روی صنقلبیاش فرود وارد شد. قیصر بی رحمانه ادامه داد:
_ والا دختر به اون سادگی و معصومی…به منم همچین چیزی بگن بدم میاد، الان با خودش هزار فکر و خیال میکنه…چرا نمیری سراغش؟ شده چند هفته که ندیدیش؟ لابد میخوای چهلم خسروخان هم تموم شه بعد؟
متفکر نگاه به قیصر داد:
_ قبولم میکنه؟ یعنی…اگه راهم نده چی؟ اگه نیاد کلبه؟
قیصر سری کج کرد، تبسمی زد:
_ اونقدری دوست داره که فکر نکنم دووم بیاره قهرش…پاشو برو از قلبش دربیار…
کف دستی به صورت اصلاح نشده و نامرتبش کشید، موهایش کمی بلندتر شده و ریشش نامرتب بود.
_ اینجوری؟ منو این ریختی ببینه که میگرخه گلین!
ریز خندید و جلو حرکت کرد:
_ فکر کن زنته و هر روز میبینتت…قرار نیست که هر روزگار قشنگ و مرتب باشی، ادم روزگارای حال بدی باید یکیو داشته باشه که همهجوره بخوادش یا نه؟
لبخند تلخی به لبش نشست، از جا برخاست و پشت گردنش را خاراند:
_ خیله خب…یه آب به تن بزنم، میرم دیدنش…میتونی ترتیب یا نامهرو بدی که فردا بره کلبه؟
_ باباش برگرده چی؟
سری بالا انداخت:
_ نه امروزگار تو عزا گفت فردا صبح مسیری زمینهای بابام میرسه برا نظارت، خودم ازش خواستم…اینجوری بیشتر وقت دارم پیش گلین باشم، هرچند…فکر نمیکردم امروزگار بخوام برم!
_ امروز نرو پس…دوش بگیر، استراحت کن، همون فردا صبح برو که اون دختر هم استرس پدرشو نگیره!
سری تکان داد و تایید کرد:
_ اره اینجوری بهتره...با انرژی میرم پیشش…تو هم چیز کن، نامه رو زحمت بکش برسون دستش…که اونجا علاف نمونم!
قیصر به سمت در حرکت کرد:
_ خیله خب، قلباک میفرستم حمومت، برو تنو آب بزن.
نریمان دستی به صورتش کشید و به سمت ورودی حمام از اتاقش حرکت کرد.
حمام خان و خانزاده فرق داشت با بقیه، حوضچهی بزرگی داشت، با نمای سنگی و سکوهای مرمر.
در ضیافتهای عروسی که حمام عروسی میگرفتند هم در همان حمام جشن برگزار میشد، آهنگ و آواز به جاده میشد و رقص و شادی، چیزی که به طرز جالبی برای افسانه انجام نشد.
شاید زیرا عجولانه بود، یا چراکه اجبار پدر مادرش، فقط درد همان زن گراهی شدنش بود که مادر و پدرش به مراد دلشان برسند.
—-
خیره به نامه مانده بود قبول کند یا نه، برود یا نه، پدرش که امروز گفت میخواهد برای زمینهای کشاورزی خان برود، تعجب کرد.
ولی با رسیدن این نامه، متوجه شد کاسهای زیر نیم کاسه بوده و درواقع، جور کردن فرصت ملاقات با نریمان بود.
آهی کشید و نامه را زیر تشکش گذاشت.
کف دستانش را به تخت حائل کرد و به ساعت پاندول هال خیره شد، یک ساعت به وقتی که نریمان تعیین کرده بود مانده و او هنوز تصمیمی نگرفته بود.
دوباره به تشکش نگاهی انداخت، گویی نامه و عکسها و همهچیز را از روی تشک میتواند ببیند:
_ برم…شاید، شاید حرف مهمی داره…که بابا رو فرستاده، نه؟
از جا برخاست و به سمت کمدش قدم برداشت، درش را گشود و میان لباسهایش چشم چرخاند.
آن لباسهای رنگارنگ لحظهای در نگاهانش درخشیدند.
در ثانی لب گزید و دوباره در کمد را بست.
اگر نریمان قصد گول زدنش را داشت چه؟ دوستش داشت و عاشقش بود ولی حرف های آن مرد، که از مانعهای برداشته شدهی میان او و نریمان میاظهار کرد، شک به دلش انداخته بود.
اگر نریمان باز هم او را پنهان میکرد چه؟ اگر فقط در حد یک معشوقهی پنهانی میماند؟
اصلا افسانه را دلبسته شد؟
لابد دوستش داشت که به فکر طلاقش نبود و او را پنهان میکرد!
نباید اجازه میداد اینگونه خردش کنند.
اینبار خشم به سراغش وارد شد، باید نریمان را میدید تا تکلیفش را با او مشخص کند.
تند هرچه دم کف دستش آمد را پوشید و از خانه خارج شد، مسیر همان انتهای باغ را در پیش گراهی شد که به کلبه راه داشت.
پیاده روی زیاد بود، پس برای سر وقت رسیدن نیاز داشت قدمهایش را سریع بردارد.
از دور چراغهای روشن کلبهرا میمتوجه شد، با اینکه روز بود، ولی بخاطر حجم زیاد درختان نور آفتاب در آن محوطه کم بود.
نزدیک شد، قفل در هم برداشته و در به نظر باز بود.
به ارامی داخل شد، میشد عطر خوش غذایی که در محیط خنک خانه پیچیده بود را حس کند.
با اینکه هوا رو به سرد شدن و شهریور ماه میحرکت کرد، ولی همچنان روزگارهای گرمی داشت و این خنکای کلبه لذت بخش بود.
به ارامی پشت سرش در را بست.
صداهایی از آشپزمنزل میرسید. قدم برداشت و سرکی کشید، که با مشاهده کردن هیبت مردانه و ریش کوتاه شدهی نریمان کف دست روی دهانش کوبید و هینی کشید.
پیشبند بسته بود و با زحمت و تلاش زیادی سختی داشت با دستمال کف دستگیره و در قابلمه را همزمان نگه دارد.
با آوای گلین سرش را بالا کشید و در قابلمهی داغ از کف دستش رها شد و جیغ گلین را بار دیگر درآورد.
_ اروم دختر، چیزی نشده که…چرا جیغ میزنی!
گلین با دهان باز و هراسیده، به سمتش قدم برداشت، آوای نهیب برخورد در قابلمهی فلزی، با کابینت و زمین، در گوششان زنگ میخورد.
_ آخه…تو…آشپزی، چرا؟
به سمتش رفت و سریع و حرفهای قابلمه را از کف دستش گرفت. روی اجاق قرارش داد و در قابلمه را هم برداشت.
حتی بی آنکه دستش بسوزد، از تمیز بودن در قابلمه که مطمئن شد، آن را روی کابینت قرار داد.
تمام لحظاتی که سعی داشت گند و کثافتهای نریمان را جمع کند، نریمان با چشمانی پر از دلتنگی خیرهاش بود و با لذت حرکاتش را دنبال میکرد.
_ اینجارو چرا اینجوری کردی…اخه، اخه شما رو چه به آشپزی؟ آشپزی کار زنونهس…
_ دستت درد نکنه یاقوت، این همه جون کندم خوشحالت کنما!
طعنهای بوی شوخی داشت و گلین هم درک کرد، ولی خندهاش نگحرکت کرد و بیشتر حتی قلبخور شد.
حس خر بودن به او دست میداد، انگار که نریمان او را احمق و ساده گیر اورده باشد که بخواهد اینگونه و با اشپزی او را گول بزند.
_ ممنون زحمت کشیدین اما بازم کار شما نیست، باید میذاشتید برا خودم.
از پشت سر نزدیکش شد، داشت غذا را هم میزد که ببیند چه مزهای شده و چه درون قابلمه میگذرد:
_ نه بابا؟ شما با این قد و قوارهت دستت به کابینتا میرسه مگه؟
_ حالا دوتا ادویه بدین دست من که به جایی برنمیخوره، قدتون ماشاالله قد بلنده!
از تعریف بی پردهی گلین لبخندش گخوشحال شد. کف دستش به پهلویش رسید و میل داشت او را در آغوش بکشد که گلین به ناگهان هینی اضافه کرد و خود را کنار کشید.
نریمان درمانده و گیج نگاهش کرد، نمیاطلاع داشت چرا چنین میکند، بی محلی و اخم و تخمش را پای قلبخوری و قهرش میگذاشت، اما اینکه اجازه نمیداد بغلش کند چیزی سوا ازینها بود.
رنگ پریده و عقب کشیدن یکبارهاش نشان از ترس او میداد، چیزی که نمیدرک کردش:
_ گلین؟ چیشده؟ چرا همچین میکنی؟ تمایل داشتم بغلت کنم فقط!
گلین خجالت زده آب دهانش را قورت داد:
_ بعـ…بعدا، الان وقت نیست…باید، ناهار…ناهار بخوریم!
ابروهایش بالا پرید:
_ موقع ناهار باید بشینی بغلم خودم لقمه بذارم دهنت…اونموقع چیکار میکنی پس؟
سعی داشت با شوخی فاصلهای که میانشان افتاده بود را پر کند، ولی انگار گلین به این سادگیها تسلیم نمیشد:
_ نه خب…نه، یعنی…خب اونجوری نمیشه که، اذیت میشین…نمیشه!
ابروهایش بالا پرید، میدانست چیزی شده، شک کرده بود به آن مردکی که به خونهیشان میرفت و با او حرف میزد.
_ گلین؟ بعد چهل روز اومدم ببینمت، بغلت کنم، ببوسمت…دلتنگیمو باهات رفع کنم، این چه رفتاریه؟
قلبخوریاش را بروز داد تا شاید گلین دردش را بگوید.
ولی سر به زیر دوباره به سمت اجاق رفت و زیرش را روشن کرد:
_ یکم دیگه بمونه زیبا جا میوفته…بعدش سفره رو میچینم که…
بازویش را دفعتاً گرفت و سمت خودش کشید، جیغ گلین با کوبیده شدن صورتش در سینهی پهن نریمان قطع شد:
_ آخ!
_ دردت اومد؟ حقته…من باباخانم مرده، باز دلم نیومد نبینمت…مادرم و خواهرم بهم نیاز دارن، باز نتونستم دووم بیارم و نیام پیشت…وقتی هم میام اینطوری ازم استقبال میکنی؟
انگار حرفهایش آتشی بود که به زیر فتیلهی بمب گراهی شده باشد، به دفعتاً گلین از سینهاش کنده شد و مشت کوچکش را نثار شکمش کرد:
_ ولم کن…منت نذار…برای محبتی که میخوای خرج کنی منت نذار…بدم میاد هرکی بهم یه خوبی میکنه میکوبتش به سرم، مگه من میل داشتم؟ میمیل داشتی نیای…برگرد همونجا، زنت منتظره خب…کل این روزا رو پیش اون بودی، الانم برو پیش همون!
با تعجب به صورت سرخ از خشم گلین خیره بود و حرفهایش را گوش میداد:
_ هربار میای منو میکشونی اینجا، انگار خرم، انگار نیمفهمم…گولم میزنی، معلوم نیست گناه من چی بوده که باید بشم معشوقهی پنهونی! بعد اونور برای تو و یکی دیگه مردم ارزو بچینن و ردیف کنن، لابد مادرت هم میخواد بچهی همون زنتو بغل منه نه؟ وارث تاج و تختت قراره از اون زن باشه، مگه نه؟
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن