به سختی نگاهش را از روی لیالی برداشت و به یاسر دوخت.
سعی کرد حرصاش از میان لحن آوایش پیدا نشود.
_ اتاقمه…
یاسر کوتاه ریز خندید و پاسخ داد:
_ آره داداش… نمیدونم چرا لیالی اومده بود اینجا خوابیده بود… اومدم بیدارش کنم که خودمم موندگار شدم.
سپس نگاه خنداناش را از صورت سرخ ادریس برداشت و به طرف لیالیِ ترسیده و مبهوت دوخت.
_ چرا اینجا خوابیده بودی خانوم؟ چرا نراهی شدی اتاق خودم؟ اصلا اگه اینقدر خسته بودی میرفتی خونه میخوابیدی تا من بیام!
با گیجی نگاهش را از یاسر برداشت.
روی مبل خوابیده بود… وسطِ هال…
چیزی یادش نمیوارد شد جز…
یک آغوش گرم، یک بوی آشنا… و حتی گرمی یک بوسه روی موهایش!
ناباور به سمت ادریس چرخید.
او نیز خیره و جدی نگاهش میکرد.
انگار که متوجه شده بود یادش آمده…
ادریس او را به اینجا آورده بود!
_ هنوز غرق خوابی لیالی؟ با تو ام ها خانوم!
آوای خندان یاسر باعث شد هراسان نگاه از ادریس بردارد.
به سمت یاسر چرخید و زبانش را تر کرد.
ولی قبل آن که چیزی بگوید، ادریس نجاتاش داد:
_ حالا چه فرقی داره این اتاق یا اتاق کناری! خسته بوده خوابیده…
یاسر با تکان دادن سر تایید کرد و بلافاصله از روی تخت قد بلند شد.
سپس کف دستش را به سمت لیالی گراهی شد و با تبسم اضافه کرد:
_ پاشو خانم، پاشو بریم اتاق خودمون، ادریس هم خسته اس انگار…
خسته بود. ولی نه آنقدر که بخواهد بخوابد و یاسر و لیالی تنها بمانند!
حداقل نه امشب که او حضور داشت.
به سرعت چهره در هم کشید و گفت:
_ منو اینجا نگه داشتی خودت میخوای بخوابی؟ اگه قراره بخوابی منم برم خونهی خودم فردا میام.
یاسر به سمتش چرخید و لیالی از فرصت استفاده کرد و بدون کمک او، از روی تخت پایین وارد شد.
_ من که امشامگاه از شوق متوجه شدنتون خوابم نمیبره. فکر کردم تو خستهای…
حالا یکم استراحت کن، یا برو پایین ماهم الان میاییم.
گره ابروهایش عمیقتر شد.
کف دستهایش را داخل جیب شلوارش فرو برد و جدی پرسید:
_ کجا قراره برین؟ خب یهو باهم بریم پایین دیگه…
یاسر به قدر چند ثانیه با لبخند بسیار کوتاهی به لیالی نگاه کرد.
نگاهی که هم نفسِ لیالی را برید و هم تمام بدن ادریس را داغ کرد.
بعد از گذر چند ثانیه، به سمت ادریسِ اخمو چرخید و بیان کرد:
_ برو پایین ماهم چند دقیقه دیگه میاییم.
سپس بیحواس نسبت به رنگ پریدهی لیالی و صورتِ سرخ و اخمویِ ادریس، انگشتانش را میان انگشتان سرد لیالی جا داد و هممسیر خودش به بیرون کشاند.
ادریس با اخم نگاهشان کرد.
لیالی پیشِ نگاهانش، در یک قدمی اتاق برادرش بود…
و او…
محکوم بود به دیدن…
در اتاق یاسر باز شد.
نتوانست بیش از این نظاره گر باشد.
میترسید تمام خودداریاش دود شود و به هوا برود.
داخل اتاق خودش حرکت کرد و در را پشت سرش محکم کوبید.
کلافه و بی قرار میان اتاق از حرکت ایستاد.
نفساش تنگ شده بود.
چنگ انداخت به دکمههای پیراهنش و دوتای ااما را با حرص باز کرد.
فایده نداشت… به سمت پنجره راهی شد و پرده را عصبی کنار زد.
پنجره را باز کرد و سرش را بیرون برد و چند نفس عمیق کشید.
شاید سوزش دلش خوب شود…
سوزشی که نمیخبر داشت چرا هر لحظه بیشتر و بیشتر میشد…
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن