خلاصه_رمان
لیالی.
دختری که به درمیل داشت بزرگترها و به نامِ مصلحت، به عقدِ پسرعموش،یاسر در میاد.
اما عمر این زندگی تنها یک سال بود.
به لیالی خبر میدن که یاسر در سوریه به کف دست داعش شهید شده!
9ماه بعد از شهادت همسرش، به عقد ادریس در میاد!
برادر شوهرش…
برای اامان بار جهانش رنگ دلدادگی میگیره… قلبش بند قلب شوهرِ مغرور و سردش میشه.
اما باز طوفان سر میرسه.
خبر میاد که یاسر تا الان اسیر و خبر شهادتش دروغ بوده.
یاسر داره به ایران میاد. و این یعنی…
لیالی از نظر شرعی، مجدد همسر یاسر محسوب میشه یعنی… زن داداشِ ادریس!
پارت_یک
_ جمع کن دکون دستگاتو حاجی! زنمو پیشکش خان داداشم کنم؟ رو پیشونیم نوشته خر؟
سه ماه پیش که سینه سپر کردی جلوم که وا مصیبتا بیوه تو خونهس، باس عقدش کنی که ناموس من بود!
حالا شد ناموس داداشم؟
حاج نعیم که دستهایش از شدت خشم میلرزید، تختِ سینهی ادریس کوبید و فریاد زد:
_ این دکون کف دستگاهی که میگی اسمش دینِ پسر! کلوم خداست!
زنِ تو بود تا وقتی که خیال میکردیم داداشت شهید شده! میفهمی ادریس؟ الان شوهرش زنده اس!
با خشم نعره زد:
_ شوهرش منم!
سپس شناسنامه لیالی را از جیب شلوارش بیرون آورد و با عصبانیت صفحه دوماش را باز کرد و کشیده خواند:
_ نام همسر ادریس عیاران! ادریس! من!
شوهرش منم نه یاسر!
شناسنامهاش را روی مبل پرت کرد و با نعره ادامه داد:
_غیر اینه حاجی؟ مگه کلام خداتون بین ما خونده نشده؟ دین با وزش باد تغییر رویه میده؟
لیالی زن منه حاج نعیم! زن منه پدر من!
حالا جرعت نمیکنی به شازده پسرت بگی که زنش، سه ماهه زن من شده دین و زیر سوال نبر!
_ یا غریبِ فاطمه؟ چتونه شما پدر و پسر؟ صوتتون تا درِ حیاط میاد!
آوای لرزان و نگران مادرش، باعث شد هر دو ثانیهای سکوت کنند.
وخامت حالاش هر دو را خلع سلاح کرد.
ادریس به سمت مادرش چرخید و ساکت پرسید:
_ لیالی کو؟
پارت_دو
آتیه خانم که رنگ به صورت نداشت، با بیجانی چادر مشکیاش را از سر برداشت و بیتوجه به سوال ادریس با نگرانی پرسید:
_ چیشده باز افتادین به جون هم؟
حاج نعیم نیم نگاهی به ادریس انداخت و سپس رو به همسرش پاسخ داد:
_ حرف میزنیم حاج خانوم. مفصله…
ادریس که دیگر تابِ شنیدن مزخرفات آنها را نداشت، از کنار مادرش گذشت و بیرون حرکت کرد.
باید لیالی را پیدا میکرد.
هرچند میدانست که کجاست.
با قدمهایی که بیشباهت به دویدن نبود، مستقیم به سمت خونهی نقلیِ گوشهی حیاط رفت و کف دستگیره در را یکباره پایین کشید.
با دیدن لیالی وسط هال، با آن سوتینِ زیبای مشکی، که سراسرِ پارچهی حریرش پر از گلهای بابونه بود، جلوی در خشکاش زد.
لیالی نیز بدتر از او مات مانده بود.
نگاهِ تشنهاش روی تن سفید لیالی نشست.
گردنِ سفید و ترقوههایی که از آن فاصله هم میدرخشیدند، جان میداد برای بوییدن و بوسیدن…
سینههایش…آخ امان از سینههایش…
گرد… سفت… و دخترانه!
سینههای زیادی مشاهده کرده بود.
همه رنگ و همه اندازه!
ولی انگار هیچ کدام به گردِ پای او نمیرسیدند.
شک نداشت که هاله دورشان نیز صورتی بود.
دقیقا همان گونه که موجبِ تحریکاش میشد.
لعنتی!
سه ماه زنش بود ولی…
چرا نگاههایش تا به حال این لعبت را ندیده بودند؟
غیر از آن بوسهی اجباری که در محضر با اکراه روی پیشانی لیالی چسبانده بود، چرا تا به الان لمساش نکرده بود؟
صوتیی دروناش فریاد زد که خودت نمیل داشتی ادریس!
#پارت_سه
مسخشده داخل خونه شد و قفل در را زد.
بعد از سه ماه از لج حاج نعیم هم که شده میمیل داشت با زنش خلوت کند… عیبی داشت؟ از نظر خودش که نه!
نظر حاج نعیم و دین و ایماناش هم برایش پشیزی ارزش نداشت.
تا الان هرچه که حق او بود را به یاسر بخشیده بودند…
محال بود کف دست از سر لیالی بردارد!
اصلا همین که او را سهمِ یاسر میخواندند باعث میشد قاطعتر پای خواستن لیالی بماند!
لیالی که انگار تازه از بهت در رسیده بود، تاپ سبز رنگش را مقابل سینههای لختاش گرفت و همانطور که عقب عقب میراهی شد، با استرس لب زد:
_ ش… شما! من… من لباس ندارم… روتون و بکنین اونور!
مقابل لیالی ایستاد.
قد قد بلند و تن ورزیدهاش، روی لیالی ریز نقش، سایه انداخته بود.
به عمد حریصتر نگاهش کرد.
زنش بود… بعد از سه ماه یادش رسیده بود که زن دارد؟ آره!
در خاموشی کف دست گذاشت روی قفسهی سینه لیالی و با چاشنی خشونت به عقب هولاش داد.
تا جایی که لیالی، هراسیده به اُپن آشپزخانه چسبید.
_ آ… آقا… ادریس!
کاش ناضافه کرده بود آقا…
یعنی همیشگی میبیان کرد.
حتی در این سه ماه که دیگر نام همسرش را یدک میکشید.
اما این آقا روی شعلهی خفهی خشماش، هیزم ریخت.
سرش را به گردن سفید لیالی چسباند و همانطور که با حرص میمکید، غرید:
_ مگه شوهرت نیستم؟ مگه تو شناسنامهی کوفتیت اسمِ منه گوه نوشته نشده؟
لیالی که شوکه و وحشت کرده بود، با نفس نفس سریع تند پاسخ داد:
_ ب… بله… بله!
سرش را از گردن لیالی جدا کرد و نگاه سرخاش را به چشمهای ترسیدهاش دوخت.
_ پس آقا کدوم سگیه؟زنمی لیالی… تو ناموس منی مگه نه؟
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن