رمان قرارمان اولین بوسه زیر درخت گیلاس پارت ۴۱

او با همراهی امیر پیش بقیه می‌رود و من گل‌ها را به آشپزمنزل برده به سحر می‌دهم تا در گلدان بگذارد.
هیجان‌زده هستم و مدام کف دست‌هایم را به هم گره می‌زنم.
ولین سه روزگار است دارد برای جلو انداختن عقد طرح ارائه می‌دهد ولی هیچ‌کدام بهانه خوبی نبودند و منتظریم ببینیم بزرگترها چه خواهند کرد.

من و سحر هم به جمع اضافه می‌شویم و نگاه همه چند لحظه روی من می‌چرخد.
خجالت‌زده تبسمی می‌زنم و از زن‌عمویش که با مهربانی می‌گوید “هزار ماشالا به عروسمون” تشکر می‌کنم.

نمی‌دانم مرا از مراسم ختم مادربزرگ به یاد دارد یا نه. شاید هم کلاً نشناخته چراکه آن حریر ماتم‌زده و بی‌روح با این حریر بشاش و صورتی‌پوش زمین تا آسمان فرق داشت.

ولین را نگاه می‌کنم. او که مرا از آن تاریکی به این روشنایی رساند. او که مرا زنده کرد. مسیحای من.

کت و شلوار طوسی تیره با پیرهن سفید و کراوات سه‌رنگ طوسی و نقره‌ای و صورتی پوشیده و خیلی شیک و باکلاس است.
کراوات را روز گذشته با هم خریدیم تا با رنگ پیراهن من ست باشد.

فعلا همه از هوا و زمین و آسمان حرف می‌زنند تا کم‌کم به صحبت‌های اصلی برسند.
فرید مثل همواره خشک و بدون حرف نشسته و نگاه‌های موشکاف و تیزش را به امان شکار می‌کنم.
امیر ولی با خوشرویی سعی در مهمان‌نوازی دارد و گاهی با امان و پدرش حرفی می‌زند.
بابا بیشتر با عمو و پدر ولین حرف می‌زند و بالاخره وارد موضوع من و امان می‌شوند و بعد از گذشتن از حرف‌های کلیشه‌ی بله‌برون‌ها حرفشان به مهریه می‌رسد.
عموی ولین که مسن‌تر از بقیه است می‌گوید
_جناب آقای رضوی دخترتون انقدر شایسته و باکمالاته که هر مهریه‌ای براش در نظر بگیریم کمه، اما طبق شرع و رسوم باید عددی مشخص بشه. هر چی شما بفرمایید ما و پسرمون اطاعت می‌کنیم

خاموشی شده و همه به حرف‌هایشان گوش می‌دهیم‌. بابا می‌گوید
_اختیار دارید شما بزرگ ما هستید. من با حریر در این مورد صحبت کردم و نظرش ۱۴ سکه هست

ولین سر قد بلند کرده مرا نگاه می‌کند و آقای معین‌فر رو به بابا می‌گوید
_اما اینکه نمیشه. چطوره برای اینکه کارمون راحت بشه مهریه‌ی دختر بزرگتون هر چقدر هست همونو برای دخترم حریر هم در نظر بگیریم

مهریه‌ی فرنو ۵۰۰ سکه است و بابا با لبخند نگاهی به فرنو و من می‌کند و می‌گوید
_محاله حریر تعداد مهریه‌ی خواهرش رو قبول کنه

فرنو با خنده به آقای معین‌فر می‌گوید
_من مثل عروس شما سوفی‌مسلک نیستم آقای معین‌فر. مهر من ۵۰۰ سکه‌ست و حریر مخالف مهریه‌ی سنگینه

ولین با حس خاصی که می‌دانم تحسین است نگاهم می‌کند و مادرش به مادرم می‌گوید
_هر چی از خوبی و خانمی حریر جان بگم کم اظهار کردم. زنده باشین که چنین دختری تربیت کردین

مولین و من تشکر می‌کنیم و سولین و امیر با خنده و آهسته چیزهایی راجع به پول‌دوستی فرنو می‌گویند و سر به سرش می‌گذارند.

ولین چیزی به عمویش می‌گوید و او هم رو به بابا و جمع می‌گوید
_همین مهریه خواهر بزرگتر خیلی هم خوبه. اگه حریر خانم راضی باشن به دیده‌ی ما منت

بابا به من نگاه می‌کند و من سرم را به علامت نه بالا می‌اندازم. می‌خندد و می‌گوید
_همون ۱۴ تا به خواسته‌ی خودش. بگیم مبارک باشه

صدای “مبارک باشه” “مبارکه انشاالله” در فضا می‌پیچد و نگاه عاشق من و ولین در هم گره می‌خورد.

مولین با خرسندی و پُر احساس می‌گوید
_قربونت برم مادر، مبارک باشه ایشالا. پاشو شیرینی بگردون

هنوز بلند نشده‌ام که صوتی زنگ موبایلِ کسی و بعد صوتی بلند فرید که می‌گوید “چی؟” حواسم را جلب می‌کند.
فرنو اشاره می‌کند ظرف شیرینی را بردارم و کشیده شده شیرینی را اول مقابل زن‌عموی ولین می‌گیرم.
با صوتی فریاد فرید که می‌گوید “یا خدا” همه او را نگاه می‌کنیم. از مبل قد بلند شده و کف دستش روی سرش است. لادن نیم‌خیز شده با نگرانی می‌گوید
_چی شده؟
_پرنا بیمارستانه. خودکشی کرده

ظرف شیرینی از دستم می‌افتد. تکه‌های شکسته‌ی کریستال و شیرینی‌ها روی زمین پخش می‌شوند.
لادن با گریه فریاد می‌زند و مامان دو کف دستی به زانوهایش کوبیده خدا را صدا می‌زند.

کف دست‌هایم را روی گونه‌هایم گذاشته ولین را نگاه می‌کنم. او هم شوکه شده و با آشفتگی نگاهم می‌کند. همه از جایشان بلند شده‌اند و فرید به دنبال لادن که از خانه بیرون دوید می‌دود.
بابا سراسیمه از امیر می‌پرسد
_کی بود زنگ زد؟ زنده‌ست بچه؟

امیر با گیجی می‌گوید
_پرهام بود انگار. نمی‌دونم بیان کرد بیمارستانه. مام بریم

دنبال سوئیچش می‌گردد و بابا رو به خانواده‌ی معین‌فر که با دلواپسی نگاهش می‌کنند می‌گوید
_ما باید بریم بیمارستان. بسیار شرمنده‌م اما درک می‌کنید جون نوه‌م در خطره

عمو و پدر امان با ناراحتی ابراز تاسف می‌کنند و پدرش می‌گوید
_خواهش می‌کنم این چه حرفیه، زودتر برید انشاالله که اتفاق بدی نیفتاده

آوای گریه‌ی مولین در گوشم می‌پیچد و فرنو در تکاپوی لباس پوشیدن است. زن‌عمو کف دستی به پشتم می‌کشد و می‌گوید
_بمیرم الهی، تازه داشت شیرینی تعارف می‌کرد

در شوک بزرگی هستم و خون در رگهایم یخ بسته انگار. یعنی پرنا مرده؟ به خاطر ازدواج من و امان خودش را کشته؟ حس افتادن از یک قله‌ی کشیده به عمق یک دره را دارم.
مادر ولین شانه‌هایم را تکان داده می‌گوید
_برو لباس بپوش حریر جان، زود باش مادر. خدا بزرگه، ایشالا که حالش خوبه

مولین در حال گریه و سحر با تاسف از آنها معذرت‌خواهی می‌کنند و امان رو به پدرش می‌گوید
_شما با عمو برید خونه. منم باید برم بیمارستان

آنها با عجله خداحافظی می‌کنند و ولین رو به سحر می‌گوید
_لطفا به حریر کمک کنید حاضر بشه، شوکه شده

و آرام به من می‌گوید
_برو عزیزم، عجله کن

خودم سِر شده‌ام انگار اما اشک‌هایم روی گونه‌هایم فرو می‌ریزد و به سرعت به اتاقم رفته لباس می‌پوشم.

فرنو و سولین زودتر رفته‌اند و بابا و مولین با ماشین امیر می‌روند. امان مقابل در منتظرم است و می‌گوید
_بدو حریر، اونا راهی شدن

با ماشین امان سمت بیمارستانی که امیر اسمش را گفت می‌رویم و من در طول مسیر فقط گریه می‌کنم.
ولین دلواپس و عصبی است و مدام چنگش را لای موهایش برده یا روی فرمان می‌کوبد.
_اگه بمیره چیکار کنم ولین؟ من با عذاب وجدانش زنده نمی‌مونم
_دختره‌ی بی‌عقل ببین چه به روزمون آورد… ایشالا که چیزیش نمیشه قربونت برم گریه نکن

منتظر پارک امان نمی‌مانم و سمت ساختمان اورژانس می‌دوم. همه آنجا هستند و لادن و مولین گریه می‌کنند و پرهام روی صنقلبی نشسته کف دست‌هایش را روی شقیقه‌هایش گذاشته.
می‌ترسم بپرسم اما گریه‌ی ملایم لادن کمی امیدوارم می‌کند. اگر مرده بود الان فضا اینطور نبود.
در حالیکه اشک‌هایم را پاک می‌کنم از فرنو می‌پرسم
_پرنا کجاست؟ حالش چطوره؟
_داخله. دارن معده‌ش رو شستشو میدن

روی صندلی کنار مامان سر خورده می‌نشینم و با ناله می‌گویم
_قرص خورده یعنی؟
_آره، به دکتر بیان کرده چند بسته قرص خواب خوردم

ولین با قدم‌های بلند و دلواپس سمتمان می‌آید و کنارمان می‌ایستد و می‌پرسد
_حالش خوبه؟

امیر می‌گوید
_به خیر گذشته

فرید از صنقلبی کنار پرهام بلند شده رو به ولین داد می‌زند
_زیستن بچه‌مو نابود کردی تازه اومدی حالشم می‌پرسی؟

ولین خشکش می‌زند و من هاج و واج به فرید نگاه می‌کنم. پرهام نیم‌خیز شده به امان نگاه می‌کند و امیر رو به فرید می‌گوید
_بشین فرید، این حرفا چیه؟

به امان نگاه می‌کنم که رنگش برافروخته شده ولی حرفی نمی‌زند. مغرور و سرکش است و من می‌دانم که ولین معین‌فر زیر بار حرف هیچ‌کس نمی‌ماند. ولی معلوم است که به احترام خانواده‌ی من چیزی به فرید ناظهار کرد.
مستاصل و ناراحت نگاهش می‌کنم و او چشم‌هایش را بسته و باز می‌کند که یعنی اشکال ندارد و دلخور نشوم.
ولی فرید دست‌بردار نیست و جلوتر وارد شده می‌گوید
_چی تو گوش بچه‌ی من خوندی که یه الف بچه عاشقت شده و به این روزگار افتاده؟

امیر کف دستش را مقابل فرید حائل می‌کند و من از روی صندلی کشیده می‌شوم.
امان لب‌هایش را به هم می‌فشارد و بابا که آن‌طرف‌تر روی صنقلبی جای گرفته قد بلند می‌گوید
_فرید

اما فرید توجه نمی‌کند و می‌گوید
_جالبه… دخترمو از راه به در کردی بعدش اومدی سراغ خواهرم که دوماد خانواده بشی؟

امان دیگر طاقت اینهمه تهمت را ندارد و خشمگین می‌گوید
_احترامت رو نگه دار آقا. من کسی رو از مسیر به در نکردم. حتی به مادرش هم تذکر دادم از من دورش کنه و سر عقل بیارتش

فرید داد می‌زند
_مردک دروغگو

ولین عصبی جلو می‌رود و امیر بینشان قرار می‌گیرد و بلند می‌گوید
_چرت و پرت نگو فرید. معین‌فر تقصیری نداره

بابا بلند شده جلو می‌آید و به سولین و پرهام می‌گوید
_اینو ببرید حیاط

ولی فرید زنجیر پاره کرده انگار و داد می‌زند
_من جایی نمیرم. بچه‌م داشت می‌مرد، این مرتیکه باید جوابگو باشه

دیگر تحمل بی‌احترامی‌‌اش به ولین را ندارم و با تحکم می‌گویم
_فرید من بهت گفتم مواظب پرنا باش. گفتی بزرگش نکن

بلندتر داد می‌زند
_تو خفه شو. تو که می‌دونستی بچه برادرت به این نامرد حس داره گوه خوردی باهاش نقشه‌ی ازدواج چیدی… سلیطه نتونستی از دلدادگی و عاشقی دست بکشی بخاطر برادرزاده‌ت؟

ولین عصبانی امیر را محکم کنار زده سینه به سینه‌ی فرید می‌ایستد.
کل بدنم دارد می‌لرزد و مامان دستم را گرفته و چیزهایی می‌گوید که نمی‌شنوم.

امان رو به فرید می‌گوید
_به خاطر تربیت غلط شما این اتفاق افتاده. ما به خاطر یه دختربچه‌ی ننر که حیا رو خورده آبرو رو هم قی کرده و واسه استادِ همسن پدرش مزاحمت ایجاد می‌کنه، باید از خوشامگاهختی‌ای که جفتمون به سختی به دست آوردیم دست می‌کشیدیم؟

فرید با پوزخند می‌‌گوید
_تو رو نمی‌دونم بی‌شرف. ولی خواهرم باید کف دست بکشه. اگه یه مو از سر بچه‌ی من بخاطر شما دو تا کم بشه من سر این خواهرو می‌بُرم

آوای فریاد بابا حرف فرید را قطع می‌کند
_کافیه فرید. من هنوز نمردم که خواهرتو تهمشاهده کرد می‌کنی و به یه استاد باشرفی که دخترتو از خودش دور کرده فحش شرف میدی. دهنتو ببند برو توی حیاط

لادن و پرهام مقابل در اتاق شستشو کلافه مسیر می‌روند و فرید در حالیکه هنوز چیزهایی زیر لب می‌گوید، سولین سمت حیاط می‌بردش.
وقتی از مقابلمان رد می‌شوند فرنو به‌آرامی رو به او می‌گوید
_دست از تهدید این دو تا بردار. سر دخترت رو ببُر که هم چند تا دوست پسر داره هم به استادش ابراز محبت می‌کنه. الانم که این تئاتر رو راه انداخته

فرید با نفرت محکم به سینه‌ی فرنو می‌زند و ولین به‌سرعت مقابل فرنو می‌ایستد. سامان عصبی کف دست فرید را کشیده داد می‌زند
_رم نکن فرید. بیا برو بیرون

و رو به فرنو می‌گوید
_بیا سوار شو بریم تا برادرت کار دستم نداده

بلبشویی است که حتی در خواب هم نمی‌مشاهده کردم.
فرنو دنبال شوهرش می‌رود و من روی صنقلبی می‌نشینم. پرستارها و نگهبان چند بار تذکر داده‌اند و بالاخره با حرکت کردن فرید کمی سکوت برقرار می‌شود.
همراهان بیمارها با کنجکاوی نگاهمان می‌کنند ولی حواس من فقط به حالِ پرناست و نمی‌دانم خطر کاملا رفع شده یا نه.

امیر از ولین عذرخواهی می‌کند و امان با آرامشی که به سختی دارد در لحنش ایجاد می‌کند می‌گوید
_خواهش میکنم، شما چرا عذر‌خواهی می‌کنی؟

و رو به من می‌گوید
_بهتره من دیگه برم. خطر هم که رفع شده. راهی شدی خونه زنگ بزن

بدون حرف سر تکان می‌دهم و او با پدرم و بقیه خداحافظی کرده می‌رود.

کمی بعد در اتاق را باز کرده و به لادن اجازه می‌دهند وارد اتاق شود.
مردی که روپوش سفید به تن دارد و نمی‌دانم دکتر است یا چه، خارج می‌شود و پرهام با نگرانی می‌پرسد
_حالش خوبه؟ خطر کامل رفع شده؟

مرد نگاهی به چشم‌های نگران و منتظر همه‌ی ما می‌کند و می‌گوید
_معده رو شستشو دادیم تا هر دارویی که خورده بود جذب نشه. حالش هم خوبه و فقط کمی خواب‌آلوده

نفس راحتی می‌کشیم و از پشت در اتاق سعی می‌کنم پرنا را ببینم. اما فقط تخت و ملحفه‌ی آبی را می‌بینم و کنار می‌روم.
پرهام متاسف نگاهم می‌کند و سری تکان داده روی صندلی می‌نشیند.

فرید وارد سالن شده و بدون توجه به ما داخل اتاق می‌رود.
دقایقی بعد در حالیکه پرنا روی اماچر جای گرفته و لادن پشت سرش است از اتاق خارج می‌شوند.
از متوجه شدنش گریه‌ام می‌گیرد و قلبم می‌خواهد زمین دهان باز کند و مرا در خودش فرو ببرد که باعثِ این حالِ او هستم.

پرهام تند هدایت ویلچر را از مادرش می‌گیرد و حال پرنا را می‌پرسد.
من و مامان هم سمتش خم می‌شویم و با ناراحتی حالش را می‌پرسیم.
قطره اشکم روی شلوار جینش می‌افتد و به‌سرعت اشک‌هایم را پاک می‌کنم.
کمی خواب‌آلود و بی‌حال است و دیدههایش را می‌بندد و حرفی نمی‌زند.

بابا کف دستش را دور شانه‌ام می‌اندازد و بدون حرف با لمس دستش قلبداری‌ام می‌دهد.

تا کنار ماشینشان راه می‌روم و وقتی پرهام و لادن کمک می‌کنند تا پرنا سوار شود مرا صدا می‌زند.
_عمه

به‌سرعت نزدیکش می‌روم و می‌گویم
_جانم؟… بگو عزیزم

افسرده نگاهم می‌کند و آرام می‌گوید
_با ولین ازدواج نکن وگرنه من می‌میرم

پرهام که داشت ویلچر را کنار می‌برد و چیزی نگوش داده است، جلو آمده در را می‌بندد و می‌گوید
_ما بریم فعلا

آنها می‌روند و منی که وسط حیاط بیمارستان از من به جا مانده، تلی از خاشاک است که با یک باد فرو می‌ریزد.

با حرفی که زد انگار شیره‌ی حیات را از جانم کشید و خشک و ترک‌خورده، شامگاهیه درخت‌های زمستان‌زده‌ی بیمارستان آنجا توقف کرده‌ام.
باید از ولین جدا شوم! چگونه!
حیات بدون او چطور خواهد گذشت!

کف دستی بازویم را می‌گیرد. برگشته نگاهش می‌کنم. امیر است.
_حریر چرا اینجا وایسادی؟ بیا با ما بریم

مرا سمت ماشینش می‌برد و تنها کسی که متوجه حال غریبم می‌شود پدرم است.
از صندلی کنار راننده به عقب برگشته نگاهم می‌کند و می‌گوید
_خوبی بابا؟ رنگت عین گچ شده

مولین در حالیکه هنوز لحن گریه دارد کف دست روی پایم کشیده می‌گوید
_غصه نخور دیگه مادر، به خیر گذشت

سحر می‌گوید
_خدا رحم کرد

و من با زبان بی‌زبانی زیر لب می‌گویم “خدا رحم کرد”
به شدت ترس برم داشته. اگر دوباره این کار را بکند چه!

به منزل که می‌رسیم مستقیم به اتاقم می‌روم. دیدهم به دسته‌گل قشنگی ولین و هدیه‌هایی که روی میز است و فرصت تقدیم نیافتند، می‌افتد.
طوری منگ و سِر هستم که حتی نمی‌توانم گریه کنم.
روی تختم می‌نشینم. اضافه کرده بود به منزل رسیدی زنگ بزن.
موبایلم را نگاه می‌کنم و حس کسی را دارم که کنار آوار خونه‌ی فرو ریخته از زلزله‌اش قرار گرفته و عزیزترینش زیر آوار مانده است.

زنگ نمی‌زنم و بالاخره شامگاه خودش زنگ می‌زند.
تمامِ خودداری و یخ‌زدگی‌ام با گوش دادن آوایش از بین می‌رود و زیر گریه می‌زنم.
با دلواپسی حال پرنا را می‌پرسد و می‌گوید
_اتفاقی افتاد بعد از من؟… حریر؟… پرنا چیزیش شد؟

به سختی می‌توانم بگویم
_نه… ازم تمایل داشت با تو ازدواج نکنم. اظهار کرد می‌میره اگه با تو باشم

او هم پشت خط یخ می‌بندد و دقیقه‌ای سکوت میانمان حاکم می‌شود.
کمی بعد می‌گوید
_همش نگران بودم از بابت این دختر. می‌دونستم بالاخره زهرشو به حیات من می‌ریزه