رمان قرارمان اولین بوسه زیر درخت گیلاس پارت ۲۳

در اتاقم را باز کرده با عصبیت پرنا را صوت می‌زنم. کمی قبل آوایش را گوش دادم و می‌دانم که اینجاست‌.
سلانه سلانه می‌آید و می‌گوید
_بله؟

کف دستش را گحرکت کرده داخل اتاق می‌کشم و با اخم می‌گویم
_مگه نگفتم گزارش منو به اون استاد فضولت نده؟
_به خدا من چیزی ناضافه کردم. اصلا با من و ملو و سنا یک کلمه هم حرف نزده بعد از اون روزگار که رفتیم خونه‌شون. عصبیه ازم

نگاهم را از چشمان افسردهش می‌گیرم و می‌اندیشم که پس از کجا فهمیده. ناگهان یاد فرنو و دست به یکی کردنشان می‌افتم.
_باشه درک کردم برو
_چیشده عمه؟ امان مزاحمت میشه یا دوستت داره؟

دومین سوال را با نگرانی می‌پرسد. آه از سن بلوغ و غصه‌هایش.
_هیچ‌کدوم. شمام انقدر پیگیر استادی که ازت ۱۷_۱۸ سال بزرگتره نباش

بدون اینکه خجالت بکشد یا کوتاه بیاید صاف در چشمهایم چشم دوخته و با اخم می‌رود.
چقدر نسل جدید با ما فرق دارد. من در ۱۴ سالگی در برابر چنین حرفی از عمه‌ام یحتمل به گریه می‌افتادم.

در را بسته و در جواب پیامش می‌نویسم “فرنو بهت گفته توی اتاقم؟”

پنج شش دقیقه طول می‌کشد تا جواب دهد.
“بله. می‌خواهید قصاصش کنید ملکه‌ی تاریکی‌ها؟”

خنده‌ام می‌گیرد. گارد من مقابل این آدم به‌شدت شل شده است و مقاومت فایده‌ای ندارد. با یک جمله‌اش توانست حالِ بدم را زایل کرده و خنده به لبم بیاورد.

در جوابش می‌نویسم “نه، چراکه می‌دونم یک شیطانِ زیرک اغفالش کرده و باید اون شیطان رو سنگ بزنم”

گوشی دم دستش است که چند ثانیه نگذشته جواب می‌دهد.
“شما که حاجی نیستید سنگ پرتاب کنید، شما خداوندگار تاریکی هستید و می‌توانید به سنگ تبدیلم کنید”

بلند می‌خندم و فرنوی فضول انگار پشت در توقف کرده که لای در را باز کرده با دیدهانی که برق می‌زند می‌گوید
_قربون خنده‌ت برم

دلم از حرفش و محبتش گرم می‌شود. اصلا اهل این حرف‌ها نیست و این جمله از زبان خواهر بی‌احساسم یک دنیا ارزش دارد.

کشیده شده بغلش می‌کنم. متعجب دستش را دورم حلقه می‌کند و می‌اندیشم آخرین بار کِی کسی را بغل کرده‌ام؟ یادم نمی‌آید.

_بسیار خوشحالم که داری برمیگردی به زیستن

در چشمانش نگاه می‌کنم و تلخ می‌خندم.
_اگه از وسط راه بار دیگر برنگردم توی غارم

بازویم را فشاری می‌دهد و می‌گوید
_برنگرد. بیرونِ غار بسیار‌ها منتظرت هستن

صدای پیامک گوشی توجه هردویمان را جلب می‌کند. تبسم زده می‌گوید
_برو جواب بده. منم باید یه پیام تشکر بفرستم براش

از تلگرام برایم وویس فرستاده. اول عکس پروفایلش را نگاه می‌کنم. عکسی از خودش در حیاطشان گذاشته. قدیمی است انگار. لاغرتر است و رنگ دیدهانش که به برگ‌های پاییزی نگاه می‌کند به نارنجی می‌زند. موهایش قد بلند است و موج‌هایش تا گردنش رسیده. عکسش حال و هوای بسیار زیبای دارد.
وویس را پلی می‌کنم. اول چند تک ضربه به تارهای سه تار زده و بعد شروع به نواختن موسیقی آرام و بسیار قلبنشینی می‌کند.
کوتاه است ولی به قدری قشنگست که چند بار پشت سر هم گوش می‌دهم.
لایکش می‌کنم و قلب می‌زنم. آنلاین می‌شود.

“مشغول ورد خوندن برای فسخ من هستی که حرف نمیزنی؟”

*فسخ: مرحله‌ی آخر تناسخ. تبدیل به سنگ شدن
(نسخ: بازگشت روح انسان به دنیا در قالب انسانی دیگر. مسخ: بازگشت روح در قالب حیوان. رسخ: بازگشت روح به شکل گیاه و درخت. فسخ: بازگشت روح در قالب سنگ و کوه مثل تایتان‌ها در اساطیر یونان)

جواب می‌نویسم
“نمی‌تونم. چون داری می‌تابی بهم و قدرت تاریکی‌م رو تضعیف می‌کنی”

ری‌اکت آتش به جمله‌ام می‌زند و می‌نویسد “پس مشغول جنگ نور و ظلمت هستیم؟”

“اهوم. جنگ گلادیاتور و ملکه”

ری‌اکت خنده می‌زند. “گلادیاتور منم؟”

“گلادیاتورِ دیوانه هستی”

می‌خندد و می‌نویسد “کلاغ‌ها بهم خبر دادن که یکم قبل با آوای بلند ریز خندیدی”

آفلاین می‌شوم و زیر لب زمزمه می‌کنم “جنگجوی روشنایی”

****

از مطب روانپزشکم خارج می‌شوم و شال سیاهم را دور شانه‌هایم می‌پیچم. برف باریده و هوا سرد است.
با دکتر فرزام کلی حرف زده‌ایم و از تغییراتی که در من مشاهده کرده شاضافه کرد‌زده شده است.
دوز داروهایم را کم کرده و برای یک ماه بعد وقت داده که اگر کاهش دوز، نتیجه منفی داشت و حالم بد شد مراجعه کنم.

از امان برایش حرف زدم و بیان کرد
_می‌بینم که تاثیر آشنایی با شخص قدرتمندی که با مشکلات جنگیده و پیروزگار شده، بیشتر از داروهای شیمیاییه. چون بهش ایمان آوردی و داری سعی میکنی حرفش رو گوش بدی و مثل اون مقابل مشکلاتت پیروزگار بشی

سمت ماشین می‌روم که صدایی آشنا اسمم را آوا می‌زند. برگشته نگاهش می‌کنم. حامد است!
استرس می‌گیرم. مشاهده کردنش، شنیدن آوایش مثل این است که وارد اتاقی می‌شوم که پر است از دلخوری و فشار و خاطرات تلخ. تحملِ ماندن در آن اتاق را ندارم و دلم می‌خواهد در را باز کرده فرار کنم.

به قدم‌هایم شتاب می‌دهم و وقتی به ماشین می‌رسم قد بلند می‌گوید
_تو رو خدا وایسا

هنوز هم اسمم را صوت نمی‌زند و نمی‌فهمم این چه جور آدم نوبری است.
_چند دقیقه فرصت بده حرف بزنم. خیلی وقته منتظر امروزگار بودم تا ببینمت

برخلاف قبل که یک کلمه هم حرف نمی‌زدم، می‌گویم
_من حرفی با تو ندارم
_من دارم. تو رو قسم به روح بچه‌مون چند دقیقه فرصت بده بهم

“روح بچه‌مون” بچه‌ای که او باعث مرگش شد. و شاید هم من و حماقت‌هایم باعث شدیم.
از یادآوری‌اش کف دست‌هایم می‌لرزد و قلبم فشرده می‌شود. از حامد و از خودم که مرتکب اشتباهِ انتخاب او شدم متنفرم.
باز هم حس نفرت و رعشه‌ی کف دست‌ها و تمایل به پنهان شدن در کنج اتاقم به سراغم می‌آید.
این آدم مرا به تاریکی می‌کشاند. خودش و اثراتش در زندگی‌ام، به افسردگی وادارم می‌کنند.

عصبی داد می‌زنم
_اومدی بازم گند بزنی به اعصابم؟ حتی یک دقیقه نمی‌تونم تحملت کنم، کف دست از سرم بردار

در ماشین را محکم می‌بندم و قفل را می‌زنم. با سرعت دور می‌شوم و فقط تصویر محوی از دیده‌های غمگینش در ذهنم می‌ماند.
دیده‌هایی که وقتی با بی‌رحمی نگاهم می‌کردند، انگار دشمنش بودم. و حالا که مرا از دست داده پشیمان است.
ولی دیر شده و پشیمانیِ بی‌موقع، بی‌فایده‌ترین و به دردنخورترین حس انسانی است.

ناخودآگاه وویس سه‌تار ولین را در گوشی‌ام پلی می‌کنم. نگاه‌هایم از اشک تار می‌بیند و پلک‌هایم را می‌فشارم تا خالی شوند. من نیاز به شفافیت و خوب متوجه شدن جاده مقابلم دارم تا تصادف نکنم. تا دوباره زمین نخورم. تا بار دیگر در تاریکی غرقه نشوم.
نوای سه‌تار آرامم می‌کند. موسیقی سِحر است. چه کسی بیان کرده ساخته‌ی کف دست انسان است؟ قطعاً موسیقی هدیه‌ای آسمانی است برای تلطیف روح انسان.

پشت چراغ قرمز توقف کرده‌ام که تلفنم زنگ می‌خورد. حدس می‌زنم کیست. خانواده‌ام به جز مواقع ضروری زنگ نمی‌زنند چون اغلب خونه هستم و اگر هم بیرون باشم می‌دانند حوصله تلفن ندارم و پیامک را ترجیح می‌دهم. دوستان و فامیل هم که شماره جمشاهده کردم را ندارند. می‌ماند آن تک‌نفری که این روزگارها زیاد صدایش در گوشیِ ساکتم می‌پیچد.
_بله؟
_سلام. حال شما؟
_سلام مرسی
_کجایی؟ چرا نیومدی آموزشگاه؟

یادم راهی شده بهانه‌ای بتراشم. دارم فکر می‌کنم و هممدت داخل کوچه می‌پیچم که به‌یک‌باره ماشینی با یک ویراژ مقابلم پیچیده مسیرم را سد می‌کند.
تند ترمز می‌کنم و کمربندی که اگر نبسته بودم سرم به شیشه می‌خورد، سینه‌ام را فشار می‌دهد.
از صوتی آخم و غرش ماشین، ولین نگران داد می‌زند
_چیشد؟ تصادف کردی؟

هاج و واج ماشین مقابل را نگاه می‌کنم که راننده‌اش پیاده می‌شود. با متوجه شدن حامد، عصبی در را باز کرده پیاده می‌شوم.
_چه غلطی داری میکنی؟

قد بلندتر از من فریاد می‌زند
_بهت اضافه کردم حرف بزنیم. تا کی باید دنبالت بدوم؟ در ذهنش گذراندی کی هستی؟

گوشی هنوز دستم است و ولین از آن طرف داد می‌زند
_الو حریر، چی شده؟ خوبی؟

رو به حامد داد می‌زنم
_افسار پاره کردی؟ طلاق گحرکت کردیم تموم شد. چرا ولم نمیکنی؟
_برمی‌گردی. من طلاق ملاق سرم نمیشه. دوستت دارم هنوز و باید برگردی

ولین از چیزهایی که متوجه شده متوجه صحبتم با حامد شده انگار که خاموشی کرده.

_خوب یادمه دو سال چطور دوستم داشتی. شکنجه‌هات خوب یادمه. ماشینتو بکش کنار
_کی پشت خطه؟ با کی داری حرف میزنی؟
_به تو مربوط نیست. مزاحمم نشو وگرنه از دادگاه حکم می‌گیرم که نتونی نزدیک بشی بهم

سوار ماشین می‌شوم و حامد فریاد می‌زند
_حریرررر

اسمم را فریاد می‌زند و چقدر دیر است.

پشت فرمان قرار گرفته و گوشی را روی صنقلبی می‌اندازم.
ضربان قلبم دارد نفسم را بند می‌آورد و ماشین را با دو فرمان از پشت ماشین حامد درآورده گازم را می‌گیرم و می‌روم.
ولین قطع نکرده و هنوز پشت خط است.
_الو… ببخشید داشتم دور می‌زدم
_اشکالی نداره. حامد بود؟
_آره. زده به سرش
_حالت خوبه؟

می‌زنم زیر گریه. اعصابم به شدت به هم ریخته. مثل کسی که مدت‌ها تحت شکنجه‌ی یک شکنجه‌گر بوده و سال‌ها بعد صرفاً با مشاهده کردن او تمامِ آن لحظات زجرآور برایش زنده می‌شود، من هم با متوجه شدن حامد دچار آشفتگی اعصاب می‌شوم‌.

_هر کجا که هستی مسیرت رو عوض کن بیا خونه‌ی ما
_نه باید برم خونه
_اگه بری خونه حالت خوب میشه؟ بدتر عذاب میدی خودتو. بیا اینجا یه ساعت بعد میری
_خواهش می‌کنم اصرار نکن. قطع می‌کنم، فعلا
_حرفمو گوش کن دختر. بیا اینجا. دم در خونه می‌ایستم و تا وقتی بیای منتظرت می‌مونم

دم در خانه‌شان می‌ایستد و منتظرم می‌ماند تا برسم!
پافشاری می‌کند تا دوباره به کنج تنهایی‌ام فرار نکنم. کسی هست که برای خوب کردن حال من اصرار می‌کند و بی‌خیالم نمی‌شود.

در من پرنده‌ای هست که می‌خواهد سمت او که دم در خونه‌اش منتظرم از حرکت ایستاده پر بکشد.
و من آن پرنده را رها می‌کنم تا بال بگشاید.

با اشک‌هایی که روی گونه‌هایم روان است دور زده سمت منزل‌اش می‌رانم.
در شلوغی و ترافیک تهران، یک ساعتی طول می‌کشد تا برسم و او را می‌بینم که با شلوار اسلش طوسی و سوئیشرت سرمه‌ای در حالیکه کلاهش را روی سرش کشیده و یک کاپشن مشکی هم رویش پوشیده، جلوی در منزل توقف کرده است. در این سرما.

با متوجه شدنم کف دست‌هایش را از جیب‌ درآورده و جلو می‌آید. ماشین را پارک می‌کنم و پیاده شده می‌گویم
_حواسم اصلا به سردی هوا نبود. چرا اینجا وایسادی؟
_گفته بودم تا بیای منتظر می‌مونم

صورتِ همواره رنگ‌پریده و مهتابی‌اش از سرما سرخ شده اما می‌خندد.
این حس محبتی که به این آدم دارد در دلم شکل می‌گیرد از کجا نشات گحرکت کرده؟ از محبت‌هایش یا گرمای خاصی که در رفتارش هست؟ نمی‌دانم. شاید هم از دل آرش که در سینه‌اش می‌تپد.

هنوز دارم با محبت نگاهش می‌کنم که به‌یک‌باره مچ کف دستم را گحرکت کرده دنبال خودش به حیاط می‌کشد و می‌گوید
_بدو بریم تو، یخ زدم

از سرمای دستش باید سردم شود اما گرمم شده. انگار چیزی از جانش به جانم جاری است. گیج و مستاصلم و انتظار نداشتم دستم را بگیرد و همانطور سریع دنبالش روی برف‌های حیاط جاده می‌روم.

قبل از ورود به خانه کف دستم را رها می‌کند و صوتی مادرش را می‌شنوم که می‌گوید
_خدا کنه مریض نشی، مگه بچه‌ای مرد گنده؟

با خجالت از مادرش سلام می‌کنم و وقتی مرا می‌بیند با خوشرویی جلو می‌آید و خوشامد می‌گوید.