ولی او که کف دست بردار نبود، باید سوال میکرد و حرف میزد تا سوز قلبش را آرام کند…
قطرهای آرامش هم اگر از سمت لیالی دریافت میکرد، غنیمت بود!
«ازت یه سوال جویا شدم جواب دادن و حرف زدن باهام انقدر برات سخته؟»
لیالی بار دیگر سین کرد و پیامش را خواند و بازهم دریغ از جواب و حرف دیگری…
نمیخواست جوابش را بدهد و با متوجه شدن چند جمله و صحبت از سمت او، هوایی شود.
اگر هوایی میشد و یا اگر به سرش میزد که بیخیال همه این مقاومت بشود و به حرف قلب سرکشش گوش کند هیچ چیزی سر جایش بند نمیشد.
و همه چیز از بیخ و بن خراب که نه… آوار میشد!
از صفحهی چت با ادریس بیرون رسید و گوشی را دورتر از خودش گذاشت تا حواسش را پرت کند و دیگر به ادریس فکر نکند.
_ خانوم دیگه کم کم بریم بخوابیم ساعت از یک گذشته ها، فردا قراره با یاسر بریم یه سری کارهارو انجام بدیم و یکی از فرماندههاش هم قراره بیاد.
آتیه خانوم سری تکان داد و قد بلند شد.
لیالی که با فکر به حرکت کردن آن دو نفر خشکش زده بود نفسش را در سینهاش حبس کرد.
حداقل نمیشد امشامگاه را پیش یاسر بمانند؟
ای کاش یک امشب را کسی به دادش میرسید…
اصلا نه امشامگاه، بلکه یک مدت تنهایش میگذاشسریع! و به حال خودش رهایش میکردند، آخ از این قلب وولینده!
با چشم و ابرو و رنگ پریده به زن عمویش اشاره کرد که حداقل به دادش برسد و کاری کند، امروزگار دیگر تحمل بیشتر از این را نداشت…
ولی از زن عمویش هم آبی برایش گرم نشد.
انگار به عمد قصد داشسریع آن دو را تندتر باهم تنها بگذارند…
با حرکت کردن عمو و زن عمویش و تنها ماندنشان، به وضوح احساس کرد که الان فرو میریزد!
نگاه ادریس رویش نشست.
_ تو خوابت نمیاد؟
پارت_هشتادوسه
چه جوابی باید میداد که منطقی و بدون خطر باشد؟
البته که هیچ چیزی به ذهنش خطور نمیکرد ولی نفسی گراهی شد و جواب داد:
_ اره یه خورده خوابم میاد اما اگه تو خوابت نمیاد و حوصلهت سر حرکت کرده میتونیم بشینیم.
یاسر از جایش بلند شد.
_ نه بابا بریم منم خوابم گحرکت کرده اتفاقا، مولین ایناهم یه خورده بعد مدتها آروم بگیرن بخوابن سر و صدا نباشه.
آهی کشید!
البته که بچهی خوب خانواده باید به فکر ساکتش پدر و مادرش باشد.
چه توقع دیگری میتوانست داشته باشد اصلا؟
هم قدم با هم به سمن حیاط و بعد وارد خونهی خودش شدند.
وسط هال توقف کرد.
یاسر نیز کنارش…
از شدت استرسی که داشت ضربان دلش بالا حرکت کرد و قالب تهی کرد.
اصلا ندرک کرد چه شد، فقط احساس کرد که زیر پاهایش خالی شده و دیگر نمیتوانند وزنش را تحمل کنند و فرو ریختنش را وضوح احساس کرد.
_ لیالی!
اسمش توسط یاسر صوت زده و بلافاصله بالای سرش ظاهر شد.
_ خوبی؟ چت شد عزیزم؟ یهو چرا انقدر استرس گحرکت کردی؟ من و ببین خوبی؟ چیشد یهو؟
کف دست یاسر را گحرکت کرد و سعی کرد بشیند اما نتوانست.
دست خودش نبود…
آمادگی رو به رو شدن و خوابیدن با یاسر و کنار او بودن را نداشت.
احساساتش اجازه نمیدادند!
حداقل یک روز را بعد از این همه اتفاق و مشغله نیاز داشت تا با خودش خلوت و تمام این اتفاقات اخیر را هضم کند.
آدم بود دیگر…
احساس داشت.
یاسر تند حرکت کرد و با آب قندی برگشت و به اویی که از استرس روی زمین جای گرفته بود نگاهی انداخت.
_ این و بخور، سرت برای چی گیج حرکت کرد؟
کمی از آب قند خورد و حالش بهتر شد اما همچنان سرما در پاهایش نفوذ کرده بود و جان در بدن نداشت.
یاسر نزدیک صورتش رسید و موهایش را پشت گوشش کشید.
_ از اینکه پیش منی وحشت کردی و استرس داری؟ مگه من لولو خور خورهام؟
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن