای مادرش نمیتوانست سنگ باشد.
انگشت اشارهاش را به سمت پدرش گحرکت کرد و با لحن خونسردی اظهار کرد:
_ بچرخ حاجی… بچرخ فعلا…
میل داشت از منزل خارج شود که صوتی جدی پدرش را گوش داد:
_ یاسر از این قضیه خبردار بشه میزنم زیر کاسه کوزهی هرچی که بهت دادم و از اول انحصار وراثت میکنم که هرچی داری و نداری نصف بشه!
انتخاب با خودته ادریس… پس عاقل باش و کله خر بازی و بذار کنار.
—————————–
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن