– هر چی شما بگید، حاج خانم… کور شم اگه بذارم آب تو قلب مریم خانم تکون بخوره… جیب من مالِ زنمه، حیات مشترک که سوایی از هم نداره، درست می گم؟
صدای بی بی از آنطرف می آید.
– شیرم حلالت ننه… تو راست نگی، پس کی می خواد بگه، ها؟
– چه عجب بی بی جان! آخرش دلت و اومد شیرت و حلال کنی… داشت موهام سفید می شد ها، ندیدی!
آوای خنده در فضای مهمانخانه می پیچد.
– اها… تا یادم نحرکت کرده اینو بگم که خدای متعال زن و مرد رو جفتِ هم کرد، اما ناضافه کرد زن بی اختیاره، مرد صاحب اختیار … نه، زن و مرد همدم ان، باید اونقدر همو بخوان که نه این بگه کجا راهی شدی، نه اون بگه حق نداری جایی بری
تازه منظور حرفش را می فهمم.
مثل یک غریبه در دیدهان سید زل می زند.
– بذار اونقدر زنت راحت باشه که از پیشت جُم نخوره… صاحب قلبش باش، اما اسیرش نکن
بغضی که وسط گلویم گیر کرده را قورت می دهم.
– من پسر حاج مهدی ام، حاج خانم… اقام بهم یاد داد که مردونگی به این نیست که به ناموست زور بگی، بر عکس به اینه که قلبش و به کف دست بیاری
من را نگاه می کند.
جایی وسط قلبم تکان می خورد.
– من به مریم خانم یه قاما دادم… مردی که قولش یادش بره مرد نیست، حاج خانم، نامرده
آوای مادرش می لرزد.
– پیر شی، پسرم… ای کاش…
حرفش را تمام نمی کند.
بغض نمی گذارد، می فهمم.
دایی رسول می گوید مبارک است.
زری خانم با چشمان خیس تبسم می زند.
من اما هنوز نمی دانم که این زن روی زمین چه می کند!
الهه رقص کنان دور می زند و شیرینی تعارف می کند.
صبا جلو می آید.
انگار هم می خندد و هم اشک از گوشه ی دیدهش سُر می خورد.
شاید او نیز مثل من هرگز فکرش را نمی کرد چنین روزگاری را ببیند!
در آغوش هم فرو می رویم.
– اونقدر شادم که باورت نمی شه…ابجی خودمی، دیوونه
بیخ گوشم می گوید و با گریه می خندد.
عقب می کشد، انگشتش را سمتِ رستا می گیرد.
– نیگاش کن چجوری شیک و مجلسی لَم داده بغلِ بی بی جون… قربونش برم جیکش در نیومد… برم گازش بگیرم جیگرم حال بیاد
مْچش را می چسبم، زیر لب تشر می زنم.
– غلط کردی… گوشت قربونی نیست که، بگیری من می دونم و تو، صبا
کف دستش را محکم می کشد و فاصله می گیرد.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن