رمان قایم موشک پارت ۱۷

نفس عمیقی می‌کشه و ترسناک می‌غره:

– من یه پوستی از تو بکنم… تازه اولشه…

تبسم دندون نمایی می‌زنم:

– آرزو برجوانان عیب نیست زیبارو… خدا رو چه دیدی؟ شاید خوابشو دیدی.

با خونسردی و آهستهشی طوفانی سر تکون می‌ده:

– می‌گم بهت به امید خدا… ده روزگار باهام تو یه اتاقی. یه بلایی سرت بیارم به غلط کردن بیفتی. حالا ببین!

ماشین از فرودگاه می‌برتمون هتل.

دیارا با بی رحمی تمام، همه ساک و چمدون ها رو می‌ندازه گردن من.

و هی به این فکر می‌کنم که ساک هاش رو وسط فرودگاه، توی ماشین، کف هتل جا بذارم؛ ولی خب تف سر بالاس…

بعد دهن خودمو سرویس می‌کنه تا بیارمش.

کارت الکترونیکی اتاق رو می‌گیریم و وارد می‌شیم.

دیارا با تبسم وسط اتاق می‌ایسته و به کاناپه‌ی گوشه‌ی اتاق اشاره می‌زنه.

– معرفی می‌کنم تختِ امیر، امیر… امیر، تختِ امیر.

نیشخند می‌زنم.

– همون آرزو و جوانان و این صحبتا دیگه…

توی اتاقی که تختخواب هست می‌ره و درحالی ک جلو دیدهای بهت زده‌م در رو قفل می‌کنه می‌گه:

– آینه پشت سرته بِیب… می‌تونی جلوش واستی و با خودت تکرار کنی صحبتاتو…

(دیارا)

بشقاب چینی رو روبروی گارسون میگیرم.

مرد نیم نگاهی به بشقاب می‌ندازه و جدی درمیل داشتم رو رد می‌کنه.

– خانوم هرکی یه سهمیه غذا داره و شما همین الان سهمتو گحرکت کردی!

با دیده گربه‌ای بهش زل می‌زنم و معصومانه می‌گم:

– اون آقا رو می‌بینی اونجا نشسته؟

با سر به امیر که مثلا خودشو برام گرفته و روی صنقلبی بیرون رستوران هتل جای گرفته، اشاره می‌زنم.

– که چی؟

با بغض مصنوعی ادامه می‌دم:

– اون شوهرمه. یه پا نداره! پای مصنوعیشو یادش راهی شده بیاره حالا خجالت می‌کشه خودش بیاد غذاشو بگیره.

مرد متاثر از چرت و پرتام و متاسف از پای قلم شده‌ی امیر، بشقاب رو تا خرخره پر می‌کنه و با پشیمونی می‌گه:

– ببخشید خانوم بد برخورد کردم… آخه ما اجازه نداریم به هرکس بیشتر از سهمیه غذا بدیم.

تبسم متواضعی می‌زنم.

– خواهش می‌کنم… بالاخره شما که خبر نداشتی شوهر من معلول ذهنی جسمیه.

مرد سرش رو پایین می‌ندازه و من با کیفی کوک دوتا بشقاب پر رو می‌برم سر میز و تنهایی می‌شینم تا جایی که حالت تهوع بگیرم می‌خورم.

از یه طرف خیالم راحته امیر مثلا باهام قهر کرده و بیان کرده:

– تا وقتی توی جلاد تو رستورانی من پامو اون تو نمی‌ذارم!

و از طرفی هم شادم که از تهران تا اینجا یه چیکه آب هم نخورده و کم کم داره از گشنگی تلف می‌شه.

مورد آخر هم که مایه مباهات روح و جسممه، اینه که سهمشو خوردم و تا شامگاه دیگه چیزی از جانب هتل گیرش نمیاد.

با خباثت بهش زل می‌زنم و زیر لب زمزمه می‌کنم:

– حالا باید سر خر رو کج کنی بری بگردی ببینی کجا نهار گیرت میاد گلِ من.

از رستوران بیرون می‌رم‌.

امیر با متوجه شدن من کله‌ش رو می‌چرخونه و از جاش بلند می‌شه.

فقط برا اینکه دوباره حرصش رو از اتاق خواب مصادره شده بیان کنه می‌گه:

– از خون سگ حروم ترت!

پوزخندی به خیال خوشش می‌زنم.

کشیده صرفاً جهت بیشتر سوزوندنش می‌گم:

– اگه گارسون ازت جویا شد چرا پا درآوردی بگو پا مصنوعیمو پیدا کردم!