– صبر کن ببینم، تو از مشتری آمار گرفتی، بچه!؟ مجلس مردم ربطش به من و تو چیه آخه.. هان!
کف دستپاچه و شتابزده تند حرف می زند.
– نه آقا.. به جون عزیزتون آمار نگراهی شدم.. طرف خودش گفت پسرش و می خوان ختنه کنن، فامیل زیاد دارن، تالار گحرکت کردن، کیک و شیرینی بسیار می خوان
جمله آخرش به خنده می اندازدم.
به روی خودم نمی آورم ولی.
– خیله خب.. حساب کن ببین بیعانه ش چقدری می شه، یه ذره ازش کن، بقیش و بگیر.. عباس؟
– جونم آقا؟
– شماره یادت نره بگیری.. حواستو جمع کن، دو تا شماره همجاده نگحرکت کردی سفارشم نمی گیری.. خب؟
چشمی می گوید و خداحافظی می کند.
وارد کوچه می شوم و گوشه ای پارک می کنم.
کمی مانده به آن یک ساعتی که گفتم.
خوبیِ شهرهای کوچک همین است.
فاصله ها کم است و خیابان ها به شلوغیِ شهرهای بزرگ نیست.
کف دست در جیب شلوارم فرو می برم و قدم می زنم.
جوری نفس می کشم انگار آخرِ جهانست و من غنیمت جمع می کنم.
نگاهم در اطراف می چرخد و باز به ساعتم می رسد.
ساعتی که بلای جانم شده و جلو نمی رود چرا!
گوشی را در مشت می فشارم.
مجال زنگ دوم را از آن بخت برگشته می گیرم و بله ای می گویم.
– سلام آقا امیر حسین.. کجایید شما؟
نفس حبس کرده ام را رها می کنم.
باید به خودم تشر می زدم، اما نمی زنم!
– سلام خانم.. همین جام، نزدیکِ شما
– یعنی اومدین شما؟! خب چرا زنگ نزدین؟ صبر کنید الان می آم
– نمی خواد عجله کنی.. یواش بیا، من همین جام
باشه ای می گوید و قطع می کند.
ماشین را جلوی منزل ی مینو خانم نگه می دارم.
سر خم می کنم و لب می جنبانم.
– آرام بیا پایین.. عجله نکن
سر تکان می دهد و من چشم از قدم هایش برنمی دارم.
روی صندلی می نشیند و سلام می کند.
– خوش گذشت؟ آقا جمشید و دیدی؟
خیرگی نگاهش را به دیدهانم می دوزد.
– حالش خوب نیست عمو.. منو یادِ روزگارای آخرِ مولینم می ندازه.. کاش.. کاش چیزیش نشه
من اما به آن ای کاش دیگر فکر می کنم.
– پس براش دعا کن.. حداقلش اینه که خودت آروم می شی
در خاموشی نگاهم می کند و شاید آن بغض بی پدر را به زحمت قورت می دهد.
– آروم می شم؟!
برای لحظه ای مکث می کند.
– بعدِ اونهمه از دست دادن می تونم آروم شم!
گوشه ی لبم را می جوم و دنبال یک جوابِ درست می گردم.
– می تونی.. می دونی چرا؟
سر به دو طرف تکان می دهد و منتظر نگاهم می کند.
– چون اگه نتونی طاقت بیاری.. زیرا اگه کم بیاری، می شکنی.. له می شی.. اونقدر که حتی خودتم نمی تونی خودتو جمع کنی
زبان روی لب زیرینم می کشم.
– ظرفیت آدما با هم فرق داره، درست.. اندازه تحملشون هم یکی نیست، اینم قبول.. چیزی که این وسط می مونه، انگیزه شونه، چیزی که بهشون قدرت ادامه ی زیستن رو می ده.. چراکه با راهی شدنِ یه نفر یا حتی چند نفر زندگی تموم نمی شه، واینمیسته.. چراکه مثه ساعتی نیست که باتریش تموم شه و عقربه هاش جلو نره
نگاه باریکم در صورتش می چرخد.
– بعدشم..تو چرا عزای قبلِ مصیبت گرفتی الان؟! اون آدم زنده س، داره نفس می کشه.. پس تا وقتی هست از بودنش لذت ببر.. باهاش حرف بزن، حتی از پشت تلفن، باهاش بخند.. نذار فکر کنه توام داری به رفتنش فکر می کنی، به نبودنش..
در عوض بذار مریمی رو ببینه که تشویقش می کنه به مبارزه، به جنگیدن.. برای شکست دادن مرضی که شاید هیچ وقت خوب نشه، اما می تونه یه انگیزه باشه
– آخرش چی! آخرش که جونش و، نفسش و می گیره آقا سید.. اونم مثه مامان میترای من دووم نمی آره
دلم می سوزد برای واقعیتی که انگار بخشی از تار و پود حیات اوست و ابداً جدا نمی شود.
من اما از حرفم کوتاه نمی آیم.
– کی تونسته تا الان جلوی مرگ کسی رو بگیره! که اگه می شد هیچ کدوم از ما عزیزمون رو از کف دست نمی دادیم
نفس قد بلندی می کشم.
– یادته یه روزگار چی گفتم بهت.. بیان کردم اول و آخرش دست ما نیست، یعنی کف دستِ هیشکی نیست.. می مونه وسطش که می تونه درست باشه می تونه هم نباشه، دستِ خودمونه.. مالِ خودمونه.. جوابش و خودمون باید بدیم.. اول از همه به خودمون، به وجدانمون
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن