رمان قرارمان اولین بوسه زیر درخت گیلاس پارت ۴۵

توی ماشینش می‌نشینیم. نصف حواسم به ویلا و پرنا و اتفاقی که دارد می‌افتد است و هر لحظه منتظرم، یعنی امیدوارم، که در باز شده و پرنا خارج شود. ولی خبری نیست.

ولین گوشی‌اش را مقابلم گرفته می‌گوید
_اینو گوش کن. این کار رو کردم تا بفهمی اون دختر چه ماریه. تا بفهمی بخاطر کی خودت و من رو به این روز انداختی

و یک فایل صوتی را پلی می‌کند. یک اظهار کردگوی تلفنی است که ضبطش کرده.
_بَه سلاااام استاد
_چرا اینکارو کردی؟

گفتگوی امان با پرناست. کنجکاو شده با دقت گوش می‌دهم.
_کدوم کاااار؟
_اون مسخره‌بازی خودکشی، و بعدشم به حریر گفتی اگه ما ازدواج کنیم مجدداً اینکارو میکنی

پرنا قد بلند و بی‌قید می‌خندد و می‌گوید
_تیزی، باهوشی، بداخلاقی، جذابی و عاشقتم
_چرت و پرت نگو، جوابمو بده
_آره درست درک کردی مسخره‌بازی بود. دو بسته استامینوفن خوردم تا چیزی توی معده‌م باشه و نگن قرص نخورده

با لودگی می‌خندد و من با نگاه‌های گسرخوش شده به ولین نگاه می‌کنم.
آن شب من چه کشیدم فقط خدا می‌داند.

_تو که میدونستی من حسی به تو ندارم، پس چرا این فیلمو بازی کردی؟

با بدجنسی می‌گوید
_اگه مال من نشدی مال حریر جونت هم نباید میشدی. فقط من این وسط ناکام می‌موندم و شما دو تا رو ول می‌کردم برین عاشقی کنین؟ نه امان جووون من نمیذارم

انقدر عصبی و خشمگین می‌شوم که کف دست‌هایم می‌لرزد و با نگاه‌های دلگیر و پشیمان به ولین نگاه می‌کنم.

فایل را قطع کرده گوشی را در مشتش می‌فشارد و نگاهم می‌کند.

روی نگاه کردن به دیدههایش را ندارم. کمی دست‌هایم را نگاه می‌کنم و می‌گویم
_نمی‌دونم چی بگم

به صنقلبی تکیه داده بیرون را نگاه می‌کند و می‌گوید
_دیگه لازم نیست چیزی بگی. فقط میل داشتم بدونی

همان لحظه موبایلم زنگ می‌خورد. پرناست.
با مظلومیت می‌گوید
_سلام عمه، چی شده؟ من اومدم خرید، نمی‌فهمم این حرفا چیه برام نوشتی

کشیده و عصبی داد می‌زنم
_دختره‌ی آشغالِ بی‌حیا! میدونم داری تو ویلای شهریار کثافت‌کاری میکنی. آخه تو چند سالته مگه که اینطور غرق شدی توی کثافت؟

یکه می‌خورد انگار و داد می‌زند “ملورینِ ج… تو اظهار کردی بهش؟”

از دلخوری توان نگه داشتن گوشی را ندارم.
آوای ضعیف ملورین را می‌شنوم که می‌گوید “نه به خدا، لابد تعقیبت کرده”

آوای یکی از پسرها را هم می‌شنوم که می‌گوید “پرنا اگه دردسره جمع کنیم بریما”

رو به من می‌گوید
_نگو به بابام. الان میرم خونه. ولی بعدش واسه تو جبران می‌کنم زنیکه

قطع می‌کند و من دستم را روی پیشانی‌ام گذاشته سعی می‌کنم ساکت باشم تا سکته نکنم.

ولین حرفی نمی‌زند و سمت مخالف من را از شیشه نگاه می‌کند. من هم حرف نمی‌زنم. نه توانش را دارم و نه جملاتی که مناسبِ این بدبختی باشد.

چند دقیقه در خاموشی می‌گذرد و کمی بعد می‌بینیم که درهای ویلا باز شده و یک ماشین مشکی شاسی‌قد بلند با دو سرنشین پسر به سرعت خارج می‌شوند.
پشت سرشان هم ملورین و پرنا با همان بنز سفید خارج می‌شوند.

طوری با عجله می‌روند که متوجه ماشین‌های ما نمی‌شوند.
کلافه نفسی می‌کشم و با امان به هم نگاه می‌کنیم.
واقعا نمی‌دانم به او چه بگویم. کاش از نگاهم می‌فهمید.
ولی نگاهش را از چشمانم می‌گیرد و مجبور می‌شوم بگویم
_چطوری ازت معذرت بخوام که ببخشی منو؟

نگاهم کرده می‌گوید
_معذرت لازم نیست، تو خودت انقدر درد کشیدی توی این قضیه که من بخشیدمت

خوشحال می‌شوم و می‌گویم
_یعنی آزرده نیستی ازم؟ میزاری برگردم توی بغلت؟
_مگه تو به آزرده بودن و نبودن من اهمیت میدی؟

با دهان باز نگاهش می‌کنم و ادامه می‌دهد
_یادمه اون شامگاه که برای سرنوشتمون تصمیم گرفتی، بیان کردی یه طرف قلبِ خودم یه طرف هم جون پرناست و من قلب خودمو فدا می‌کنم. همینو اضافه کردی دیگه، نه؟

راست می‌گوید همین را گفتم.
_تو اصلا منو آدم حساب نکردی. دلِ منو حساب نکردی. انگار من از این جدایی ضربه نمی‌خوردم و یک طرف ماجرا نبودم. بسیار خیلی برام عجیب بود این خودخواهیت

وای چقدر حق دارد و درست می‌گوید. چطور به این بُعد مسئله فکر نکردم! با حرفش رسماً آچمزم می‌کند.

*آچمَز: یک اصطلاح در بازی شطرنج است که موقعی که شخص در بن‌بست قرار بگیرد و هیچ کاری از کف دستش برنیاید، می‌گویند طرف آچمز شده. مثلا وقتی یک مهره‌ی باارزش مثل وزیر یا شاه پشت سرش باشد و برای جلوگیری از مات شدن نتواند هیچ حرکتی کند.

_متاسفم ولین، توی شرایط وحشتناکی بودم، عقلم کار نمی‌کرد. اصلا حواسم نبود که تو رو هم دارم با خودم فدا می‌کنم

_بله حواست فقط به این دختره‌ی مار بود. ولی دیگه مهم نیست، گذشت. و ولی در مورد برگشتنت…

نگران و منتظر به دهانش دیده می‌دوزم تا ببینم چه می‌گوید

_در طول زندگیم، گاهی نیچه‌ی درونم بر مولانای درونم غلبه می‌کرد، و گاهی برعکس. و اکثراً دیالکتیکی بین این دو دیدگاه در من بود که باعث موازنه و رضایتم بود.

*دیالکتیک: هر وقت دو مشاهده کردگاه فلسفی با هم مخالف و متضاد باشند و یک نظریه‌ی جمتوجه شد‌پردازش‌شده‌ی میانه‌، آن دو فلسفه را با هم جمع و تلفیق کند به این میگن دیالکتیک.

اما کاری که تو باهام کردی باعث شد نیچه بر مولانای ذهنم غالب بشه.
قبلا با عشق ورزیدن و فنا شدن در معشوق، بیشتر موافق بودم. ولی وقتی متوجه شدم تو تونستی من رو از حیاتت کنار بگذاری، نتیجه گراهی شدم که اشتباه کردم.
عاشقی و معنویات آدم رو ضعیف می‌کنه و باید به فکر رشد فردی و قدرتمند‌ کردن خودم باشم. همونطوری که تو خودخواه هستی و فقط به خودت و برادرزاده‌ت اندیشیدی.
به نظرم میومد پخته و بسیار بالغ هستی و همراه با من گام‌های محکمی توی مسیرِ محبت برمیداری.
اما تو گزینه‌ای به نام رفتن توی جیبت داشتی و من نمی‌دونستم.
تو احتمالِ رفتن رو یه جایی توی دیوارِ رابطه‌مون میخ کرده بودی تا به وقتش برداری و بری از ما. و راهی شدی و تموم شد…
حرکت کردن از محبت برای من تعریف نشده حریر. در نتیجه با برگشتن هم بیگانه‌م. الان برگشتنت برام بی‌معنیه.
وقتی تونستی ازم بگذری و بری، فهمیدم که فقط یه عادت بودم برات.
ترک کردنِ چیزی که بهش وابسته و معتاد هستی، قدرته، رشده. پس ترکم کن

از حرف‌هایش طوری ناامید و سرخورده شده‌ام که زبان در دهانم نمی‌چرخد تا جوابی بدهم.
چه می‌توانم بگویم وقتی اینقدر محق است و درست می‌گوید.
ولی نمی‌اطلاع داشتم ولین تا این حد سخت‌گیر و قانونمند است و درهایش را اینطور محکم به رویم خواهد بست.

فقط نگاهش می‌کنم و اشک‌هایم روی گونه‌هایم جاری می‌شوند.
غمگین اما سرد نگاهم می‌کند و می‌گوید
_گریه نکن… وقتی اومدی هم نگاهات قرمز بود

سرش را روی فرمان می‌گذارد و می‌گوید
_ببین چیکار کردی باهامون

با صوتیی که از گریه دورگه شده می‌گویم
_حقِ اعتراض ندارم… من تو رو از دست دادم

سرش را همانجا روی فرمان سمتم می‌چرخاند و می‌گوید
_تو حتی اجازه ندادی رابطه‌مون ادامه پیدا کنه. هم ازدواجمون هم رابطه‌مون رو کنسل کردی
_وقتی دیگه قرار نبود ازدواج کنیم، ادامه‌ی رابطه بیشتر زخم می‌زد بهمون
_باز هم خودخواهانه قصد کردی. اگه به من هم حق نظر دادن توی این رابطه می‌دادی و ازم می‌پرسیدی چیکار کنیم، متقاعدت می‌کردم که نیازی به جدایی نیست و برای ازدواج یه مدتی صبر کنیم. ولی تو از ترس مردن پرنا، من رو مثل یه دندون کشیدی و دور انداختی

سرم را به سریِ صندلی تکیه می‌دهم و اشک‌هایم بی‌صوت فرو می‌ریزند.
_حق با توعه کاملا… به شدت هراسیدم و با اون پنیک دچار اشتباه بزرگی شدم… باید باهات مشورت می‌کردم… کاش تو جلومو می‌گحرکت کردی یا جادهکار می‌دادی بهم، یا میزدی توی سرم تا عقلم بیاد سر جاش
سرش را قد بلند کرده استارت ماشینش را می‌زند و می‌گوید
_پیاده شو برو تو ماشین خودت… دیره واسه این حرفا. من هیچ‌گاه جلوی کسی رو که بخواد بره نمی‌گیرم. عاشقت شدم و برای کل زندگیم تمایل داشتمت چون فکر می‌کردم دختری که اونقدر محکم و قاطع پشت آرش بود، زنی که اونقدر صبورانه به پای حامد موند، مثل یک درخت بلوط مستحکمه و لایق عشقِ من خواهد بود. ولی تو مرا به هیچ بِدادی… پیاده شو برو

با گریه از ماشینش پیاده می‌شوم و وقتی سوار ماشین خودم می‌شوم هق می‌زنم.
چقدر نابخردانه خورشیدم را از کف دست دادم.

حرکت نکرده و منتظر حرکت من است. تا وقتی وارد تهران نشده‌ایم پشت سرم می‌آید و بعد از ورود به شهر، سرعتش را زیاد کرده از کنارم رد می‌شود و می‌رود.

آهنگی از حمید رخشنده که خیلی زیاد دوستش دارم را پیدا کرده و با صوتی بلند پلی می‌کنم.
الان بزرگیِ اندوهم به بزرگیِ غمِ این آهنگ است. نمی‌دانم لهجه‌اش کجایی است، شاید لری باشد مطمئن نیستم، ولی آتشم می‌زند.

(ترجمه) یه شامگاهی نصف شبی
در تاریکی نیمه‌شب
قلب گریبونم گراهی شد
سی دیدنِ یار
بی‌وفا تو نکُشم
بزار وقتش بیاد
نازنین خشکم کردی
چو تل گیاه

در حال رانندگی قد بلند قد بلند گریه می‌کنم و صوتیم با سوز صدای خواننده قاطی می‌شود.

به خانه که می‌رسم انگار سربازی تکه‌پاره‌ام که از جنگ برگشته.
تا نیمه‌شامگاه همان آهنگ را گوش می‌کنم و ساعت ۲ است که نمی‌توانم مانع قلبم شوم و آهنگ را از تلگرام برای ولین می‌فرستم.

بیدار است و آنلاین می‌شود. با متوجه شدن آنلاینی‌اش باز هم گریه می‌کنم و انگار ابرِ اندوهم که پیوسته می‌بارم.

کمی بعد به آهنگ ری‌اکت آتش می‌زند.
این یعنی به‌شدت پسنمتوجه شده.
حرف دیگری نمی‌زند. من هم نمی‌زنم و آفلاین می‌شود.
مایی که ساعت‌ها، تا طلوع آفتاب حرف می‌زدیم، این دوری و بیگانه شدنمان درد است درد…
تا صبح خواب ندارم با این درد…