رمان قرارمان اامان بوسه زیر درخت گیلاس پارت ۳
روزگار بعد وقتی دکتر معالج آرش؛ مرگ مغزی را اعلام کرد، خالهها و عمهاش به سر و صورتشان چنگ زدند، فک و دندانهای مادرش قفل شد و پدرش از دیوار به کف زمین سر خورد و قرار گرفت.
من با هایهای گریه خودم را روی سینه آرش انداختم و داد زدم
_نه نه… خدایاااا نههههه
فامیلِ گریان و پرجمعیتِ میلانی مشغول رسیدگی به مادر و پدر آرش بودند و دخترخالهاش که رابطه نزدیکی با من داشت شانههایم را از پشت گرفته و گریه میکرد.
دردناکترین دقایق عمرم بود. یا نه، دردناکترین دقایق زمانی بود که آرش را برای درآوردن اعضایش و مُردنش به اتاق عمل بردند.
بله، آن دقایق فجیعترین مدت بودند.
*********
عصرِ روزگاری که خبر مرگ مغزی را گوش داده بودیم و همه زانوی غم بغل گحرکت کرده و مثل ماهیِ از آب بیرون افتاده آرش را نگاه میکردیم، زنی کوچکاندام با شانههای افتاده و مانتو و روسری مشکی وارد اتاق شد و نگاهش روی خانم میلانی ثابت ماند.
برایم آشنا بود و انگار در کریدورهای همین بیمارستان مشاهده کرده بودمش.
به ساکتی سلامی کرد و از آقای میلانی جواب گراهی شد. به نظر میوارد شد در اضافه کردن حرفش تردید دارد و با چشمهای ترسان خانم میلانی و من و خاله حوری را چشم دوخت. بعد قدمی سمت مادر آرش برداشت و مقابلش خم شد، کف دستهایش را گراهی شد و گفت
_پاهام اجازه نمیدادن بیام توی این اتاق، زبونم اجازه نمیده حرفمو بزنم، ولی دلم داره خودشو میکشه که بگو
با گیجی نگاهش میکردیم که ادامه داد
_پسرم توی همین بخش بستریه، دو سال از پسر شما بزرگتره. استاد موسیقیه، پر از حیات و احساسه اما داره نفسهای آخرش رو میکشه، التماس میکنم کمک کنین بچهم به زندگی برگرده
خانم میلانی که نه رنگی به چهره و نه نای صحبت داشت، ناراحت گفت
_متاسفم… ما چه کمکی میتونیم به شما بکنیم؟
زن با ترس نگاهی به ما کرد و آب دهانش را به سختی قورت داد و بیان کرد
_پسرم اگه پیوند قلب نشه تا چند روز دیگه میمیره. دکتر گفته دیگه فرصتی نداره
خواستهاش را فهمیدیم. دلِ آرشِ ما را برای پسرش میخواست!
برای گراهی شدن قلب وارد شده بود!
برای گرفتن جان وارد شده بود!
مادرِ آرش کف دستش را روی دلش گذاشت، خاله حوری جیغ خفیفی کشید و من کف دستهایم را مشت کردم.
آقای میلانی بهسرعت پشت همسرش از حرکت ایستاد و شانههایش را گحرکت کرد و رو به زن که در حال گریه بود گفت
_برید بیرون لطفا، خانمم حالش خوب نیست
صدای گریه خانم میلانی قد بلند شد و من با کف دست و پایی که میلرزید با خشمگینت سمت آن زن حرکت کرده و سوی در اتاق روانهاش کردم.
_برو بیرون و دیگه هم اینجا نیا خانم
در را محکم بستم و پشت در روی زمین نشسته با نگاه به صورت زخمی و مظلوم آرش کشیده اشک ریختم.
بیماری عجیب است، حتی قدرتمندترین و یا دیکتاتورترین آدم جهان هم هنگام بیماری و ضعف، مظلوم به نظر میرسد. عجز مظلومیت میآورد. مثل بچهها و پیرها، و یا کسانی که در خواب هسشتابزده. شرایطی که در هیچکدامشان فرد قدرتی ندارد و آسیبپذیر است.
خاله حوری که هم خوشحالیاش و هم غصهاش همیشه پر سر و صوت بود، کف دست روی زانوهایش میکوبید و میگفت
_خدایا چیکار کنیم؟ یعنی الان بچهم ما رو میبینه؟ یعنی روحش آگاهه؟ کاش خودش بگه الان باید چیکار کنیم
قلبم میتمایل داشت خفهاش کنم اما ممکن نبود. با غمگینی اظهار کردم
_آرش نمرده خاله، فقط خوابیده. توی کماست. این حرفا چیه میزنی؟
اشکهایش را پاک کرد و اضافه کرد
_آخه میگن مرگ مغزی شده. کاش من بمیرم آرشم بلند بشه
پرستاری که کف دستگاه ونتیلاتور را چک میکرد آهسته رو به من گفت
_توی کما مغز زندهست و تمام عملکردهاش درسته. بدن واکنشی نداره و چیزی حس نمیکنه ولی هر لحظه ممکنه برگرده به حیات. ولی مرگ مغزی یعنی پایانِ کار مغز و امکان برگشت وجود نداره. چند روزگار بعد هم ایست دلی اتفاق میفته. متاسفانه بیمار شما در حالت مرگ مغزی به سر میبره و توی کما نیست
چپچپ پرستار را خیره شدم و اظهار کردم
_کار شما تموم شد فکر میکنم، میتونید تشریف ببرید
زن جوان با ناراحتی نگاهی به آرش کرد و از اتاق خارج شد. آقای میلانی که خودش در حال سقوط بود ولی به خاطر همسرش از حرکت ایستادگی میکرد، شانههای خانم میلانی را مالش میداد و التماس میکرد کمی از آبقند بخورد.
اما او واقعا نمیتوانست. درکش میکردم، من هم از شدت ناراحتی انگار حس گرسنگی و حس بلع را از دست داده بودم.
کمی بعد دکتر رساما، رئیس بخش وارد اتاق شد و از من و خاله حوری خواست تا اجازه بدهیم با پدر و مادر آرش به تنهایی صحبت کند.
فهمیدم میل داشتهاش چیست و با اینکه قلبم نمیتمایل داشت بروم اما مجبور شدم و با اخم بیرون راهی شدم.
دو پرستاری که با فاصله کنارمان ایستاده و صحبت میکردند، متوجه حضور ما نبودند و گوش دادم که یکی با غمگینی به دیگری اضافه کرد
_جفتشون جوونن، یکی اینجا یکی اونجا داره میمیره
پرستارِ دیگر جواب داد
_الهی هر چی به صلاحشونه بشه. دکتر رساما به خانم معینفر اظهار کرد امیدی هست
پس فامیلیاش معینفر بود. باید سراغش میراهی شدم تا امیدش را ناامید کنم. من اجازه نمیدادم به خاطر آن پسر ونتیلاتور را از آرش جدا کنند و با کف دست خودشان به اتاق عمل برده و بکشندش. من به برگشتن آرش امیدوار بودم. میتوانستم سالها برای بیدار شدنش صبر کنم.
سمت استیشن پرستاری ته راهرو راهی شدم و شماره اتاق آقای معینفر را سؤال کردم.
دلم توی دهانم میزد اما پاهایم مصمم بود.
اتاق ۲۰۸. بدون در زدن و کسب اجازه، در اتاق را باز کرده و وارد شدم.
فقط چراغ خوابِ بالای تخت روشن بود و در فضای نیمهتاریک اتاق، جسم نحیف پسری را روی تخت و مادرش را که روی صنقلبی کنارش قرار گرفته و پیشانیاش را به تخت چسبانده بود تشخیص دادم.
هر دو انگار خوابیده بودند و دستگاههای زیادی به بدن و سینه عریان پسر وصل بود. بدنش به قدری نحیف بود که پیکرش مثل یک لایه پوست و استخوان به تخت چسبیده بود. ماسک اکسیژن از دهانش کنار حرکت کرده بود، شاید هم خودش خسته شده و پایین کشیده بودش.
کنار تخت از حرکت ایستادم و در فکر بودم که بیدارشان کنم یا نه، که پسر نگاههایش را باز و نگاهم کرد.
در صورت بسیار تکیده و زرد رنگش با ریش چندین روزگاره، دو نگاه قهوهای درشتش، بسیار به نگاه میرسید. انگار درشتیِ نگاههایش به خاطر نحیفیِ صورتش مضاعف شده بود.
کاملا مشخص بود که حالش وخیم است و سینهاش به سختی بالا و پایین میحرکت کرد و نمیتوانست خوب نفس بکشد.
اگر مدت دیگری بود بسیار برایش غمگین میشدم اما اکنون که آن شخص متقاضی دل آرشم بود سنگدل شده بودم.
روی صورتش خم شدم و به نگاهان بیفروغش که مرا نگاه میکرد خیره شده و آرام با نفسم بیان کردم
_فکر دل آرش میلانی رو از سرت بنداز بیرون. من نمیذارم اونو به خاطر تو بکشن
نگاهش هیچ تغییری نکرد. شاید هم حرفم را نفهمیده بود. انگشت اشارهام را با خشمگینت روی پیشانیاش، وسط دو ابرویش گذاشته کمی فشار دادم و گفتم
_متوجه شدی حرفمو؟… اگه درک کردی یه عکسالعملی نشون بده تا ولت کنم
مژههای سیاه قد بلندش تکانی خورد و آن نگاههای درشتِ بیمار را به آهستهی بست و باز کرد.
حرفم را فهمیده بود. انگشتم را برداشتم و اظهار کردم
_خوبه. جلوی مادرت رو هم بگیر
قد بلند شدن صدای هشدار کف دستگاهی که به قلبش متصل بود مرا ترساند و عقب راهی شدم. حالش بد شده بود. نمیخواستم باعث مرگِ یک بیمار محتضر شوم.
برای خروج عقبگرد کردم که مادرش بیدار شد و با مضطربی نگاهی به دستگاه کرد و وحشتزده داد زد
_اَمان
آخرین لحظه مرا دید و من بهسرعت از اتاق خارج شدم. احساساتِ متناقضی داشتم. به خاطر تهدید یک بیمار بدحال ناراحت بودم ولی به خاطر منع کردنش از تقاضای قلب آرش خرسند بودم و خوشحالیام برای آرش، به عذاب وجدانم برای آن پسر که اسمش اَمان بود چربید و با قدمهای محکمتری سمت اتاق خودمان راهی شدم.
*********
آن روزگار لایهی زرد رنگی در سفیدی چشمان آرش نشسته بود و زنعمویش با متوجه شدنش شیون سر داد و بیان کرد “وای این غبارِ مرگه”
عمه با سرزنش پای او را فشرد تا خفگان بگیرد. مادر آرش برای هزارمین بار از حال رفت. من سمت آرش شتافتم و با برآشفتهتی که زاییدهی ترس بود بدنش را تکان دادم و فریاد زدم “بیدار شوووو لعنتی، برگرررررد”
همزمان صدای جیغ و داد خانم معینفر از سالن آمد و پیجر بیمارستان، کد احیا را با عجله و پشت سر هم پیج کرد.
آن پسر ایست قلبی کرده بود و تیم احیا سراسیمه به سمت اتاقش دویدند.
انگار فرشتهی مرگ بالهایش را بدجور رویمان گشوده بود.
دکتر رسولی بار دیگر رسید، با چراغ کوچکی دیدههای آرش را معاینه کرد و با غمگینی رو به پدر و مادرش بیان کرد
_داره دیر میشه. بازم تاکید میکنم همه عملکردهای مغز متوقف شدن. اگه قلبش هم از کار بیفته دیگه اعضا به درد نمیخورن
از اینکه دکتر رساما فقط به فکر آن پسرِ زردنبوی متقاضی دل بود خشمگین شدم. آقا و خانم میلانی با آشفتگی در برزخِ تصمیمِ بزرگ کف دست و پا میزدند که با گریه داد زدم
_دکتر ما به خاطر زندگی دیگران، آرش رو با کف دست خودمون نمیکُشیم
کم مانده بود دکتر رساما را هم مثل آن خانم سوپروایزر از اتاق بیرون کنم که خانم میلانی اظهار کرد
_بسه حریر، آرش دیگه زنده نمیشه
مات و مبهوت نگاهش کردم و تقریبا داد زدم
_شما یه مادرین، چطور میتونین اونو مُرده بدونین وقتی قلبش هنوز داره میزنه؟
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن