حلقهی کف دستانش به دور کمرش تنگتر شد:
_ کی میخواد خلاف من کاری کنه تاج سر نریمان؟ هوم؟ من به تو نگفتم وقتی پیش منی نگو ارباب؟ انقد زود یادت راهی شد؟
لب به دندان کشید و گونههای گاگونش سرختر شد از خجالت:
_ ول لباتو ببینم…
انگشتش روی چانهی گلین نشست و لطافت پایین کشید تا لبش را رها کند:
_ این یاقوتارو اینجوری فشار نده، زخمش میکنی…
گلین که خجالت کشیدنش زیادی، به قلبش زیادی کرده بود، حرصی و ناتمایل داشته از دهانش پرید:
_ نکه خودت زخمش نمیکنی!
ابروهای نریمان بالا پرید، گلین که انتظار همچین حرفی از خودش نداشت، هینی کشید و قبل از کف دست کوبیدن به روی دهانش، مچ ظریفش اسیر کف دست خانزاده شد:
_ کە من زخم میکنم؟ هوم؟
صورتش را جلو برد و لبخند کمرنگش را پاک کرد، خیره به لبهای سرخ نباتیاش لب زد:
_ پس بازم زخمش کنم؟
گلین سری به طرفین تکان داد و بانمک و کودکانه لب زد:
_ نه، ارباب…بیبی صوت میزد، بد میشه اگه بیاد دنبالم…
نریمان ولی انگار نمیمتوجه شد، تشنهی جذابییهای زنی بود که عاشقانه میپرستیدش، دلش میمیل داشت او را در آغوش داشته باشد و تا سالهای سال هرجا که میرود او را هم با خود ببرد!
_ تا بهم نگی نریمان ولت نمیکنم!
کف دستش پشت گردن گلین قرار گرفت و از زیر چارقدش موهای نرم و لطیفض را لمس کرد:
_ اما…اربابـ…
حرفش را نزده لبهایش اسیر کام اربابش شد.
با خجالت مشتهای کوچکش را به سینهی ستبر نریمان فشرد، ولی او که دست بردار نبود، با عطش و تمایل داشتن میبوسیدش و تنش را بیشتر به خود میفشرد.
صوتی بیبی که از دورکف دست مجدداً به گوششان شنید، هردو را به خودشان آورد.
نریمان تند سر عقب کشیده اطراف را پایید، هرکس دیگری بود ذرهای اهمیت نمیداد، اما برای بیبی آسیه احترام زیادی قائل بود!
_ انگار واقعنی صوتت میزدن!
گلین اخم کرد و خجل لب زد:
_ مگه در ذهنش گذراندین من به شما دروغ میگم؟
نریمان مردانه و آرام ریز خندید، دست به زیر چانهی کوچکش سراند و سرش را به نرمی بالا کشید:
_ نه، دروغ نمیگی…ولی این خجالتت نمیذاره که، در ذهنش گذراندم میخوای از کف دستم فرار کنی!
انگشتش را به لبهایش کشید را کمی ورمش را پخش کند، شاید این گونه متوجه شده نمیشد!
_ ولی هنوز سر حرفمم، تا نگی نریمان ولت نمیکنم…یبار گفتی، ازین به بعد هم میگی!
گلین مضطرب نگاهش را اطراف باغ چرخاند، هر آن ممکن بود بیبی از جایی سر بکشد:
_ باشه، باشه…نریمان، میشه ولم کنی؟
تبسم روی لبهای نریمان عمق گراهی شد و با بوسهای پایانی به روی گونهی نرم و سرخش، که از هجوم خون گرم شده بود رهایش کرد:
_ جان نریمان، بفرما…ندویی میوفتی، من نیستم باز بگیرمت!
گلین با خجالت چارقدش را مرتب کرد و دامنش را با کف دست گرفت، چرخید و بهسرعت به سمت عمارت پا شتابزده کرد، نریمان هم که خیره نگاهش پی او بود، نقاب شیطنت از صورتش رخت بست و چشمان ناراحتش نمایان شدند:
_ من چطوری از تو دست بکشم آخه عمر نریمان؟
از اینکه پیش خانزاده حرف از خواستگاری و غیره بزند شرمگین بود، قلبش نمیمیل داشت طوری نشان دهد که انگار به دنبال طمع و مال اوست…
حتی وقتی خود نریمان حرفی از خواستگاری نزد، با خود خیال کرد شاید قصدش غافلگیر کردنش است!
_ بیا اینارو بردار ببر برا مهمونای خانوم ارباب…
با صوتی بیبی سرش به سمتش چرخید، سینی چای در ان استکانهای لبطلایی و کمر باریک!
قندانی که کنارش پولکیهای طلایی شده خودنمایی میکردند.
_ مهموناش کیان بیبی آسیه؟
طاهرهخاتون سؤال کرد، نگاه گلین هم کنجکاو به سمت بیبی چرخید، همزمان که سینی را از کف دست بیبی میگرفت گوش به پیرزن داد:
_ خواهرشه فکر کنم، با دختراش، اومدن برای عروسی خانزاده تدارک ببینن!
مضطرب که شد لحظهای کف دستش شل شده، سینی کج شد. قبل از زمین ریختن چایها و پولکیها، بیبی دستش را زیر سینی محکم کرد:
_ چیکار میکنی خیرهسر؟ حواست کجاست؟
خجالت زده سر به زیر انداخت:
_ ببخشید، یه لحظه از دستم سر خورد!
سرریز چایها درون سینی ریخته شده بود:
_ بذارش اونجا سینیو عوض کنیم، معلوم نیست فکر و خیالت کجاس، عاشق شدی مگه مادر؟
لب گزید که طاهرهخاتون ریز خندید:
_ بیبی چرا سرخ میکنی بچهرو؟ خودش کم قرمزه؟
لبهایش به خنده باز شد، لبخندی ملیح، که قرمزی همیشگی لبها و گونههایش را نمایش میداد:
_ چیکارش کنم طاهره؟ انگار صبح تا شامگاه میزنیم تو گوشش از بس سرخه، پوستش سفیده تا کف دست بزنی قرمز شده!
از تعریفات دو پیرزن خجالت میکشید، اینکه از سفیدی پوستش بگویند و مبادا کسی از بیرون گوشش را تیزه کرده باشد!
_ خدا به داد شوهرت برسه دختر، واسه غیرتشم که شده کف دست بهت نمیزنه مبادا خط بیوفته روت!
بیبیآسیه به حرف طاهرهخاتون خندید که گلین باز هم از شدت خجالت افسار زبانش پرید:
_ عه، بیبی…زشته خب چرا اینجوری میگید، یکی گوشش اینجا باشه چی؟
بیبی و طاهره نگاهی به هم انداخشتابزده و کشیدهتر لبخند زدند:
_ کسی گوشش اینجا نیست، تو هم کم سرخ و سفید شو، بیا تمیز کردم…ببر دیگه نریزی چایهارو، آبرومونو ببری پیش مهمونا!
سینی را به سمتش گرفت، اینبار بی معطلی، با دقت گراهی شد و به سمت پلهها پرواز کرد، وارد سالن که سد نگاه همه به سمتشان برگشت، فیروزگاره بانو و نارین دخترش، که کنار هم جای گرفته بودند، با مشاهده کردنش اخم در هم کشیده رو گحرکت کردند.
سر به زیر به سمتشان رفت، استرس داشت و انگار که واقعا، داشت چای تمایل داشتگاریاش را میچرخاند!
خواهر فیروزگارهبانو، همان حاجیه سلطان سه دختر داشت و پنج پسر، از خانوادهی کمالخان بودند، خان و ارباب روستای غربی، پدر فیروزگاره بانو، که خسروخان برای منفعت او را میل داشتگاری کرده بود و حالا دو فرزند داشسریع.
حاجیه سلطان که دو پسر و یک دخترش هنوز مجرد بودند، چشم به سر تا پای گلین دوخت، دلربایی و محجوب بودنش دیدهش را گحرکت کرده بود.
وقتی گلین مقابلش خم شده سینی چای را با لبخند دلنشینش تعارف زد، تبسم به لب زده کف دست جلو برد:
_ ماشاالله دختر، اسمت چیه؟
اب دهانش را قورت داد:
_ گلین، خانم!
_ گلین، بهت نمیاد از آدمای عمارت باشی!
استکانی برداشت و خودش ظرف پولکیها را هم روی میز کوچک میانشان قرار داد، رو به خانم ارباب رفت:
_ نه خانم، ولینتیام… فعلا پیش بیبیآسیه موندگارم، تا خدا چی بخواد!
پوزخند فیروزگارهبانو عیان بود، متعجب شد اما چیزی نشان نداد…حاجیه سلطان با تبسمی معنادا قلوپی از چای سرخ و داغش را نوشید:
_ ولینتیهای دلنشینی داری تو این عمارت فیروزه، خونوادهت کجان، گلین؟
انگار نام گلین به زبانش خوش رسیده بود، که هر چه میگفت یک گلین یا به سرش، یا به تنگش میبست!
_ متوجه شدی که آبجی حاجیه، امانتیه، به زودی میره، مگه نه دختر؟
گیج نگاهش را از دیدهان فیروزگاره بانو گرفت و به خواهرش داد:
_ بـ…بله، مشخص نیست…خونوادم هم، پدرم پیش زمینهای کشاورزیشه، بعد از فوت مادرم وقت رسیدگی به منو نداشت، بیبیآسیه هم خالهی مادرمه، گهگاه میام پیشش!
دیدهان نارین متعجب گرد شد، دخترها گرد هم بودند، دوتایی که یکیشان فرزندی یک ساله به آغوش داشت و دیگری داشت با طلاهای کف دستش ور میراهی شد، اما نارین و دخترخالهی کوچکش کنار هم بودند:
_ پدرت زمین کشاورزی داره؟
از آوای نارین سر چرخاند، نمیاطلاع داشت چرا اینگونه راهی شدار میکنند، اما سری به تایید تکان داد:
_ بله…با اجازه اگه کاری ندارین برم؟
حاجیه سلطان نگاه ریز کرد:
_ چرا پیشمون نمیشینی، گلین؟
سینی را مقابل شکمش گرفت:
_ مزاحم شما نمیشم خانوم، پایین بیبی ممکنه کارم داشته باشه!
_ گلینجان، همونطور که میدونی نیرو کمه برای پذیرایی…
گلین که هرچه میگوش داد گیجترش میکرد، خیره به خانم ارباب، منتظر باقی حرفش ماند:
_ میدونی که، بیبی و طباخها سنشون بالاس، تو جوونی بدو بدو میکنی، میخوام برای مراسم خواستگاری پسرم، تو کارا بهشون کمک کنی!
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن