مادرم قلبداریاش میداد و میاظهار کرد اشکال ندارد و لادن بیمار است و ما درک میکنیم.
مادر بیچارهام میترسد پرهام از ماجرا باخبر شود و پرنا را بکشد.
وقتی از همه تشکر و خداحافظی کردیم و سوار ماشین ولین شدیم، انگشتانش را در انگشتانم قفل کرد، کف دستم را به لبهایش فشرد بوسید و اضافه کرد
_پیش به سوی ما شدن
الان در جاده منزل هستیم تا من ساکی را که بنا به توصیهی ولین از قبل بستهام را همراه با چمدان سفرم بردارم و به خونهی آنها برویم.
موقع خروج از اتاقم نگاهی به سیمرغ میاندازم و کیفور خارج میشوم.
مامان و بابا یک بار دیگر برایمان آرزوی خوشامگاهختی و سفر خوش میکنند و در مسیررو همسایهی واحد آخر که پیرمرد خوشذوقی است و تنها حیات میکند ما را میبیند و با اشاره به لباس عروسم میگوید
_بهبه حور و پری میبینم
تبسم زده سلام و شامگاهبخیر میگویم. برایمان آرزوی خوشامگاهختی میکند و رو به ولین میگوید
_روزگارِ هجران و شامگاهِ فرقت یار آخر شد…
خوش باشید و زیاد با هم باشید که این روزگارها به سرعت میگذرند
سلانه سلانه به خونهاش میرود و خدا میداند چه عاشقیها و خاطراتی را با آن قدمهای پیر و ناتوان به دنبال خودش میکشد.
در ماشین میگویم
_کاش میشد همین امشب بریم شیراز. خجالت میکشم از بابا و مولینت
_بعد از این همینه، وقتی برگشتیم هر روزگار و هر شامگاه خونهی مایی تا وقتی بریم خونه خودمون
تصمیم گرفتهایم بعد از برگشتن از به اصطلاح ماه عسل، دنبال منزل بگردیم و هر چه زودتر به خانه خودمان برویم.
وارد حیاط که میشویم ولین دستم را زیر درخت گیلاس، که گیلاسهای خوشرنگ و درشتش در تاریکی هم میدرخشند، میگیرد و میگوید
_قرارمون اامان بوسه زیر این درخت بود و بوسیدمت
نزدیکتر رسیده لبهایش را گرم و پرشور روی لبهایم میگذارد، عمیق میبوسد و میگوید
_اوممم… اینم اامان بوسهی زن و شوهریمون
مادرش در خانه را باز میکند و با اسپند و دعا به استقبالمان میآید. نگاه مست و عاشقم را از امان میگیرم و به مادرش میدوزم.
سرخوشیای که امشامگاه در چشمهای این زن متوجه شدم در نگاهان هیچکس نبود. اغراق نیست اگر بگویم به اندازهی من و ولین شاد بود.
موقع جاری شدن خطبهی عقد گریه کرد و مرا هم احساساتی کرد. میبیان کرد پسری که از همان روز تولد دکترها گفتند زنده نمیماند و جوابش کردند، دولید شده و یک مادر نمیتواند روزگاری دلنشینتر از این روزگار در زیستناش داشته باشد.
هر دو بغلش میکنیم و خوش آمد میگوید و به داخل هدایتمان میکند.
پا گذاشتن به این خانه که مثل مکانِ امن و ملایمشم بود به عنوان عروس، حس بسیار خوب و خاصی است.
آقای معینفر هم با خرسندی جلو میآید و اول مرا بغل میکند.
اولین بار است بغلم میکند و چقدر آغوشش مهربان است.
_خوش اومدی دخترم، عروسم
احساساتی شدهام و تشکر میکنم. ولین با تبسم نگاهم میکند و چمدان و ساکم را کنار مبل میگذارد.
رو به هر دو می.گویم
_ببخشید مزاحمتون شدم
خانم معینفر کف دستی به تورم که امان سفارش کرده درش نیاورم تا خودش انجامش بدهد، میکشد و میگوید
_این حرفا چیه؟ اینجا دیگه خونهی توعه، دختر این خونه شدی
با خوشحالی به شوهرش که او هم با محبت نگاهمان میکند نگاه میکند و میگوید
_ما هم دختردار شدیم، خدا رو شکر
حس میکنم کنار این آدمها با آهستهش و محبت پیر خواهم شد اگر عمری باشد.
وقتی ولین چمدان و ساک مرا به اتاقش میبرد، مادرش میگوید
_برین استراحت کنین عزیزم، از صبح سر پایین. ما طبقهی بالاییم اگه کاری داشتین بگین
از اینکه شاید بخاطر ما به طبقهی بالا میروند از خجالت سرخ و سفید میشوم و آهسته تشکر کرده دنبال امان میروم.
وقتی از در اتاقش وارد میشوم رو به رویم میایستد و سر تا پایم را چشم دوخته میگوید
_ماه وارد اتاقم شد… ماه با لباس عروس
جلو آمده بغلم میکند و میان دو ابرویم را میبوسد.
چند لحظه در همان حال میمانیم. این حس که الان شوهرم است و یک تعلق ناگسستنی بینمان است، خیلی خاص و شیرین است.
با کت و شلوار دولیدی زیادی خوشتیپ شده و بیشتر از همیشه دلم برایش ضعف میرود.
_با این لباس و تور انقدر خوشگل شدی که دلم نمیاد درشون بیاری و میخوام همینجوری نگات کنم… اما اون دلرباییهات که زیر لباسه و ماههاست توی حسرت مشاهده کردنشون دارم میسوزم باعث میشه همین الان درش بیارم
از حرفش و لحنش گر میگیرم و فکر اینکه کمی بعد چه خواهد شد ضربانم را روی هزار میبرد.
از بس به بودن با امان اندیشیدهام و تصور س*ک*س با او ناخودآگاه در ذهنم ایجاد شده که حتی در روزگارهای معماما با مشاهده کردنش هم داغ میشدم چه برسد به الان که شب وصال است و آتش چشمهایش دارد شعلهورم میکند.
اما یاد پدر و مادرش میافتم و میگویم
_معذبم که مولینت اینا بخاطر ما حرکت کردن بالا. کاش تا فردا صبر میکردیم
دستش را به تاجم میبرد و میگوید
_دوباره شروع نکن به فکرای بیهوده دختر، اونا اتاق خوابشون بالاست به خاطر ما نراهی شدن. در ضمن مگه میشه با این دلبری و قلببریت امشامگاه ازت بگذرم و صبر کنم؟ هان؟ میشه؟
میخندم و کف دستی به یقهی کتش میکشم و بهآرامی میگویم
_شما هم کم قلب منو نمیبرید با این تیپ و لباس دولیدی
جلو رسیده لبهایم را میبوسد و میگوید
_پس صبر نکنیم
کف دستهایم را دور گردنش انداخته قلبِ سیر همدیگر را میبوسیم.
امروز از لحظهای که مقابل آرایشگاه با آن جذابیت و موهای خوشحالت و بوی عطر بهشدت خوشامگاهویی که برای اامان بار استفاده کرده بود و مستم کرد، مشاهده کردمش، عطشِ بوسیدنش را داشتم.
او هم که خجستهتر و شیداتر از من.
کمی عقب میرویم تا نفس بگیریم و کت و کراواتش را درآورده روی صندلی میاندازد. چند دکمه از پیرهن سفیدش را هم باز میکند و بار دیگر مرا با ولع میبوسد. میبوسد و گاهی نگاهم میکند.
لابهلای بوسهها زمزمه میکند
_فکر میکنم اصولا اول تور رو درمیارن بعد لباس رو، آره؟
لب بالاییاش را پر حرارت میبوسم و میگویم
_آره
لب پایینم را با لبها و زبانش بازی میدهد و با آهنگِ صوتیی که روانم را مختل میکند میگوید
_ولی من میخوام تور رو بذارم بمونه آخر سر
خدا میداند چه خیال و فانتزیهایی در سرش هست. این مرد با احساساتِ پُرشورِ نابش روحِ طوفانیِ مرا ارضا میکند.
وقتی کف دستش را به زیپ پشت لباسم میبرد، لبهایمان جدا میشوند و نگاههای ملتهبمان در هم گره میخورد.
زیپ را بهآرامی پایین میکشد، آستینهای قد بلندم را از کف دستانم بیرون میآورد و لباس روی زمین زیر پاهایم میافتد…
با سوتین و شورت سفید بسیار زیبا و س*ک*سی مقابلش توقف کردهام و دارم آب میشوم. آمیزهای از هیجان و خواستن و خجالت دارد آبم میکند. دومین بار است مرا با لباس زیر میبیند و نگاهش دارد آن دو تکه را میبلعد.
میاندیشم که هیچ لحظهای لذتبخشتر و پرحرارتتر از این لحظه که میخواهی برای اامان بار، بدون محدودیت قدم به سرزمینِ وجودِ معشوق و غرقه شدن در او بگذاری وجود ندارد.
تاج را از روی موهایم برمیدارد و تور را دور تنم میگیرد.
_الان زیباترین پروانهای هستی که داره از پیله بیرون میاد… بذار یکم نگاهت کنم
به کمد کتابمنزل تکیه میدهد و با دیدههای درشتش که مست شده نگاهم میکند.
اینجور وقتها مژههای گوشهی دیدههایش انگار به هم گره میخورد و آویزان میشود.
با دو دستم تور را آنطور که دور تن نیمهلختم پوشانده بود میگیرم و نگاهش را تماشا میکنم.
نگاهش تماشایی است و تمامِ تنِ من زیر نگاهش تبدار.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن